Schaijk

Goedkoop is duurkoop - Column Daan Jans

Door Daan Jans

Begin januari. Samen met een paar clubgenoten van Revanche had ik me gekwalificeerd voor een internationaal tafeltennistoernooi in Lloret de Mar. Dat wil zeggen, ik had het inschrijfformulier op de website ingevuld en het vereiste inschrijfgeld netjes op tijd overgemaakt. Niets kon een vijfde deelname aan dit toernooi nog in de weg staan. Behalve dan een ongekende pandemie. Maar hoe groot is die kans nou helemaal?

Het toernooi zou in de derde week van mei gespeeld worden. Half april werd duidelijk dat het definitief niet door zou gaan. Natuurlijk was het hotel al geboekt net als de vliegtickets. Dus moesten we in de weer met de boekingssites om geld terug te krijgen. Of op zijn minst de veelbesproken vouchers. Expedia, de app waarmee het hotel geregeld was, nam als eerste contact op. Zij boden direct een voucher aan om in dezelfde periode volgend jaar alsnog in het geboekte hotel te logeren. Prima, we kwalificeren ons volgend jaar vast ook wel weer.

De vluchten had ik gekocht op Cheaptickets.nl. Zoals de naam doet vermoeden, was de prijs een doorslaggevende factor bij onze beslissing. Evenals de vliegtijden overigens. Naar Spanje toe was de keuze op Transavia gevallen. Ryanair zou ons een week later terugbrengen naar Eindhoven.

Voor Transavia was één uitzending van Radar op 31 augustus uiteindelijk voldoende om tot de wettelijk verplichte terugbetaling over te gaan. Laatstgenoemde heeft daar meer moeite mee. Na verschillende mailtjes aan Cheaptickets.nl en ingevulde formulieren op de site van Ryanair zelf, kwam er vorige week eindelijk een teken van leven. Hoewel, het was een mail van de boekingssite. Ik citeer: “Helaas constateren we dat Ryanair het terugbetalingsproces […] onnodig ingewikkeld maakt.” Even later: “[…] maar Ryanair bemoeilijkt de procedure.” Verderop nog meer van dat soort kreten. Kortom, de frustratie droop er vanaf. De conclusie was dat ik zelf nogmaals contact moest opnemen met Ryanair. Ditmaal middels een nieuw formulier. Toen ik daaraan wilde beginnen, begreep ik direct de ietwat bozige ondertoon uit genoemde mail.

Ik werd middels een link in de mail doorverwezen naar de site van Ryanair. Daar begon het. Ten eerste kon ik de bewuste pagina alleen in het Engels tevoorschijn halen. Pogingen om de taal in Nederlands te veranderen, resulteerde steevast in een doorverwijzing naar hun contactpagina. Daar was dit formulier niet te vinden. Prima, dacht ik: I can also English. Vervolgens beginnen ze met termen te smijten waar ik nog nooit van gehoord had zoals OTA en PNR. OTA blijkt Online Travel Agency te betekenen, de site waar ik het geboekt heb dus. PNR weet ik nog steeds niet maar schijnt een referentienummer te zijn dat op het originele ticket staat. De rest van de vragen wist ik uit mijn hoofd. Het meest ergerlijke moest dan nog komen. Voor ik de aanvraag kon indienen moest ik maar liefst vier documenten uploaden. Een Customer Verification Form, ook geheel in het Engels met ongeveer dezelfde gegevens als het formulier dat ik al ingevuld had. Dat moest geprint worden, gedateerd en getekend om het vervolgens weer gescand te uploaden. Daarnaast verlangde zij een kopie van mijn paspoort of ID. Ten derde de originele boekingsmail van de OTA. Van het laatste vereiste document viel mijn mond pas echt open: een bewijs dat ik op het adres woon dat ik had opgegeven. Waarom? Hoe? Zeg dan gewoon dat je niet terug wilt betalen omdat er vorig boekjaar slechts 900 miljoen euro winst werd behaald. En verander gelijk je naam in Graayanair.

Sindsdien is het oorverdovend stil. Volgend jaar toch maar eens op Notsocheaptickets.nl kijken voor een mooie vlucht. En anders pakken we de auto en gaan we Ryanaar Spanje.

Daan Jans

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties