Zeeland

INGEZONDEN: De droom van het dorpshuis of toch een nachtmerrie?

Door Jan van As

U bent van mij stukskes gewend die meestal over de bossen en andere avonturen gaan. Dit keer heb ik iets vanuit mijn hart geschreven wat ik eigenlijk niet wilde publiceren. Ik heb het aan enkele mensen laten lezen en die dachten daar heel anders over. Juist wel publiceren, want het is vreselijk wat er gebeurd is en daar moet 'het gemeentehuis' van leren en de meesten mensen zijn boos over het verdwijnen van veel groen in ons dorp. En dan nog dit: toen ik zaterdag bij de Jumbo kwam, voelde ik opeens een hand op mijn schouder… en een man beet mij iets toe van: 'Ge het wel altijd de moel vol over ’n ander, mar nou da ge zelf het grote kapitaal aan het scheppen bent, durfde niks te zeggen!'. Als ik wist hoe de man heet, dan zou ik zijn naam hier 100 keer vermelden. Ik kan hem wel herkennen, maar weet niet wie hij is. Toen ik later langs het (inmiddels) bouwterrein fietste, besloot ik om mijn stukske in te sturen, want wat hij zei is zo verschrikkelijk NIET WAAR. Zie hier mijn verhaal.

De droom van het dorpshuis of toch een nachtmerrie?
Het is tijd voor de BBQ, dus ook de onze moest onder het stof vandaan gehaald worden. Gelukkig had ik ‘m bedekt met kranten en dat scheelt veel werk. Op een van die ouwe kranten las ik een quote bij een artikel over de mogelijke bouw van een dorpshuis in Zeeland. Iemand van het bestuur sprak over een droom die uitkomt, mede omdat een familie wilde meewerken (uiteraard niet gratis), kon een droom worden verwezenlijkt! Ik riep toen keihard door mijn schuurtje: 'Ja flapdrol, de jouwe wel!'. Bij de verwezenlijking van hun droom bleek ook het pakket wat erbij hoorde akkoord te zijn, en behalve 'n heleboel geld hield dat ook in dat de gemeente 'de tuin van Van As' verkwanselde omdat ze blijkbaar niet genoeg geld had om alles te betalen.

Die tuin was inderdaad vroeger onze tuin. Toen de gemeente ooit een kindcentrum bij de sporthal wilde bouwen, was daar niet genoeg ruimte voor. Dus kwamen 2 dames bij ons vragen of wij eventueel een stuk van onze grond wilden verkopen. Ze kwamen precies op het goede moment, want ik was een beetje ziek en… ik had nog een dikke hypotheek bij de bank omdat destijds de koper van mijn zaal (Swingarena/Gildehuys), deze nooit netjes heeft betaald (en dat is zacht uitgedrukt). Ik bleef de tuin wel bijhouden en bewaken, maar door een volgende klap in mijn kop werd ook dat te zwaar en liet ik de tuin gewoon maar groeien. Daardoor ontstond er een uniek stukje natuur midden in het centrum. Bomen werden heel groot, omgevallen bomen hadden aantrekkingskracht voor dieren en al snel zagen we egeltjes en eenden die hun gezinnen in die ouwe tuin stichtten. In de grote bomen kwamen duizenden kauwen en kraaien de nacht doorbrengen, wat steeds weer een machtig schouwspel was. Ook in de tuinen van de buren kwamen de mooiste vogels als koolmezen, merels, vinkjes en roodborstjes en die floten ons de oren van de kop.
Toen ik, destijds in het begin van de jaren 80, enkele populieren wilde omhakken omdat daar een schuur moest komen, kwam de gemeente eerst even kijken (Meneer Daandels). Die stuurde weer een deskundige en die vertelde ons dat alles weg mocht, behalve de hoogste boom van het dorp. Voor de andere bomen moesten we 12 nieuwe grote bomen planten. Wij wisten dat zelf niet, maar er stond een enorme 'populierachtige' achter de handboog-doel van het Gilde en die was toen al (1983) de hoogste boom in de omgeving… Die boom is dus blijven staan en nog bijna 40 jaar doorgegroeid!

Het kindcentrum met het parkje is er nooit gekomen. Bij het kindcentrum zouden 'onze' bomen, die inmiddels bijna 35 jaar oud waren + de hele hoge boom, een bomenpartij vormen die volgens de mijnheren van de overheid broodnodig was als stikstofzuiger midden in een dorp. In de aanloop daarnaartoe kwam er alvast een camper-overnachtingsplaats. Door dit alles was ik blij dat ik aan dit mooie plan had mogen bijdragen.

En opeens was daar die dinsdagmorgen… Ik kwam thuis van de wandeling en we hoorden kettingzagen en een enorme doffe dreun! Achter ons huis zag ik de prachtige, stoere, enorme 'populierachtige' plat liggen. Hij lag van de ene kant van de tuin tot aan de tuin van de buurman. Ik wilde gaan kijken, maar werd weggestuurd omdat het te gevaarlijk was. Bij de vijver lagen de eieren van de eendjes, het broedpaar was gevlucht. Uit de grote boom was een nest gevallen met eitjes en ook aan de rand van de vijver was een gevuld nest. Allemaal kapot. Later vertelden die houthakkers mij heel stoer dat ze opdracht hadden om eerst die grote maar te pakken 'om gezeur te voorkomen'. De jongens hadden ook egeltjes gevonden en in een van de aangrenzende tuinen gezet… de konijntjes waren zelf gevlucht vertelden de mannen mij met hun Zwols accent.

NU weten wij waartoe die droom geleid heeft. Voor 'n tiental huizen en families aan het Brouwerspad en de Vlasroot is het woongenot + de waarde van hun huis behoorlijk aangetast! Het maakt namelijk nog al wat uit of je huis grenst aan een bomenpark met vogels en beestjes of aan een lelijke woonwijk!
Ik, en velen met mij, zijn teleurgesteld, want wij zitten met de gebakken peren. En zeg niet dat we niks gedaan hebben om het onheil af te wenden. We hebben zienswijzen ingevuld, we hebben onze vogeltjes geteld en gemeld, we zijn uiteraard 'naar het gemeentehuis geweest' en vertrouwden erop dat er in broedtijd niet gekapt wordt, want we zagen geen kapvergunning voorbij komen.

Alles is kapot, vernield, vernietigd en naar de klote! We weten nu dat je niet in Amelisweerd of een volkswijk in Rotterdam hoeft te wonen om te kunnen verliezen van de onroerend-goed-boeren. Dit was niet de eerste keer en zal zeker niet de laatste zijn, want er gaat nog veel meer gebeuren in ons immermooie Zeeland.

Jan van As

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties