Schaijk

INGEZONDEN: Herinneringen aan Milan Ekstijn

Door Adri Ekstijn

Op maandagavond 8 september 2014 kwam de 22-jarige Milan Ekstijn om het leven bij een motorongeluk op de Dorpenweg in Ravenstein. Op weg naar zijn familie in Schaijk botste hij met zijn motor hard tegen een auto, waarvan de bestuurder het rode verkeerslicht negeerde. Als gevolg van het ongeluk was hij op slag dood.
Zondag 8 september zijn er precies vijf jaar verstreken sinds het noodlottige ongeval van Milan. “Ik wil dat niet zomaar voorbij laten gaan”, vertelt zijn vader Adri Ekstijn, die zich sindsdien regelmatig inzet voor de Landelijke Organisatie Verkeersslachtoffers (LOV). “Ik vertegenwoordig deze stichting onder meer tijdens seminars van Slachtofferhulp Nederland en trainingen van politiekorpsen en daarnaast fungeer ik als klankbord van het huidige bestuur.”

Een oud Joods gebruik zegt: ‘Wanneer je de naam van je geliefde niet meer noemt, dan houdt deze op te bestaan!’

Milan Ekstijn. Geboren op 7 juli 1992 in Oosterbeek, gemeente Renkum.

Milan is geboren tijdens een bevalling thuis; een ogenschijnlijk vlotte normale bevalling. Na een controle op ademhaling, reflexen etcetera ging dus de aandacht van de verloskundige al snel naar de moeder om bij haar de juiste noodzakelijke handelingen te verrichten, zoals gebruikelijk. Mijn aandacht, als vader, ging echter al snel naar Milan en ik was niet gerust. De ademhaling leek te ‘stokken’ en ik riep de ondersteuning in van de verloskundige om nog wat extra de longen leeg te zuigen, maar zij vroeg om geduld te hebben. Na meerdere verzoeken trok ik haar ruw om richting Milan en zij begreep toen pas de ernst van de zaak. Milans longen waren absoluut niet vruchtwatervrij en na meerdere buisjes vol te hebben weggezogen, werd zijn donkerblauwe huidje weer babyroze. Nét op tijd en welk een geluk. Milan móest en zou geboren worden!

Milan Ekstijn. Overleden op maandag 8 september 2014 om 17.09 uur in Ravenstein, gemeente Oss.

Die maandag was een perfecte dag voor iedereen en waarin iedereen door een gelukkige bril keek. Dat gold ook voor Milan, ooit onbegrepen door zijn toenmalige scholen, maar dankzij én door hechte vriendschappen, een prachtvent. Een heerlijke vent, volgroeid, zoals wij hem nu in herinnering hebben en waarop de omgeving ook écht kon leunen... Een dag dus, met een prachtig gevoel, goede ontmoetingen, goede goodbye's en plannen bij iedereen met en rond Milan. In ons geval het vooruitzicht van een lekker eten en bijbabbelen. Een dag die sowieso zou eindigen met een perfecte volle maan. Wat wil je meer...? Perfect dus, tot die ene ruwe onderbreking: Milan is niet meer onder ons! Milan móest en zou heengaan!

Ik heb al zoveel dierbaren verloren, plots of begeleid, maar altijd door een natuurlijke dood. Dat gaf verdriet, maar ook acceptatie en ik had hier woorden voor. Maar wat doet het wanneer een dierbare sterft door een onnatuurlijke dood? Hier vind ik eigenlijk niet de juiste woorden voor. Als vader kan ik nu wél zeggen dat ik veel meer kwijt ben dan de ‘doorsnee’ dierbare. Niet alleen mijn zoon als kind, motormaatje, stapmaatje en vertrouweling, maar ook mijn identiteit. Wie kun je nog vertrouwen? Mijn overzicht, mijn functioneren, mijn leven is mij plots vreemd, alsof er een gat geslagen is in het brein van mijn ziel. Veel, waarop niet alleen ik, maar ook mijn hele omgeving kon vertrouwen en op bouwen, waait als stof in de woestijn door mij heen. Mij geen steunpilaar meer voelen als stamoudste van mijn gezin. Want ik voel mij namelijk ook verantwoordelijk voor hún verdriet. Ik zal mij moeten vermannen en het leven weer oppakken, hetzij wel met een flink andere kleur, want dit is levenslang.

Narigheid kan je voordeur niet altijd voorbijgaan en de een treft het zwaarder dan de ander. Voorbeelden te over, want een ongeluk zit in een klein hoekje. Ongelukken door onachtzame mensen, ondoordenkende mensen, slimme mensen en domme mensen. Maar in welk type mens moet ik diegene terugvinden die verantwoordelijk is voor de dood van mijn zoon Milan? Met wat voor mens, die dit op zijn geweten heeft, heb ik te maken? Ik probeer het te doorgronden, maar hoe kom ik dit te weten? Heeft hij familie? Vrienden? Een gezin? Kent hij daar liefde? Kent hij daar zijn verantwoordelijkheden? Maar waarom laat hij of zijn omgeving niet iets aan ons weten? Ik vind maar zo weinig om het te begrijpen, geen enkel teken van medeleven naar mij en mijn gezin?
Liggen het gebrek aan empathie en verantwoordelijkheden nemen überhaupt ten grondslag aan zijn persoon als mens? Is de oorzaak van dit feit dus geen ongeluk, maar een zeer kwalijk te nemen gevolg door verkeerd gedrag in het algemeen? Zou hij dan niet, zoals ik dagelijks mijn zoon Milan voor mij zie, mijn zoon Milan zien op het moment dat hij hem aanreed? Geen verdriet voelen om het genomen leven van een ander?
Daar wil ik níet in geloven, want dat mag niet waar zijn! Ik moet mijn vertrouwen in de mens behouden en geloven dat hij óók verdriet voelt om Milan en zijn nabestaanden.

Gelukkig wist ik in 1992 niet dat Milan maar 22 jaar oud zou worden. Een volle 22 jaren, dus niet bij de geboorte, met 2 of 12 jaar oud, maar een volle 22 jaar. Van geboorte tot een volwassen man; welk een gift, maar helaas wel een gift als troost! Had ik dat wél geweten, dan zou ik als een kloek bovenop hem zijn gaan zitten en hij zou nooit de vrijheid hebben gevoeld om zich te kunnen ontwikkelen tot de mooie, evenwichtige en vrolijke Milan die hij nu wel geworden is.
Kortom een geslaagd mensproduct, maar vooral dankzij zijn vertrouwen in trouwe kameraden, vrienden en geliefden. Er ging kracht en stabiliteit van hem uit. En hij had het vermogen om met een zekere nuchterheid en humor problemen of hersenspinsels van zichzelf en anderen te relativeren. Want wat was Milan blij met zijn leven! Wat was hij gelukkig met zijn lieve vriendin Anne! Wat was hij blij met zijn zusje Lynn, zijn broer Jaro en met al zijn vrienden en vriendinnen! Zijn beroepsstudie kostte hem niet al te veel moeite en zijn werk bij Termaat Motoren vond hij geweldig. Als hij bij ons langskwam liep hij vaak fluitend door het huis. Hij floot altijd als hij blij was. Alles leek goed te gaan. Totdat...

Ik heb mijn kinderen altijd geprobeerd uit te leggen dat je vaak een keuze hebt in hoe je naar gebeurtenissen in je leven kijkt en de manier waarop je hiermee om kunt gaan. Betreur datgene wat je van het leven verwacht of gehoopt had en wat er niet is, sta hier zeker bij stil, maar kijk vooral ook naar al het mooie en goede wat er dan nog wél is. Het leven is té mooi en té kostbaar om het zomaar door je handen weg te laten glippen.

Deze gebeurtenis heeft ervoor gezorgd dat ik plots alles anders zie, voel en beleef en dat er niets meer is als voorheen. Al het kijken, voelen, lachen en huilen is totaal anders, maar het is nog wél steeds kijken, voelen, lachen en huilen, ook al is dat anders! Het kán allemaal nog wel, maar dan anders!

En wat is nu de zin van deze ruwe dood? Waarom kon je niet gewoon ziek zijn en met onze warmte om je heen sterven? De dader blijft mij tot op heden dit antwoord schuldig, maar moet ik er ook iets van leren? Of zijn familie? Zijn vrienden? Zijn kennissen?
Ik merk wel dat ikzelf en alle direct- en emotioneel betrokkenen met meer respect en bewustzijn naar hun eigen leven, kinderen, familie en vrienden zijn gaan kijken én ermee omgaan. Dat is mooi, maar moet dát de prijs zijn? Of krijgt men alleen te dragen wat men dragen kan? Nou, bedankt voor deze eer; ik zal deze titel bedenkelijk, doch met ere en trots dragen, ook al had jij, Milan, het allang in je om deze wereld een stukje mooier te maken.

Ik citeer van harte de moeder van Milan: ‘Als ik een nieuwe kans zou krijgen; als ik een keuze zou mogen maken tussen de geboorte van Milan of de geboorte van een ander kind die lang en gezond zou mogen leven, dan zou ik zonder twijfel opnieuw voor Milan kiezen. Milan was zo bijzonder, zo lief en zo speciaal, ook al is hij maar 22 jaar, 2 maanden en 1 dag oud geworden!’

Adri Ekstijn
Schaijk

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties