Gezondheid

Jill Moser (17), ervaringsdeskundige:

'Psychisch ziek zijn is voor mij zwaar en eenzaam, maar bij Herlaarhof sta je er niet alleen voor'

Door Simone van de Wijdeven

“Buiten regent het. Harde druppels vallen op het dak van de auto. Ik zit achterin. Mijn vader en mijn broer zitten voorin. Ze zingen en hebben lol. Ik niet. Ik voel geen blijdschap. Ik heb geen zin om vrolijk te doen. Ik voel me somber, triest, als de duizenden donkere druppeltjes die tikken op het dak. Ik ben zeven jaar.

Wat doe ik hier?
Even terug naar waar het begon. Ik woon in Apeldoorn met mijn ouders. We hebben een heel liefdevol gezin met lieve ouders en een fijn broertje. En toch gaat het mis. Mijn ouders krijgen ruzie en schreeuwen tegen elkaar. Ik lig in de armen van mijn vader, mijn broertje in de armen van mijn moeder, recht tegenover elkaar. De situatie wordt onhoudbaar en mijn vader vertrekt. Mijn vader, aan wie ik zo gehecht ben. Ik zie hem drie maanden niet, maar het voelt als zes.

Ik voel me eenzaam en langzaam maar zeker gaat het slechter met mij.
Ik ben zeven- acht jaar als mijn moeder naar Brabant verhuist. Ze heeft een nieuwe vriend. Lief en warm. Ze knapt helemaal op. Mijn vader krijgt een nieuwe vriendin met twee dochters. Maar het klikt niet tussen mijn stiefmoeder en mij. Ik leef in twee gezinnen, met twee soorten huisregels, zo verschillend. Ik groei op bij mijn moeder en haar vriend, als een echt gezin. Mijn vader zie ik slechts een keer in de twee weken. Ik mis hem enorm. Mijn moeder wordt ernstig ziek. Ze kan niet voor mij zorgen en mijn vader ook niet, want hij verlaat mijn stiefmoeder. Mijn broertje en ik gaan bij mijn oma wonen. De zoveelste verhuizing, de zoveelste school.

Hoe het met mij gaat? Ik ga verder achteruit.
De contacten tussen mijn ouders herstellen zich redelijk. Ze praten weer met elkaar. Maar als ik 10 jaar ben, krijg ik een eetstoornis. Het zit in mijn genen en ik zoek iets waar ik controle over kan houden: veel sporten en niet eten. Omdat ik best wel mollig ben, zijn mijn ouders in eerste instantie trots op mij dat ik dit bereik. Maar het escaleert. Ik val alleen nog maar af. Ik ben me ervan bewust, maar ik vind het niet erg. Ik ga ermee door. Ik heb controle.

De school trekt aan de noodbel. Dit gaat niet goed. Gesprekken met de leerlingenbegeleider leiden tot niets.

Ik ben een zwaar geval.
Ik ben 13/ 14 jaar en mijn geestelijke en lichamelijke toestand gaat verder achteruit. Ik ben niet te stoppen. Ik hoor stemmen: “Je bent te dik. Je mag niet eten. Je moet je medicatie niet innemen. Je mag de mensen niet aankijken. Ze zeggen dat het slecht met je gaat.” Ik luister naar deze vrouwelijke stem. Ik ga door op mijn ingeslagen pad. Ik snijd mezelf en rook en druk de sigaretten uit op mijn arm. Vrienden heb ik niet.

Het gaat niet goed. Wat nu?
Via de Jeugdzorg en de Viersprong kom ik terecht bij Herlaarhof. Borderline, psychotische stoornis, het is zoeken naar de juiste diagnose. Uiteindelijk stelt Herlaarhof autisme vast, hoogbegaafdheid, ADD en dysthyme stoornis, een lichtere vorm van chronische depressie. Ja, daar kan ik me wel in herkennen. Achteraf bezien, was ik altijd al anders, al van kleins af aan en liep ik voor op anderen. De chronische depressie is voor mij het moeilijkst om mee om te gaan. Je komt er nooit vanaf, begrijp je? Daarnaast is het een wisselwerking tussen deze vier diagnoses, het een versterkt het ander. Ik ben afhankelijk van mijn denkvermogen. Ik kan moeilijk inschatten hoe anderen zich voelen of wat ik zelf voel.

Help!
Ik volg een deeltijdbehandeling bij Herlaarhof: therapie in groepsverband om veel sociale vaardigheden te leren, hoe ga je om met mensen. Ik doe mee aan creatieve activiteiten als tekenen en schrijven. Maar het helpt allemaal niet. Er vallen zelfs gaten in mijn geheugen over deze periode. Een persoon op de instelling pleegt zelfmoord. Het herinnert me aan de zelfmoord van mijn beste vriendin een half jaar eerder.

Ik zak steeds dieper en dieper weg. Ik kan niet instaan voor mijn eigen veiligheid. Ik word daarom opgenomen op locatie.
Maar… de twee gevallen van zelfmoord triggeren me. Zelfmoord, dat wil ik toch niet.

De twee maanden van opname zijn lastig. Het is een kwetsbare periode. Maar ik heb het wel gered. Kon het toen beter? Ja. Kon het toen beter voor mij? Nee. Het was de juiste therapie voor mij op dat moment. De hulpverlening van Herlaarhof heeft alles voor mij gedaan wat mogelijk was. Men heeft mij vooral de tijd gegund, die ik nodig had voor bewustwording. Ik moest tot rust komen.

Heel langzaam gaat het ietsjes beter met me.
In de tien maanden die volgen heb ik de grootste stappen gezet. Het gaat om bewustwording en acceptatie en het vertrouwen. De verandering komt pas echt als ik het vertrouwen krijg van mijn hulpverleenster Elly. Ze gaat uit van eerlijkheid. We pakken de auto en rijden naar de urn van mijn beste vriendin die zelfmoord heeft gepleegd.

Ik herstel beetje bij beetje.
Inmiddels woon ik bij mijn vader en doe ik de VAVO, volwassen onderwijs. Ik zit in 5 Havo. Daarnaast ben ik aangenomen als projectmedewerker ervaringsdeskundigheid op Herlaarhof. Ik wil andere jongeren helpen zich minder eenzaam te voelen. Ik dacht dat ik de enige was met mijn problemen, maar je bent niet de enige. Er zijn genoeg mensen die met mentale problemen kampen. Mijn meerwaarde bij Herlaahof is dat ik praat vanuit gevoel, vanuit wat ik heb meegemaakt. De psycholoog en psychiater praten vanuit kennis en passie voor hun vak. Bij deze instelling streven ze er steeds meer naar om zorgverlening en ervaring dichter bij elkaar te brengen. Als je een psychische aandoening hebt, herstel je niet zomaar. Bij een gebroken been, is het een kwestie van gips erom en het geneest. Zes weken later kun je weer lopen. Maar bij psychische stoornissen werkt dat niet zo zwart - wit. Het is een continu gevecht tussen geest en lichaam. Je bent niet ziek tussen 9 en 17 uur, maar ik weet dat ik morgen ook weer op sta met ADD en chronische depressie. Daarom wil ik me inzetten voor een zo goed mogelijk toegankelijk en bereikbaar Herlaarhof. Wat ik heb geleerd op Herlaarhof? De hulpverlening legt de nadruk op wat goed gaat en niet op wat er niet goed gaat. Ik ben Herlaarhof heel dankbaar voor wat ze mij hebben gebracht.”

Dit is het letterlijke verhaal Jill Moser. Ze is 17 jaar.


Over Herlaarhof
Herlaarhof is een expertisecentrum en biedt specialistische GGZ-zorg – bij voorkeur in de thuissituatie - aan kinderen en jongeren met de meest ernstige psychische aandoeningen, die stagneren in hun ontwikkeling en hun gezin. Herlaarhof biedt poliklinische, dagklinische en klinische behandelmogelijkheden en werkt zoveel mogelijk outreachend/ in de eigen omgeving van het kind en zijn omgeving. Herlaarhof is te vinden in Oss, Waalwijk, Zaltbommel, Vught, ’s-Hertogenbosch, Veldhoven en Helmond. Contact: (073) 658 53 33 of kijk op www.herlaarhof.nl

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties