Grave

Trainer Remco ten Hoopen (EGS’20) snakt naar de bal

'Door corona willen spelers ermee stoppen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Remco Ten Hoopen (42) woont in Cuijk en is dol op voetbal. “Ik heb mijn eigen voetbalschool. Ik vind het leuk om met kinderen te werken. Bezig te zijn. Kinderen wat skills te leren voor weinig geld. Ik hoef er niks aan te verdienen. Niks doen is eigenlijk geen optie voor me. Maar ja, dat verrekte corona, hè”. (foto: Matt Gerrits)

Remco kwam via Slowakije, waar hij samen met Peter Hyballa bij FC DAC werkte, bij de Graafse fusieclub EGS’20. “Dat samengaan van de drie verenigingen uit Velp, Escharen en Grave heb ik meegemaakt. Vanaf het begin tot aan de uitvoering. Toen ik zag dat spelers van die verschillende clubs samen gingen stappen, wist ik dat het zou lukken. Sommigen waren al bevriend, anderen werden vrienden. Dat gold ook bij de dames. Mijn rol was eenvoudiger. Ik was vanaf het begin al EGS’20, en had niets met de drie verenigingen en hun geschiedenis. Zo begon mijn trainerschap bij EGS’20”.

"Voor het eerste seizoen ‘20/'21 had ik 60 spelers die in aanmerking kwamen voor de selectie. Daaruit moest ik drie elftalen formeren. Het eerste, tweede en de O23. Omdat er geen wedstrijden waren, moest ik dat via de trainingen doen. Het werd een zaak van goed kijken en veel analyseren. Na vijf weken zijn er ongeveer acht weggestroomd. Daarna begonnen de oefenduels. Ik liet ze in wisselende samenstellingen spelen, maar wel iedereen op zijn favoriete plek. Niet ergens anders proberen, want dat heeft geen zin. Zo zijn de drie teams ontstaan. Het eerste seizoen hebben we vier wedstrijden gespeeld. Uit tegen United Wanssum. Daar werd het 2-2. Er volgden nog drie wedstrijden op de Bikkelkamp in Grave. Dat werd elke keer een groot spektakel, door het vele publiek, dat voor een unieke sfeer zorgde. Echt fantastisch! Maar toen kwam corona. Op 10 oktober werd de competitie stilgelegd. Er ontstond chaos, vooral over de trainingen. Welke leeftijden wel, welke niet. De anderhalve meter. Het was moeilijk om daar mee om te gaan. Dat vraagt om creativiteit. En die hebben we wel gevonden, maar we misten de wedstrijden. Het strijden om de overwinning, het uitdagen en uitgedaagd worden. Geen contacten, geen spanning. We misten het samenzijn, het biertje na afloop. Geen promotie of degradatie. Nee, op zondagmiddag thuis zitten, naar het betaald voetbal of naar Max kijken”.

Remco is een rasverteller. Met humor en een gulle lach: “Het duurde tot 20 mei 2021. De zomerstop. In juni zijn we gestart met de trainingen. Een hele vroege voorbereiding, zodat we fit zouden zijn op de eerste competitieronde. Eerst wat onderlinge partijtjes gespeeld en daarna bekerwedstrijden en acht competitiewedstrijden. Op het nieuwe sportpark. Een geweldig complex. Als je er werkt, dan merk je dat alles klopt. Het is gewoon top. We stonden in de middenmoot, met wisselende resultaten. We speelden uit tegen de bovenste en thuis tegen de onderste. Dat leverde zowel verlies als winst op. Maar we voetbalden weer. We hadden het zondagse ritme weer te pakken. Samen strijden, samen een biertje na afloop. En toen kwam corona weer om de hoek kijken. Helaas. Weer stilstand. Dit zou kunnen betekenen dat de jongens er nu echt geen lol meer in zouden hebben en ermee stoppen. Ik hoorde dat van collega’s. Maar we zullen moeten afwachten. Het is nu januari en niets wijst er op dat we weer heel snel op het veld zullen staan. We volgen alle maatregelen op, maar ze zijn helaas soms moeilijk te begrijpen”. Remco kijkt nog even terug op het grote openingsfeest van het sportcomplex de Kranenhof. “We hebben dat samen op fantastische wijze gevierd. We hebben nog steeds plezier en de sfeer was en is nog steeds goed. Hoe ik dat weet? We hebben een groepsapp, waarin we alle nieuwtjes delen. Af en toe spreek ik een speler apart als er iets moet gebeuren, zodat we bij de start weten wat er gedaan moet worden. Individuele wintergesprekken kunnen niet. Dat is jammer, want die had ik altijd met iedere speler”.

De stand van zaken
Remco: “We zijn nog niet waar we moeten zijn. Er zit nog rek in de selectie. Dat tussentijds stoppen is ook funest. De jongens hebben zekerheid en vastigheid nodig. Uitdagingen, motivatie, perspectief. Het sociale aspect gaat wél door. In de weekends wordt gefeest en gekeet. Dan blijven ze elkaar zien. Laat ze lekker doen”.

Remco ten Hoopen klinkt optimistisch. Af en toe klinkt een bulderende lach. Maar diep in zijn hart huilt hij. Hij mist het voetbal. Net als zijn spelers. De supporters. De clubmensen. “Ik hoop dat we elkaar weer snel kunnen ontmoeten. Op dat schitterende complex”.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Meest gelezen

Laatste reacties