Grave

Gouden Huwelijk van Jo en Toos Cuppen

'Altijd klaarstaan voor de ander'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Een beeld van begin jaren ’60. Nog steeds vrij grote gezinnen. Een sterke familieband. De oudsten zorgden voor de jongsten. Studeren was er niet bij, of trok nog niet. Hard werken was de norm. Altijd klaarstaan voor de ander was een vanzelfsprekendheid. Zeker voor Jo en Toos Cuppen. Het leven werd vooral bepaald door gebeurtenissen in de familie. Jo en Toos kunnen er over meepraten.

Toos is geboren en getogen in Reek. Het gezin had zes kinderen. Vader was werkzaam in de wegenbouw: “Na de lagere school ging ik naar de huishoudschool. Ik mocht wel naar de Mavo, maar zag dat niet zitten. Ik was van het verzorgende type. Op de huishoudschool had ik naaien en koken geleerd en dat kwam goed van pas toen ik meteen ging werken. Bij de familie van Sambeek in Escharen. Ja, van het transportbedrijf. Er waren zes kinderen. Tijdens mijn werk daar kwam er nog eentje bij. Ik had een hechte band met de familie. Als ik in het weekend naar huis ging, kwamen er vaak een paar kinderen met me mee naar Reek. Vier jaar ben ik er gebleven. Dat was echt mijn ding. Ik leerde er een jongen kennen die er ook was komen werken. Jo Cuppen”. In de kamer wordt hard gelachen. “Na die vier jaar ben ik als bandleidster bij Maertens gaan werken. In Grave”.

Jo Cuppen komt uit Escharen. Uit een gezin van 5 kinderen. Vader was varkenshandelaar. Na de basisschool daar ging hij naar de lts in Boxmeer: “Ik deed er techniek. Machinebankwerker. Na het slagen ging ik in Beers werken. Bij een stalen ramenfabriek. Nou daar had ik het snel gezien. Ik zat altijd binnen en dat was niets voor mij. Dus gaan werken bij Siroen in Gassel. Een loonwerkersbedrijf. Na een paar jaar kwam ik bij transportbedrijf van Sambeek. Ik had nog niet eens mijn rijbewijs. Toen kende ik Toos al”.

Meneer en mevrouw Cuppen
Toos: “Ik was 15 en Jo was 17. Op de kermis in Velp kwamen we elkaar tegen. Samen gedanst. Nou ja, ik heb het hem geleerd”. Ze kunnen er nóg om lachen. “Maar, ik moest wel om 10 uur thuis zijn. Jo bracht me een eindje naar huis. Niet helemaal”, lacht Toos, “ze mochten ons nog niet zien”. Maar een geheim komt altijd uit. Toos: “Mijn oudere zus vertelde een tijdje later aan mijn moeder dat ik een vriendje had”. Die vroeg me om hem dan maar eens snel mee naar huis te nemen. Ze wilde natuurlijk zien wat voor vlees ze in de kuip had”. “Haha, ik werd goedgekeurd”, schatert Jo. Vanaf dat moment had het jonge stel verkering.

Omdat Jo’s vader maar één long had, kon hij geen zwaar werk doen en mocht Jo in Grave in militaire dienst: “Ik hoefde ’s avonds ook niet te blijven slapen en moest ook nooit mee op oefening. Mijn baas toen was Ad Mellaard, die later naam maakte als voetballer. Na de diensttijd ging Jo verder als chauffeur bij van Sambeek en reed met zijn vrachten door het hele land. In 1967 verloofde het paar zich en in 1968 werd er getrouwd. In Schaijk op het gemeentehuis en in Reek in de kerk. “Het laatstgeboren meisje van de familie van Sambeek was bruidsmeisje”, zegt Toos. “Vader wilde dat we in Escharen gingen wonen. Daar had hij een mooi huis voor ons gezien. Dat hebben we dan ook dankzij ons vader en een beetje van onszelf gekocht”. Het paar woonde elf gelukkige jaren aan de Machutusweg.

Escharen, Langenboom
Jo: “In 1979 zijn we naar Langenboom verhuisd. Een wat groter huis, vlak bij het bos. We hadden inmiddels drie kinderen en meer plaats nodig. In 2002 verhuisden we naar de overkant van de straat en kwam dochter Bianca in ons huis te wonen”. Toos: “Jo verbouwde het helemaal en ik kon er een droom waarmaken. In 2008 begon ik er een theetuin. Ik maakte er zelfs eten voor de gasten. Ik heb dat met zoveel plezier gedaan. Tot 2013. Toen overleed de man van mijn zuster. Ik heb hem nog verzorgd. Ik had mijn moeder ook beloofd dat ik voor mijn zus zou zorgen. Dus, toen zij niet meer alleen in dat huis durfde blijven, zijn we naar haar huis gegaan. In Reek. Om er te wonen en haar te verzorgen. Dat was gewoon zo. Dat hoorde bij onze familie. Altijd klaar staan voor een ander. We hebben nog een speciaal mantelzorghuisje voor haar bij het huis gebouwd. In het huis ontwikkelde ik een bed & breakfast. En natuurlijk een theetuin. Met wandelmogelijkheden. In 2015 overleed mijn zus plotseling. Een heftige tijd brak aan. Een tijd die we afsloten met de verhuizing naar Grave”. Jo vult aan: “Op één van de mooie plekjes in Grave. Aan de jachthaven. Met in de verte de brug. De Maas zien we voorbij stromen. Hier gaan we echt niet meer weg”.

Het tuinieren is voor Jo voorbij: “Ik ben nu bezig met fotograferen en de computer”. Toos kan haar energie kwijt in creatieve dingen. Een gelukkig stel, dat na een lange weg, met vele bezigheden voor de ander, nu tijd voor elkaar heeft gevonden. Met z’n tweeën zwaaien ze naar hun kleinzoon, die, ook zwaaiend, van school over de Koninginnedijk naar huis rijdt. “Mooi ‘hè?” zegt Truus zacht.

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen

Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties

Digikrant







Ook hier adverteren?

POLL

Op welke partij stemt u bij de Landerdse gemeenteraadsverkiezingen?

Deze poll is gesloten, u kunt niet meer stemmen.

Bekijk resultaten

Er is 1042 keer gestemd.

Op welke partij stemt u bij de Graafse gemeenteraadsverkiezingen?

Deze poll is gesloten, u kunt niet meer stemmen.

Bekijk resultaten

Er is 687 keer gestemd.

Weer


 

Agenda

 


Uw agendapunt hier?