Ingezonden

INGEZONDEN

Vreemde jongens die Italianen

Door Nico Degen

Soms maak je iets in je leven mee waarvan je achteraf denkt: is het echt zo gebeurd? Zo liepen mijn vrouw en ik op onze vakantie in Italië in een klein dorpje op zoek naar het echte dorpsleven. Al wandelend liepen wij langs een soort van oud laag boerderijtje waar een man bungelend met twee handen aan de dakgoot hing. Die valt zo meteen naar beneden zei mijn vrouw. En ja hoor, daar ging hij plat op zijn rug.

Alsof we in een vertraagde film zaten, zagen we hoe de man weer opstond en naar ons toe kwam en iets zei. Ik moet er bij vermelden dat mijn Italiaans niet zo goed is, maar voor zover ik begreep had hij het over een aapje en of wij het beestje hadden gezien. Heeft hij het nu over een aapje, vroeg ik aan mijn vrouw. Ja, zei mijn vrouw en of we het hebben gezien. No no signor, zeiden we beiden hevig ontkennend. En met een gezicht van 'aan jullie heb ik ook niets' verdween hij achter het huisje.

Doorlopend zei mijn vrouw lachend: 'heeft u mijn aapje gezien'. Ik keek haar kant op en wilde net iets zeggen in de geest van, dat je zoiets toch niet al te vaak meemaakt en daar liep mooi in hetzelfde ritme een reusachtige mandril achter ons, u weet wel met van die grote hoektanden. Ik reageerde met: ik denk dat ik het aapje heb gezien en ze zei: oh ja, waar dan? Vlak achter je. Mijn vrouw draaide heel langzaam haar hoofd om, gaf een heel zacht geluidje en keek mij aan met een blik van vertwijfeling en hopende op advies mijnerzijds. En gelukkig kon ik haar geruststellen, want ik zag in de verte al het baasje van het aapje aan komen rennen, die zonder een woord te zeggen een halsband aanlegde en terug naar huis liep. Vreemde jongens die Italianen.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties