Afbeelding

Mevrouw Van Tongeren (Catharinahof) 100 jaar

Grave 1.499 keer gelezen

Door Freddy Klooté

GRAVE - Alberdina Antonia Prinsen werd op 21 november 1923 geboren in Wijchen. “Ik heb in Ravenstein op de lagere school en het vervolg daarop gezeten. En daarna, ik was zestien, natuurlijk snel aan het werk. Dat was in die tijd zo. Mijn moeder is al heel vroeg gestorven en mijn vader had me graag thuis. Maar er moest gewerkt worden en ik ben begonnen in een restaurant in Ravenstein. Daar moest ik vooral de tafels dekken voor de maaltijden. Ik ben ook nog in dienst geweest bij de familie van Beers. Hij was commies. Toen brak de oorlog uit. Een bijzondere tijd. Met vreemde gebeurtenissen. Ik werkte bij de familie Looman en daar tegenover zaten de Duitsers in een hotel. Ook hielp ik in de bakkerij naast Looman. Daar bleef ik ’s avonds in de schuilkelder slapen”.

Huwelijk
Mevrouw van Tongeren voelt zich op haar gemak. Ze is een fervent lezer van de Arena, waarin ze een aantal keer als geïnterviewde op de voorpagina stond. Ten tijde van de verhuizing van het verzorgingstehuis Maaszicht naar Catharinahof, ontmoette ik haar. Samen met twee andere dames waren zij de praatgroep richting Janneke Pander, als het om de verhuizing ging. Er volgden interviews in de buurt van Eindhoven, waar alle bewoners van Maaszicht een week vakantie waren, zodat er ruimte was om alles zonder problemen te verhuizen. Ook toen weer met “de drie”. Diezelfde dames sprak ik nog diverse malen in het nieuwe Catharinahof. Tot corona ook hier een eind aan maakte en twee van de drie dames overleden. Enkele weken geleden hoorde ik dat mevrouw van Tongeren op 21 november haar honderdste verjaardag zou vieren.Maar het scheelde niet veel of ze had de honderd niet gehaald: “In de oorlog wist je dat je als je een V1 hoorde, je op de grond moest gaan liggen. Ik liep op straat in Ravenstein en ja hoor, daar kwam er weer één aan. Ik liet alles vallen en ging op mijn buik op straat liggen. Naast me werd een fiets op straat gegooid en kwam er iemand bij me in de buurt liggen. Toen het gevaar was geweken, keken we elkaar aan. “Ik weet wel wie u bent hoor”, zei de jongeman, “zal ik u naar huis toe brengen?Gezellige, lieve mevrouw, die van een praatje houdt

Een week later was het kermis in Haaren. Mevrouw Van Tongeren: “Ik vroeg aan ons pap of we daar naar toe mochten. Dat mocht en mijn zus Leny en ik gingen naar de kermis, maar vooral naar het dansen. Daar kwam ik ook mijn bekende van de V1 overtocht weer tegen, samen met zijn broer. En het gekke is dat ik de hele middag met zijn broer Marinus heb gedanst en mijn zus met zijn broer. Het omgekeerde van wat ik had gedacht”. Mevrouw van Tongeren kan er weer hard om lachen. “En later zijn we ook zo getrouwd. Twee zussen met de twee broers”. Dinij Prinsen werd mevrouw Van Tongeren.

Werken, wonen en kinderen
Mevrouw Van Tongeren vertelt verder, vanuit een ver verleden naar deze tijd. Met een lach en een traan, maar vooral met veel optimisme: “Ons huis was na ons trouwen nog niet klaar en we mochten inwonen bij Cor Adriaans in Dieden. Ik begrijp dat Cor, en ook zijn kinderen, in Grave welbekend zijn. Mijn man Marinus werkte tot zijn pensioen bij de Hartogfabrieken. Ik heb nog een cd liggen van ons 50-jarig huwelijk. Ik zorgde voor de zes kinderen die we samen kregen en woonden een hele tijd in Ravenstein. Na mijn man zijn pensioen zijn we in Grave in Maaszicht komen wonen. We hebben daar met heel veel plezier gewoond. Met uitzicht over de Maas. Zo zagen we bijvoorbeeld ieder jaar Sinterklaas binnen komen varen. Zo fijn gewoond. De kleinkinderen genoten van de boten die voorbij voeren. En toen overleed mijn man. Hij is maar 74 jaar geworden. Dus moest ik alleen verder, met gelukkig de kinderen en goede vriendinnen. Maar die laatsten zijn, op twee na, inmiddels ook allemaal overleden”.

100 jaar
“Catharinahof bevalt me prima. Mensen die klagen over het eten zeg ik altijd dat ze maar eens in Afrika moeten gaan kijken. Ik heb in ieder geval niks te klagen. Met de kinderen, de kleinkinderen en de achterkleinkinderen. Kijk, op dat tafeltje staan ze allemaal verzameld. Het aantal weet ik niet meer precies. Vier keer per dag komen de mensen van de zorg bij me. En die zorgen dat het me aan niets ontbreekt. Ik kijk elke dag tweemaal naar het nieuws. Ik wil wel op de hoogte blijven wat er in de wereld gebeurt. Het goede en het slechte. 100 jaar worden is leuk, als het maar niet te druk wordt”.Wat een dame. Lief, bij de tijd, vol humor en gastvrij. Nog vele jaren, mevrouw Van Tongeren.

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant