Patrick en zijn broer - Column Jan van As

Het regende zo hard dat ik niet naar Uden fietste, maar het milieu vervuilde met mijn (overigens zeer zuinige benzinegestookte) Mercedes. Onze Udense studio (Mfm Brabant) ligt op industrieterrein Vluchtoord en dat ligt aan de goeie kant van Uden, dus dichtbij Zeeland. Mijn uitzending begint om 16 uur en duurt tot 18 uur en heet Janopderadio. Dit voor de mensen die niet weten waar ik het over heb, maar wel van de betere muziek houden. Je ontvangt ons op 106 Fm of vlak daarbij en ook via Mfm brabant-listen online via je computer etc.

Ik zat in de auto te wachten tot het even iets droger werd, want ze trokken daarboven alle sluizen open en boven de voordeur zit wel een regenslag, maar je blijft daar nu ook niet droog. Het was vrijdag en dan ben ik de enige mens in dat grote pand. De meesten werken maar 4 dagen en dus is vrijdag voortaan een ongezellige dag. Het leek iets minder te regenen en met mijn koffer beende ik door de plassen richting voordeur. Ik deed mijn studiosleutels in een brillenetui, zodat ze niet door de koffer zwerven. En je kunt het raden, toen ik bij de voordeur in de inmiddels weer stromende regen mijn koffer opende, lag daar bovenin het lege etui… De sleutels waren inderdaad op reis gegaan tussen de cd’s, agenda’s, plofklap en koptelefoon.

Terwijl ik stond te hannesen om die verrekte sleutels te vinden, stopte er een auto en iemand riep door het open raam: “Heij Jantje, hoe is het jongen”. Ik herkende hem meteen, een ouwe Kobusklant, en wist meteen zijn naam, Patrick (Pet voor vrienden), fan van De Dijk. Hij had destijds verkering met een Zeelands meisje, maar ik weet niet of zij mevrouw Pet is geworden. Hij roept door de regen dat ie er even aankomt. Inmiddels heb ik de sleutel en begin aan het alarm-afzet-karwei. Als dat gedoe achter de rug is, staat Patrick met uitgestrekte hand voor mij en ik vind het prettig dat hij even komt buurten. Patrick was zeer aanwezig bij het uitgaan, maar altijd voor rede vatbaar. Gewoon een leuke klant, zoals wij die in de jaren 90 zoveel hadden. Ik zeg dat ik om 4 uur met de uitzending begin en een kwartiertje nodig heb om muziek te ‘laden’ en dat ik dus 10 minuten heb en daar past een kopje koffie in. We begonnen met het uitwisselen van de thuissituatie en die van mij is vlug verteld: man met hond. Patrick heeft 2 jongens en is inderdaad niet getrouwd met het Zellands durske, maar met een meisje uit Veghel. Die moet ik ook kennen, want zij was altijd bij Jeroen. In die jaren waren er maar weinig jongens die geen Jeroen heette, dus dat schoot niet op. Opeens herinnerde ik mij zijn broer met die lange blonde haren en aan elke vinger een meid! Patrick schrok zichtbaar toen ik erover begon, hij is zijn broer helemaal kwijt. Die heeft een mooie baan in de bouw en een dikke auto, maar is ontzettend rechts afgeslagen onder invloed van zijn schoonvader. Het contact van de twee broers is minimaal en elkaar bezoeken is er niet meer bij. Ze zien elkaar ooit bij hun ouders en als de ene binnenkomt, is de ander al snel weer vertrokken. Ik vroeg of dat over geld ging of zo, maar het was anders. Patrick wil zuinig zijn op de wereld, zodat zijn jongens net zo’n mooi leven krijgen als hij. Hij voedt hen ook op met respect voor anderen en kleur of zo maakt dan geen bal uit. Hij werkt ook als vrijwilliger bij vluchtelingen. Zijn broer is helemaal ‘in Geert’ en duldt geen enkele tegenspraak van wie dan ook. Hij kan zich zo opwinden dat je denkt dat je klappen gaat krijgen, dus blijven ze allemaal maar gewoon thuis. Als ik moet praten met mensen die bijvoorbeeld op Wilders stemmen probeer ik mij daar meestal met een grapje van af te maken. Ik vraag bijvoorbeeld wat voor merk shampoo Geert heeft, want zijn haar blijft altijd hetzelfde en vraag ook nog even hoeveel Marokkanen er deze week zijn uitgezet. Patrick zegt dat hij zo’n grapje niet kan maken bij zijn broertje, want dan breekt meteen de pleuris uit en dat kan niet uit respect voor hun ouders.

Patrick en zijn broertje zijn geen uitzondering. De wantoestanden in de politiek dringen ook in ons leven door en we kennen allemaal wel iemand die denkt dat hij gelijk moet krijgen en dat gelijk ook wil afdwingen. De tijd van grapjes is voorbij!

Jan van As