Beetje raar - Column Freddy Klooté

Tijdje geleden. We moesten op Dukenburg zijn. Via het zebrapad liepen we langs de achterzijde het winkelcentrum binnen. Op het zebrapad liep een jongeman druk en hard roepend rond. Hij wapperde met flyers. “Gratis maaltijd”, gilde de man. Bijna iedereen die van het zebrapad gebruik maakte, was de klos en werd aangesproken, bij de mouw gepakt of anderszins belangstellend gemaakt voor die extra portie voedsel. Bijna iedereen. Vrouwlief en ik niet. Hij monsterde ons en sloeg ons over. Opgelucht, maar ook wat verbaasd liepen we verder. “Te oud”, was de conclusie van vrouwlief Ria. Op de terugweg weer over dat zebrapad. En weer waren we te min. Lees: te oud.

Ik moest aan dit voorval denken toen ik in De Telegraaf een artikel over ouderen en discriminatie las: “ANBO-PCOB luidt de noodklok over leeftijdsdiscriminatie”. De ouderenbond heeft een onderzoek gedaan onder ruim 6500 leden en een derde van die mensen heeft daarmee te maken gehad. Niet meer geopereerd worden, want te oud, geen auto meer kunnen leasen, geen baan meer kunnen krijgen. Zelfs waren er mensen bij die geen vrijwilligerswerk meer mochten doen. Beetje raar.

Trouw meldt dat de EU samen meer wapens moeten kopen: “Dat is volstrekt duidelijk”, meldt Robena Abels vanuit Brussel. Nou, vind ik niet. We geven als klein landje al voor diverse miljarden aan die krengen uit. Miljarden die een betere besteding zouden vinden in bijvoorbeeld de zorg en het onderwijs. In de bouw van betaalbare woningen voor onze jongeren, die pas in een eigen huis kunnen als ze zo oud zijn dat ze op het zebrapad bij Dukenburg worden genegeerd.

Ook in Trouw las ik een column over het weer. Diverse apps die het weer laten zien, of het voorspellen, vinden dat we daarvoor moeten betalen. Dat kan, al vindt de columnist dat het weer gratis moet zijn. Leuk vond ze het verhaal over de amish. Bij een strakblauwe lucht begonnen ze de was van de lijnen naar binnen te halen. Tot verbazing van de aanwezige journalisten. Kort erna brak een stortbui uit. Tja. Ik herinner me de tijd dat ik als menneke van een jaar of 12 veel ging vissen in de kreken net buiten mijn woonplaats. Er kwamen altijd wel een paar oude mannetjes kijken, die ook meestal met goede raad mee stonden te vissen. Ook van het weer hadden ze verstand. Er was er één bij, die stak een vinger in zijn mond en die ging daarna zoekend als een draaibare antenne door de lucht. “Vanmiddag niet vissen, Freddy, er komen flinke regenbuien. Misschien wel met onweer”. Toen ik ‘s middags thuis kwam zat ik te wachten. En jawel. De buien kwamen er, net als het onweer. “Gelukkig dat je weer thuis bent”, zei mijn lieve moeder. “Dankzij Fransje”, zei ik. 

Voortaan kreeg Fransje zijn koffie in het sportpaviljoen, dat mijn moeder uitbaatte, voortaan voor niets. Het weer werd toen al gratis.

Freddy Klooté