Columns

Als het om te lachen was - Column Daan Jans

Door Daan Jans

Als ik het huidige coronabeleid (of eigenlijk de hele gang van zaken in Den Haag) ergens mee moet vergelijken, is het eerste wat me te binnen schiet Roel van Velzen: ik kan er geen hoogte van krijgen. Al bijna twee jaar lang schieten de maatregelen van links naar rechts als Roel in zijn goeie dagen op de piano. Voor wie maar half luistert, lijkt het allemaal heel wat. Het vergelijk houdt echter niet op bij het ernstige gebrek aan groei.

Eigenlijk wil ik er helemaal niet naar luisteren. Elke keer hetzelfde liedje, maar je kan er niet omheen. Je hoeft de tv maar aan te zetten en de slappe teksten komen je vol enthousiasme tegemoet. Dat is het enige dat je ze wel na moet geven, ze doen uitermate hun best het geheel nog ergens op te laten lijken. Zowel onze vriendelijke pianosmurf die het uit zijn tenen haalt als onze goedlachse premier zorgen ervoor dat er net genoeg mensen naar ze blijven luisteren en in het laatste geval, op ze blijven stemmen. Maar het is gewoon niet goed genoeg. Het is heel matig. De coronacijfers lopen op en mensen willen of kunnen niet meer gehoorzamen.

Thuiswerken tot 20 uur, mondkapje op als cafés gesloten zijn tenzij je een vaste zitplaats hebt, coronatoegangsbewijs laten zien als je in je elleboog niest, met maximaal vier mensen niet naar een sportwedstrijd kijken behalve als die essentieel is. Laat je testen of je wel 3G op je telefoon hebt. Mensen raken in de war. Ter illustratie: deze week kwam er iemand een ‘slimme meter’ installeren. Ik zeg tegen de beste man: “Sorry, maar je bent al de vijfde persoon vandaag die op bezoek komt dus ik mag je niet binnenlaten.” “Ja, maar” zei hij wijzend op het bedrijfslogo dat op zijn borst prijkte, “dit is Essent-ieel.” Had ie me mooi te pakken. Die man van Essent.

Als het allemaal niet zo serieus was, zou ik erom kunnen lachen. De mannen van Jiskefet zouden gewild hebben dat ze dit allemaal bedacht hadden. Twee radeloze mannetjes elke twee weken op tv die nieuwe maatregelen aan staan te kondigen waarvan ze zelf ook niet weten hoe die uit te voeren. Kees Prins zenuwachtig op links en Michiel Romeyn als een ietwat gezette Hugo de Jonge aan de rechterkant. Stel je voor. Of Herman Koch als een vrolijk springend muzikantje die net bij de piano kan maar ondanks zijn goede bedoelingen veel te geforceerd zijn liedjes staat te blèren. Één hand in de lucht: Baby get higher! Dan zouden we niet meer bijkomen van het lachen…

Daan Jans

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties