Muziek

Steppin’ into the twilight zone - Column Daan Jans

Door Daan Jans

Als je een voorliefde hebt voor wat oudere muziek, dan is de kans groot dat er af en toe een van je favoriete bands mee ophoudt. Of in mijn geval al opgehouden is voordat ik überhaupt werd geboren. Want in tegenstelling tot wat mijn muzieksmaak en bovenstaande foto doen vermoeden, ben ik sinds deze week pas 35 winters oud. Dankjewel.

Redenen voor dat soort break-ups zijn vaak ruzie onderling, gebrek aan inspiratie of zelfs het overlijden van één van de bandleden. Dat laatste wordt nog te vaak opgelost door het bandlid te vervangen, zelfs als die Freddie Mercury heet. Ik heb daar niks op tegen maar je verliest dan wel een ietsiepietsie van je ‘credibility’. Tenzij het de bassist is. Dan maakt het niet uit, die kent toch niemand.

Hoe anders is dat bij Golden Earring. Vorige week bereikte ons het zeer trieste nieuws dat hun oprichter, gitarist, zanger en schrijver George Kooymans ernstig ziek is. Hij lijdt aan misschien wel de meest verschrikkelijke ziekte die je kan krijgen: ALS. Bij mijn weten is daar nog nooit iemand van genezen. Het betekent dat je spierkracht langzaam vermindert en de spieren uiteindelijk uitvallen. Het is een progressieve ziekte, wat je aan kracht kwijt bent komt niet meer terug.

De 72-jarige Kooymans moet dus gedwongen stoppen met gitaarspelen. Voor de andere Earring-leden reden om de band op te heffen. Een pijnlijk maar onvermijdelijk en wijs besluit. Golden Earring was namelijk geen band zoals alle andere bands. Ze bestonden zo’n zestig jaar waarvan de laatste vijftig(!) met dezelfde samenstelling. Er zijn zelfs soloartiesten die niet vijftig jaar in dezelfde samenstelling spelen.

Van die vijftig volg ik ze al ongeveer twintig jaar. Het allereerste optreden dat ik ooit bijwoonde, ergens in 2003, was dan ook van deze Haagse formatie. In deze inmiddels vrij lange serie concertbezoeken zou de Earring zelf zeker dertig keer het lijdend voorwerp zijn. En niet één keer teleurgesteld. Het is niet dat ze individueel allemaal tot de wereldtop behoorden maar als band wat mij betreft zeker wel. Muziek maken is meer dan alleen je instrument bespelen of liedjes zingen. Buiten de wel degelijk aanwezige virtuositeit van bijvoorbeeld Cesar on drums en Rinus op de bas, straalde het spelplezier telkens weer van het podium af. Ook naast de bühne, bijvoorbeeld in tv-interviews, zag je altijd vier kwajongens die het reuze naar hun zin hadden.

Omdat het vanuit Engeland nu eenmaal makkelijker is de muzikale wereld te veroveren dan vanuit Nederland, zeg ik weleens gekscherend dat Golden Earring eenzelfde status als The Rolling Stones had kunnen bereiken mits zij Brits zouden zijn geweest. Die stelling zou ik niet alleen kunnen onderschrijven met het noemen van een hele serie hits, maar juist ook door de parels die geen (grote) hit werden. Neem bijvoorbeeld het epische maar bij het grote publiek minder bekende She Flies On Strange Wings. Of albumtracks als Joe, Quiet Eyes, Turn The World Around en Candy’s Going Bad. Die laatste is afkomstig van het meesterlijke album Moontan dat gevuld is met louter onvervalste rock ’n roll van wereldformaat. Als het even wat minder ruig moest, had je altijd George Kooymans die de zang voor zijn rekening kon nemen zoals op Pouring My Heart Out Again. Een nummer dat juist in de akoestische versie nóg beter tot zijn recht kwam. Want ook dat konden ze fenomenaal: eigen nummers herschrijven tot intieme theaterklassiekers. Het bewijs is de Naked-trilogie.

Nu blijkt dat ze op 16 november 2019 hun laatste concert hebben gegeven In Ahoy. Hoewel ik ze veel liever nog vaker zou zien, ben ik trots te kunnen zeggen: daar was ik bij!

Daan Jans

George Kooymans. (foto: Sergio Boutkan, Pixonstage)

Golden Earring. (foto: Sergio Boutkan, Pixonstage)

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties