Schaijk

Ode aan Van Son - Column Daan Jans

Door Daan Jans

Sterren komen en sterren gaan. Alleen Van Son blijft bestaan. Dat dacht ik altijd. Het tegendeel blijkt waar. Vanaf deze week is de naam Van Son niet langer meer onderdeel van het Schaijkse straatbeeld. De friettent aan de Schutsboomstraat is verkocht en zal voortaan door het leven gaan als Het Friethuys. Niks mis mee natuurlijk, maar het vervult me toch met een beetje weemoed.

Als bleue 14-jarige jongen stapte ik daar binnen om te vragen of ze werk hadden voor me. De middelbare schooltijd was aangebroken en om in je levensonderhoud te voorzien moest je een baantje hebben. Prei planten had ik geprobeerd maar daarvoor moest je veel te vroeg opstaan en vakkenvullen leek me niet direct iets voor mij. Dus probeerde ik het een deurtje verder. Ik was welkom en mocht beginnen in de soephoek. Een hele verantwoordelijkheid want je moest bij elke kop soep ook een snee toast meeleveren. En de kruidenboter niet te vergeten. Tussendoor de afwas bijhouden want mensen zijn niet constant soep aan het eten.

Ik was verlegen en zei niet veel. Ik keek op tegen de oudere jongens en meiden die er werkten. Zij hadden het ontzettend naar hun zin onder elkaar en met de gasten. Een beetje ouwehoeren en ondertussen friet bakken, schaaltjes sla maken of kroketten rollen. Dat wilde ik ook. Al vrij snel ‘promoveerde’ ik naar het loket. Daar was het te doen. Bestellingen opnemen en afgeven. Het contact met de gasten begon ik steeds leuker te vinden.

Langzaam ontdooide ik en voelde me meer en meer op mijn gemak. De onderlinge band tussen al het personeel was enorm hecht. Ondanks de leeftijdsverschillen. Iedereen kon met iedereen overweg. Het was mijn eerste baantje dus ik dacht dat dat altijd zo was.

Het harde werken op zondagen, tijdens carnaval of de braderie heeft daar aan bijgedragen. Na werktijd bleef iedereen altijd nog zitten om wat te eten en te drinken. We wachtten op de volgende mensen die klaar waren met werken. Zo zaten we vrijwel elke zondagavond tot laat met iedereen aan tafel of buiten op het terras de dag door te nemen. Dat verbroedert. En de mobiele telefoon had zijn intrede nog niet gedaan, dat scheelt ook. Daarnaast waren de jaarlijkse personeelsuitjes keer op keer een waar spektakel.

Wanneer mensen van die lichting elkaar tegenkomen, borrelen de anekdotes uit die tijd als vanzelf weer op. En steeds weer wordt er smakelijk gelachen. En we komen elkaar nogal eens een keer tegen want bij Van Son zijn langdurige vriendschappen ontstaan. En zelfs meerdere relaties die nog altijd stand houden. Dat doet je beseffen dat het een heel mooie en bijzondere tijd was.

Daar in de friettent ben ik gevormd en geworden tot wie ik nu ben. Wat mondiger en zelfverzekerder. Het was een ongeëvenaard mooie en leerzame tijd. Ik ben heel blij dat ik daar onderdeel van heb kunnen maken. De naam Van Son zal verdwijnen maar de herinneringen en verhalen blijven voor altijd.

Daan Jans

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties