Langenboom

40 jaar damesvoetbal bij SES Langenboom

'Een club om van te houden'

Door Freddy Klooté

LANGENBOOM - Op 21 maart 1977 gaf voorzitter Martien Arts van voetbalvereniging SES (Steeds Eendrachtig Samenwerken) bestuurlijke toestemming om met damesvoetbal te starten. Rini Meulepas behoorde met zus Marian en Riky Maassen tot de dappere vrouwen die de liefde voor deze nieuwe tak aan de Langenboomse voetbalclub moesten zien te veroveren. Dat ging niet van een leien dakje. Het bestuur keek sceptisch en ook langs de lijn waren de opmerkingen niet erg positief. Eigenlijk de ideale beginsituatie om met dubbele kracht door te knokken. Het lukte de dames. Op zondagmorgen 26 juni 1977 werd geschiedenis geschreven met de eerste wedstrijd van de dames van SES tegen de dames van Gassel en zou het voetballandschap in Langenboom voorgoed veranderen.

Susanne de Veth (29, speelster van Dames 1) is er nu nog steeds blij mee, dat haar voorgangers geslaagd zijn om haar nu al 20 jaar de gelegenheid te geven haar lievelingssport uit te oefenen: “Ik ben geboren in Deurne. Mijn broer voetbalde daar en mijn vader was elftalleider. Voor meisjes was er geen plaats. Op mijn negende zijn we naar Langenboom verhuisd en kon ik eindelijk voetballen”. Een enthousiaste vrouw zit tegenover me. Met een ijzeren wil. “In groep 5 wilde ik juffrouw op een basisschool worden. Na het Udens College en de Nijmeegse Pabo ben ik als leraar geslaagd. Na op diverse scholen gewerkt te hebben, heb ik nu een vast contract op basisschool de Zilverberg in Overasselt. Ik geniet van het onderwijs. Ik zie de kinderen zich ontwikkelen, probeer daarvoor de juiste sfeer in de klas te creëren, geef ze een gevoel van veiligheid zodat ze zich op hun gemak voelen”. Ze praat met geestdrift over haar school, klas en kinderen. Eenzelfde geestdrift die ik vermoed, als ze op het voetbalveld staat.

Susanne de Veth
“Na onze verhuizing ben ik voor MC1 gaan voetballen. Het was er meteen leuk. En gezellig. Dat smaakte naar meer. Dus heb ik de weg van de MC1 naar meisjes A met veel enthousiasme afgelegd. Steeds wat bijgeleerd. Mezelf ontwikkeld. De stap naar Dames 1 deed ik samen met nog een meisje uit de A. Spannend was het. Ik moest nu samen spelen met de al wat oudere dames waar ik tegen opkeek. Zij konden best goed voetballen. Dames die niet op hun mondje gevallen waren, maar me ook goed steunden. We speelden met de dames wisselend in de vierde en vijfde klasse. Vóór mijn tijd hadden ze ook nog hoger gespeeld. Met sommige van die dames heb ik ook nog samen gespeeld. We hadden toen bij SES drie damesteams”. Vorig jaar speelde Susanne in een dames zevental: “We hadden toen te veel speelsters. Het gevaar bestond dat de grote groep bankzitters dat voortaan thuis zouden doen en toen vonden we een competitie voor zeventallen. Een mooie uitdaging was dat. Spelen op een half veld. Zonder buitenspel. Het enige nadeel was dat we voor de wedstrijden steeds in en om Eindhoven moesten spelen. Maar we zijn wel kampioen geworden met ons zevental”. Susanne lacht. Haar bruine ogen schitteren als ze eraan terugdenkt. Terug naar de werkelijkheid. Het volgend seizoen: “Dan spelen we in de vierde klasse. Door de aanwas en voldoende dragende speelsters horen we in die klasse. We spelen altijd op zondagochtend om 10 uur”. Ze lacht weer. Ondeugend: “Ja, vroeg hè? Maar dan heb je nog wel wat aan je dag. Je kunt ’s middags bij de heren kijken. Dat is dan goed voor drie helften. Ja, zondag is voetbaldag”. Op 2 september is het 40-jarig bestaan gevierd: “Overdag hebben we gevoetbald. De jonkies tegen de oudjes. Daarna hebben we nog wat spelletjes gedaan. Schieten op de trainers was leuk”. Als ze mijn verbaasde blik ziet: “Die waren van hout gemaakt, hoor. Na de barbecue volgde een spetterende feestavond. Een soort derde kwart in het kwadraat. Iedereen op de dansvloer. De hele avond. Bij menig oud-voetbalster was de volgende ochtend sprake van heftige spierpijn”.

Susanne de Veth is ook trots op haar collega’s van het Nederlands damesteam: “Ik heb vier wedstrijden van het EK bijgewoond. Ook de finale. Er werd, bij vlagen, goed gevoetbald. En die sfeer. Fantastisch was het om daarbij te zijn. Ik ben supertrots dat eindelijk de vrouwen in de spotlights staan. En ook serieus genomen worden. Maar we zijn er nog lang niet. Het zou mooi zijn als het Nederlands vrouwenvoetbal ook in de competitie serieus opgepakt wordt. Nu verdwijnen alle talenten direct naar het buitenland”.

Susanne denkt er nog niet over na om te stoppen. Ze vindt de sfeer bij SES gewoon geweldig: “Het is een club om van te houden”.

 

Susanne de Veth in actie.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties