Muziek

The WildWeeping Willies op stREEKfeest - 'Moddervette rockmuziek'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Grave. Trommelstokken zetten aan. De basgitaar volgt met donkere blik. Twee gitaren verrassen beurtelings met snerpende solo’s. Een volumineuze stem geeft het geheel woorden. Samen vullen ze de ruimte tot in de kleinste gaatjes en kieren met moddervette rockmuziek. School ’s out, Radar Love, Burn to shine. Ik ben op de wekelijkse repetitie van The Wild Weeping Willies en beland in de wereld van Alice Cooper, Black Sabbath en Golden Earring.

Frank en Jeroen Haans zijn waarschijnlijk geboren met op de achtergrond keiharde rockmuziek. In Tilburg. Frank: “Ja echt, kan ik ook niks aan veranderen”. Zijn oren werden overvoerd met muziek van Led Zeppelin en Deep Purple. “In de band Sinister ben ik begonnen. Als zanger ( “daarna nooit meer”) en als bassist. “Ik schreef muziek en speelde in diverse bands. Al snel werd duidelijk dat live lekkere dampende rock spelen, met de benen wijd en de bas voor het kruis, fantastisch is”. Jongere broer Jeroen had dezelfde muzikale genen. Voor zijn studie kwam hij in Nijmegen terecht: “Ik ben opgegroeid met New Wave bands. U2, Simple Minds en zo. Ik rockte op Van Halen en ACDC en mijn oudere broers zorgden ervoor dat ook Genesis en Pink Floyd niet aan me voorbij gingen. Met Frank heb ik diverse bands versleten. Als zanger.”

Stevig beuken
Najaar 2006 richtten de broertjes Haans hun band op: stevig beuken, pure heavy rock ’n roll. Moddervet. Drie jonge Rockin’ Willies maken de band compleet. Gitarist Bram Geurts is er vanaf de oprichting bij. Hij is de man van de ouderwetse rechttoe rechtaan hardrock riffs. Hij groeide op met de Guns N’Roses en Slash en vond zijn vette hardrock sound bij Black Sabbath en Led Zeppelin. “Het hoogtepunt was het optreden in een uitverkocht Willemeen in Arnhem. Een tot de nok toe gevulde zaal en de inzet van Whole lotta Love massaal bekroond zien worden met het opheffen van het rockteken. Het gaf een ongekende kick.”

Nieuwste loot
Nieuwste loot aan de Willies-boom is de 20-jarige Maarten Zwakhoven: “Mijn eerste kennismaking met rock kreeg ik door een leraar op de basisschool die me met zang en gitaar kennis liet maken met Elvis Presley. Op m’n zestiende kreeg ik een elektrische gitaar met versterker. Ik was meteen verslaafd. Speelde met vrienden in bandjes, maar wilde steeds beter worden. Daarom ging ik les nemen bij de beste gitaardocent die er volgens mij bestaat. Cor Stoots in Gassel, waar ik nog steeds les bij heb. Ik heb auditie gedaan bij de Weeping Willies, een band die me aansprak en waarbij een oud-docent van me de sterren van de hemel zingt. I got the job en meneer Haans werd Jeroen. Ik heb mijn eerste echte optreden inmiddels gehad en ik snak naar het volgende optreden op de stReekfeesten”.

Geboren drummer
Koen Zwakhoven (verre familie van Maarten) is een geboren drummer: “Al vanaf mijn peutertijd werd duidelijk dat ik van drummen hield. Ik sloeg op van alles en nog wat: pannen, potten, tafels, stoelen, noem maar op. Ik ben geboren in 1968, het jaar van Addicted to love, Jumping Jack Flash, Throwing it all away. Ik leerde drummen in het studieorkest van de Harmonie van Gassel en kwam in de band GET-UP terecht. Vier jaar lang speelden we in de omgeving met optredens in rocktempel de Pul in Uden. Ik drumde op het festival In de Ban en na een mailtje van Bram Geurts kwam ik bij the Willies terecht en ontmoette daar mijn oud-leraar Jeroen Haans, die me nog bij een studieopdracht muziek had geholpen.”

Indrukwekkend muzikaal eerbetoon
The Wild Weeping Willies hebben inmiddels op menig podium gestaan en het publiek op moddervette rock getrakteerd. Frank: “We speelden in Willemeen in Arnhem, Queensdag Gigs in Uden, op het festival ’t Wapen Knalt, Classic RockNight Ambianz en deden mee aan diverse benefietconcerten”. Jeroen vult aan: “In 2007 brachten we de cd Free Willy uit, in 2013 gevolgd door Whole Lotta Willies”. Bram was er bij : “Born to be wild stond er op, net als Smoke on the water, Burn to shine, Whole lotta Rosie en Camille’s song”. Het wordt even stil aan tafel. Heel stil. Drie jaar geleden werd Camille, de dochter van Frank, op de Rijksweg 324 door een automobilist dodelijk aangereden. Een schok voor heel Grave, een monsterschok voor de band. “Het immense verdriet heeft ons enorm dicht bij elkaar gebracht”, zegt Koen. Frank: “Ik wist niet lang daarna, dat ik een song voor Camille zou schrijven. Tijdens een optreden in Tilburg, dat via internet door iedereen gevolgd kon worden, hebben we het voor het eerst live gebracht”. Jeroen: “Het werd een indrukwekkend muzikaal eerbetoon aan Camille.”

Nog wat stilletjes worden de instrumenten weer opgepakt. Er moet flink geoefend worden voor hun volgende optreden. De gitaren gaan mee op het driftig gedrum, ondersteund door een doordringende, wegwijzende bas. Jeroens stem laat horen hoe moddervette rock klinkt. Indrukwekkend.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties