Schaijk

Dat doe je niet - Column Daan Jans

Door Daan Jans

Het is een beetje als kijken naar een ongeluk. Niemand zal onderkennen dat te doen. Want je weet dat het niet hoort omdat het akelig is. En toch kijken we met bijna 5,5 miljoen mensen naar het Eurovisie Songfestival. Toegegeven, zo’n evenement naderhand afzeiken is wel erg makkelijk. Dus daar gaan we.

Laten we eens beginnen met onze commentatoren. Die ene met die flaporen gaat nog wel. Hij heeft in ieder geval nog kennis van zaken en is een beetje de serieuze factor in het spektakel vol ridiculiteit. Voorheen had je dan Jan Smit daarnaast. Dat was al vervelend dus die hebben ze gepromoveerd tot overbodige vierde presentator op het podium naast o.a. Edsilia Rombley. Waardoor je toch gaat denken, staat ie er altijd zo stijfjes bij of is ie van chocolade? Zijn plaats in het commentatorhokje is overgenomen door de overjarige puber en maker van infantiele radio Sander Lantinga. Met zijn van tevoren bedachte grapjes. Ik weet niet of dat irritanter was of onze eigen inzending Jeangu Macrooy. Vooraf was al niemand enthousiast over het geforceerd overkomende Birth of a New Age maar dat mocht je niet zeggen. Dus zeg ik het nu maar: kutlied. En dat al voor het tweede jaar op rij. Gelukkig heeft de inzending van volgend jaar zich al getoond in de pauze-act van de halve finale. Mijn smaak is het niet maar Davina Michelle heeft in ieder geval de uitstraling en het vermogen een fatsoenlijk optreden neer te zetten. Bovendien doen blonde vrouwen in glitterjurken het altijd goed.

Ook dit jaar was het weer veel van hetzelfde. Vrouwen die boven weinig verrassende computerbeats probeerden uit te schreeuwen, rare dansjes en net-niet-zangers. Ook hadden we het genoegen te mogen kijken naar een dansende middelvinger en een volwassen Noorse man met engelenvleugels op zijn jas genaaid. Creaties die we in Schaijk met carnaval nog niet aan zouden durven. En toch kan dit als vooruitgang worden gezien als je weet dat nog niet zo lang geleden kakelende kippen en vrouwen met baarden de boventoon voerden. Was dan alles kommer en kwel? Ja.

Nou… er waren best wat serieuze inzendingen. Ironisch genoeg val je daar meer mee op dan wanneer je zo gek doet. Zo waren er Portugal en Frankrijk die lieten zien dat het ambachtelijke lied gelukkig nog niet uitgestorven is. Zonder al te veel poespas brachten zij hun intieme songs op indrukwekkende wijze. In het geval van Frankrijk werd dat ook nog gewaardeerd door zowel publiek als jury, zij werd tweede. Zelfs als je van gitaarmuziek houdt, waren er nog twee momenten van vreugde. Zowel Finland als Italië rockten een stevig eind weg. Sterker nog, laatstgenoemde won. Niet dat dat een verrassing was want de winnaar is vaak vooraf al bekend. Ook al zitten de bookies er wel eens naast, je weet toch in grote lijnen hoe de volgorde zal zijn aan het eind van de avond. Eigenlijk is het dus overbodig om ook nog eens een uur lang naar de puntentelling te kijken.

Naderhand hoor en lees ik vooral dat de organisatie zo goed geregeld was. Ongetwijfeld. Dat kunnen ze dan weer wel in Rotterdam. Overigens heb ik al het bovenstaande van horen zeggen want zelf heb ik natuurlijk niet gekeken. Dat doe je niet.

Daan Jans

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties