Ravenstein

Simone van de Wijdeven: 'Je moet het zelf doen'

Door Simone van de Wijdeven

RAVENSTEIN - “Hoe weet u een positieve draai te geven aan de coronacrisis?” Deze boeiende vraag leg ik voor aan de laatste persoon in deze serie nadat ik de afgelopen maanden een tiental ondernemers hierover heb ondervraagd. Hoe zou ik zelf reageren? Vandaag is het woord dus aan mezelf, Simone van de Wijdeven, tolk/vertaler/tekstschrijver.

Simone, wie ben je, wat doe je?
“Ik ben Simone van de Wijdeven. Ik ben tolk/vertaler en tekstschrijver. Nee, ik ben geen doventolk zoals bij de persconferenties over corona, maar tolk Frans. Ik werk voor het openbaar ministerie, denk aan politie, Immigratie- en Naturalisatiedienst, advocatuur, asiel. Daarnaast behoren ook notarissen en het bedrijfsleven tot mijn klanten. Omdat je als tolk altijd alleen werkt, geef ik – ter afwisseling - ook les aan de Radboud universiteit en ITV in Utrecht. Veel diversiteit dus. Tevens schrijf ik artikelen voor diverse bladen. Schrijven doe ik al heel mijn leven. Dat is voor mij de beste manier om me te uiten. Dat past bij mij. Net als (vin)zwemmen overigens. Zodra ik in het water duik, glijd ik als het ware over de bodem van het zwembad en verandert mijn wereld. De gewichtloosheid en je even overal aan kunnen onttrekken helpen mij om mijn hoofd leeg te maken. Na een uur trainen stap ik als herboren het water uit.”

Kun je uitleggen op welke manier het coronavirus invloed heeft gehad op jouw werk en jouw privéleven?
“Mijn tolkwerkzaamheden kwamen in een keer nagenoeg stil te liggen. De rechtbanken waren dicht, dus ook de advocaten konden niet veel doen. De gezondheidsdienst mocht geen behandelingen geven. Ook vielen opdrachten weg bij de IND. Niet alleen vonden de gehoren niet plaats, maar er kwamen ook geen asielzoekers meer naar Nederland. Notarissen beperkten hun afspraken tot een minimum en bedrijven gingen thuiswerken. Nou ja, waar viel het eigenlijk niet stil op tolk- en vertaalgebied? Als tolk ben je het verlengde van iemand anders. Normaal gesproken tolk ik ook vrij veel telefonisch, maar de callcenters gingen dicht en medewerkers moesten van huis uit werken. Het heeft even geduurd voordat de tolkencentra, die als intermediair fungeren tussen tolk en opdrachtgever, het telefonische en video bellen netwerk hadden aangepast voor de enorme toename aan telefonische diensten. Gelukkig had ik nog wel mijn Franse lessen, die via Zoom konden plaatsvinden.
Maar als de telefoon niet meer rinkelt en persoonlijke tolkdiensten blijven uit, wat mijn grootste bron van inkomsten is, slik ik even. Ga ik dit financieel redden? De zorg zit hem vooral in de onzekerheid over de duur van de crisis. Ik heb meteen de TOZO aangevraagd.
Privé gezien veranderde er voor mij niet heel veel. Als ZZP’er werk ik toch al vaak van huis uit. Mijn jongste zoon, die bij Defensie een opleiding volgt, kwam ook naar huis en mijn jongste dochter, die voor haar eindexamen VWO stond, was eveneens thuis. Dat was heel gezellig. We hebben allerlei klussen in huis gedaan en hebben de Zorgcoöperatie Ravenstein geholpen pakketten samen te stellen en af te geven bij ouderen. Dochterlief had een gemengd gevoel over het niet hoeven doen van het centraal examen. Aan de ene kant opgelucht omdat alle stress van haar schouders viel. Van de andere kant, vond ze het heel jammer dat het gala niet door ging en er geen gezellig afscheid van de middelbare school en haar vriendinnen was. Wel was ik me vaak bewust hoe ‘blij’ ik was dat mijn ouders niet meer leven. Ik kan me niet voorstellen dat ze in deze tijd zouden zijn overleden en dat ik geen afscheid zou hebben mogen nemen. Ik geloof niet dat ik me aan die maatregelen zou hebben kunnen houden. Ik heb dan ook erg te doen met alle nabestaanden, die op afstand afscheid moesten nemen van hun dierbaren. Ze worstelen nu nog met onverwerkt verdriet. Echt triest.”

Hoe ben je omgegaan met een daling in je werk?
“Ik kan niet stilzitten. Als ik een uur ‘niets’ doe, word ik al zenuwachtig. Maar dat is gewoon een karaktereigenschap. Op een gegeven moment had ik genoeg van al die negatieve berichten over de gevolgen van de coronacrisis. Het is heel eenvoudig om je mee te laten sleuren in een negatieve spiraal en te doemdenken. Dat wil ik niet. Ik kreeg een aanbod van Talentencampusoss om een profielpagina aan te maken als ZZP’er. Ik heb toen een oproep geplaatst, waarin ik aangaf op zoek te zijn naar mensen, die de positieve kant van de coronacrisis zien. Zoals Churchill zei in de WOII: Never waste a good crisis. Met andere woorden, maak gebruik van een crisis om er juist iets positiefs van te maken. De oproep heb ik ook geplaatst op de sociale media en het blad van de NGTV, voor tolken en vertalers. Ik heb daar veel reacties op gehad, eerst van mensen die ik ken, maar daarna ook van totaal onbekenden. Dat was fantastisch. Het is uiteindelijk een prachtige serie geworden van en over met name kleine zelfstandigen.”

Wat heeft je getroffen in deze artikelen?
“Wat mij het meeste opviel zijn de levensmotto’s van iedereen. Daar straalt de energie en de zin in het leven in door. Enthousiaste doorzetters. Denk aan ‘Gas geven, nooit opgeven’ of ‘Ik ben altijd optimistisch en dat zie je aan mij’ of nog een ‘De verandering zit vaak in kleine dingen”. Deze mensen geven je energie. Daar geniet ik enorm van. Ik heb het idee dat ook de lezers zich er aan op trekken. Je wordt meegesleurd in een positieve flow en dat is precies wat ik beoogde.
Maar het allermooiste wat ik meekreeg van een van de geïnterviewden was het volgende: “Simone, eerst wat ik boos op jou. Hoe kun je iets positiefs halen uit deze crisis, mensen overlijden, voor de economie is dit een aderlating, werkloosheid stijgt, dus waar heb je het over? Maar daarna heb ik me gedwongen tot omdenken en zag ik ook de positieve kanten.” Als ik dit terugkrijg, dan gloei ik van binnen. Een mooier compliment kun je toch niet krijgen als je iemand in een positieve denktrant kunt krijgen?”

Wat denk je dat deze crisis brengt voor de toekomst? En waar hoop je op?
“Ik hoop dat we respectvol met elkaar en met de omgeving kunnen blijven omgaan. Dat thuiswerken vind ik ideaal. We leven daardoor minder gestrest en gejaagd en het is beter voor de natuurlijke omgeving. Maar of dat lukt, betwijfel ik. Als ik nu om 6:15 in de ochtend naar het zwembad rijd, dan ga ik 2 kilometer over de snelweg. Ik sta nu alweer bijna in de file. Dat vind ik ongelooflijk. Waar moeten al die mensen naar toe? Dan vraag ik me af waar we met z’n allen mee bezig zijn. Hetzelfde geldt voor het stunten met vliegtarieven. Voor een paar tientjes naar Zuid-Spanje kunnen vliegen is niet reëel. Natuurlijk begrijp ik ook dat de economie moet blijven draaien, maar dan wel op een eerlijke manier.
Daarnaast begrijp ik niet goed waarom burgemeester Femke Halsema de demonstraties in Amsterdam tegen racisme – wel of niet met instemming van minister Fred Grapperhaus - heeft toegestaan. We hebben allemaal geklapt voor het zorgpersoneel, dat zich enorm heeft ingezet voor onze maatschappij tijdens de crisis. Maar protest tegen racisme is blijkbaar belangrijker dan het voorkomen van coronabesmetting. Daarmee geef je wat mij betreft, een verkeerd signaal uit naar het zorgpersoneel, namelijk dat hun werk toch niet zo heel belangrijk is. Dat vond ik niet respectvol naar de gezondheidszorg. Natuurlijk is antiracisme een heel belangrijk onderwerp, maar je hebt als overheid wel de taak het goede voorbeeld te geven in een tijd waar iedereen zich aan strenge maatregelen moet houden. Doe je dat niet, dan ben je als overheid niet meer geloofwaardig. Je kunt niet vandaag klappen en morgen doen alsof er niets aan de hand is. De intelligente lockdown heeft laten zien dat we samen, als maatschappij, in staat zijn een project te verwezenlijken. Dat gevoel moeten we vast blijven houden, elkaar respecteren niet alleen als mens, maar als ook de mens en zijn beroep. Of het nu gaat om gezondheidzorg, justitie, onderwijs, openbaar vervoer, of productiebedrijven of dienstverlenende beroepen zoals tolken, iedereen heeft zijn kwaliteiten en meerwaarde. We moeten weer leren elkaar iets te gunnen. We kunnen het, dat hebben we laten zien.
Mijn ouders hebben de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Ik heb hun verhalen heel mijn leven gehoord. Ze spraken vol enthousiasme over de wederopbouw en hadden wilskracht en doorzettingskracht om Nederland uit het dal te halen. Ik heb nog meer respect voor ze gekregen. Ze durfden een droom te hebben. De slogan ‘Samen tegen corona’, zou doorgetrokken moeten worden naar ‘Samen voor de maatschappij, ook na corona’.
Voor wat betreft mijn werk, heb ik gemerkt dat diversiteit daarin mijn redding is geweest. Ik was niet afhankelijk van maar een onderdeel. De TOZO heb ik achteraf niet nodig gehad. Wel is het nog meer tot me doorgedrongen dat ik een ander pad op wil gaan. De coronacrisis heeft me net het laatste duwtje gegeven in de juiste richting: communicatie in de breedste zin van het woord. Mijn moeder zei altijd tegen mij: ‘Mone, je moet het uiteindelijk altijd zelf doen!’. Ik kan haar praktische, maar wijze woorden alleen maar onderschrijven.”

Simone van de Wijdeven

Met dank aan alle geïnterviewden die mee hebben gedaan aan mijn project en aan Sergio Boutkan, hoofdredacteur van de Arena. Zonder hen was mijn project niet mogelijk geweest.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties