Reek

Corona en WWA De Boerderij in Reek

'Het is door onze bewoners allemaal wat intenser beleefd'

Door Paul Verstegen van Arenalokaal.nl

REEK - Corona ontziet niets of niemand; het virus maakt geen verschil. Om die reden ging ruim een halfjaar geleden bijna alles op slot in Nederland. Dat gold ook voor De Boerderij, De Octaaf en De Pastorie van GGZ Oost-Brabant. Dat zijn drie woon- en werkvoorzieningen in Reek voor volwassenen met autisme. De bewoners konden niet allemaal even goed omgaan met de restricties. Het was vooral de onzekerheid die zijn tol eiste.

Sjoerd van Son en Helma Dubois.

Teamleider Sjoerd van Son blikt terug op de beginperiode van de corona-uitbraak in maart. “Heel Nederland was nog zoekende”, zegt hij, “dat was bij ons niet anders. Niemand wist nog precies hoe de besmetting plaatsvond. Wij zijn geen huishouden maar een woongroep met volwassenen met autisme die er zelf voor kiezen om hier te wonen. Welke regels gelden dan? Het was heel lastig om goede richtlijnen op te stellen. Daar kwam nog bij dat in Huize Padua, een GGZ-locatie in brandhaard Boekel, veel zieken waren.”

Geen bezoek
Het crisisteam besluit om één lijn te kiezen voor alle locaties van GGZ Oost-Brabant. “Onze bewoners komen uit heel Nederland”, vertelt Sjoerd. “Bij een familiebezoek gaan ze alle kanten op. Om verspreiding tegen te gaan kon en mocht dat even niet meer. Andersom gold dat ook: bezoek was hier niet langer welkom. Alle bewoners kregen de keuze: in Reek blijven of naar je familie. Tussendoor mocht er niet gewisseld worden. Pas als de overheid met een versoepeling zou komen. Dat gaf veel onzekerheid, want op dat moment wisten we niet hoe lang het zou gaan duren. Iedereen voelde een soort van onvermogen. Ook omdat het lastig was om in contact te blijven met mensen buiten de woongroep.”
Naast het welzijn van de bewoners wordt die keuze ook gemaakt om het personeel te beschermen. “We voorzagen dat alle zorgmedewerkers hard nodig zouden zijn”, legt Sjoerd uit. “Hier gaat de zorg vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week door. Je hebt toch een bepaalde verantwoordelijkheid. Het wordt door onze bewoners allemaal wat intenser beleefd. Ons werk is heel kort samen te vatten in het geven van de juiste aandacht op het juiste moment. Met corona erbij is dat soms erg lastig. Daarom ben ik zo trots op het team. Ze hebben alles opzij gezet om de juiste zorg te verlenen, soms met minimale bezetting op onze locaties omdat ergens anders hun hulp harder nodig was.”

'Berusting'
Een aantal bewoners vindt de situatie moeilijk te accepteren. Sjoerd: “In de eerste fase zijn we heel erg bezig geweest met bewustwording: wat ligt wel in je vermogen en wat niet? Waar heb je invloed op? Hoe deel je nu je leven in? Na verloop van tijd zag je enige berusting. We zorgden voor ritme in het dagelijks leven, maar het tempo lag een tandje lager. Sommige bewoners vonden dat juist heerlijk, terwijl anderen hun uitlaatklep en familie misten.”
Een enkele bewoner koos ervoor om naar de eigen familie te gaan. Onder hen Chantal Soeters. Zij woonde tijdens de lockdown bij haar ouders. Ze heeft onder meer de kinderen van haar broer geholpen met het thuisonderwijs in die periode. Ook heeft ze met hen in de tuin gewerkt. “Dat stond op de planning”, lacht ze.

'Ziek van'
Een van de bewoners die veel last had van de maatregelen is Helma Dubois. “Tien weken mocht ik niet naar mijn vriend Willy”, baalt ze. “Op zo'n moment leer je echt hoeveel je iemand kunt missen. Ik was er goed ziek van. Het is voor mij lastig om mijn gevoelens te verwoorden. Daar word ik heel opstandig van. Dat is de reden dat ik ervoor gekozen heb om in Reek te blijven. Hier kan ik de hulp krijgen die ik nodig heb.”
Inmiddels zien Helma en Willy elkaar regelmatig en kunnen ze samen dingen ondernemen. Toch is de constante aanwezigheid van corona nog steeds zware last voor Helma. “De maatschappij is voor mij al moeilijk genoeg”, legt ze uit. “Samen met Willy dingen doen vind ik leuk, zoals de Nijmeegse Vierdaagse en Zwarte Cross. Dat ging allemaal niet door. Hopelijk komt het snel weer terug.”

Sjoerd en zijn team houden elke maatregel in de gaten. “We moeten koste wat kost besmettingen zien te voorkomen”, stelt hij. “Onze bewoners worden ook een dagje ouder en veel ouders zitten in de risicogroep. Daarom zetten we voorzichtige stapjes bij elke aangekondigde versoepeling. Het gaat tenslotte om de veiligheid van de bewoners en het personeel.”

|Doorsturen

Uw reactie