Landerd

INGEZONDEN: Op waarde geschat

Door Ankie Geenen

Al tijden zocht ik naar een middel tegen de gejaagdheid in mijn leven. Naar een remedie tegen het eeuwig rennen van taak A naar opdracht B, en het constant balanceren tussen ‘net op tijd’ en ‘sorry, vandaag niet gelukt.’ Waarnaar ik verlangde? Stilstand, rust, bezinning en hernieuwde energie. Ik zocht het antwoord in sport, fancy magazines met tips om je leven om te gooien, gedachtes over een nieuwe baan en goede gesprekken met mensen die dichtbij me staan. Geen bevredigend resultaat. Tot zondagavond 15 maart. Toen werd in een toespraak van 10 minuten het leven on hold gezet. Met in eerste instantie alle stress, chaos en zorgen die bij zo’n rigoureus moment horen. Maar al snel veranderde mijn blik. Voor de gejaagdheid kwam rust in de plaats.

Die rust kwam in eerste instantie door mijn kinderen. Wat kan ik veel van hen leren. De nieuwe werkelijkheid na 15 maart was voor hen meteen gewoon. Terwijl ik zelf merk dat ik iets unieks meemaak. Nooit eerder ben ik in hun huidige leeftijdsfase zo nauw betrokken geweest bij hun dagelijkse routine. Ik zie hoe zij omgaan met hun talenten en onzekerheden, in een schoolse setting waarin ik normaal nooit een inkijk heb. We worstelen ons sámen door de moeilijke sommen heen, en daarna gaan we buiten voetballen en trampolinespringen. Drie weken geleden bijna nooit een optie, vanwege werk, school, alle sportclubjes die wachtten en het huis dat ook nog opgeruimd moest worden. Nu? Waarom niet, we hebben tijd genoeg. Onbetaalbaar!

Steunpilaren in mijn omgeving helpen mee om rust te creëren. Mijn pilaar (nee, levensgrote zuil!) is mijn buurvouw, voor wie de benaming ‘buurvrouw’ eigenlijk een belediging is. ‘Deel van ons gezin’ zou beter op z’n plaats zijn. Haar nabijheid als gesprekspartner, fijne plek voor mijn kinderen en algemene warme uitvalsbasis waardeer ik meer dan ooit. Het is fijn om te weten dat er mensen zijn die letterlijk naast je leven maar daarbij ook écht naast je staan. Deze personen worden in het dagelijks leven soms bedolven door de vanzelfsprekendheid, maar in deze tijd gelukkig weer op waarde geschat.

De vraag ‘Alles goed?’ heeft een nieuwe, meer betekenisvolle lading gekregen. Waar ik voorheen de standaard reactie ‘Ja, met jou?’ al bijna niet meer hoorde, wacht ik nu vol spanning op een antwoord met levensbepalende waarde. Onze onderlinge betrokkenheid is weer echt. Het is hartverscheurend om opa en oma zo lang niet zien. Maar fijn om uit te kunnen spreken: dit doen we uit bezorgdheid om jullie, omdat we van jullie houden.

Mijn man en ik, wij zijn meer dan ooit aangewezen op elkaar. En dat levert écht samenzijn op. Oppervlakkige gespreksonderwerpen als de toekomstige vakantie en de laatste roddels vallen af, want: geannuleerd en geen gezamenlijke borrels meer met de vriendengroep, waar wij altijd de laatste nieuwtjes horen. Dus nu bouwen we het huis om tot thuisbioscoop, koken we uitgebreid voor elkaar, maken we de tuin zomerklaar, of doen we lekker samen niks. Waaruit vervolgens de beste gesprekken ontstaan.

En dat alles samen vormt het antwoord waarnaar ik op zoek was. De essentie: het gezin, vrienden, ouders, liefde en betrokkenheid. Aandacht en zorg voor elkaar, in goede gezondheid. De rest is bijzaak. De rest, die in een eerder leven, twee weken geleden, vaak de boventoon voerde. De rest, die nu verdreven is door COVID19. En dat levert, ondanks alle vreselijkheden, toch ook wat op. Een einde aan de gejaagdheid. Dankjewel daarvoor.

Ankie Geenen

 

|Doorsturen

Louis Sparidans

2020-03-25 17:15:57

Geweldig Ankie! Ik ken je weliswaar niet, maar je hebt een prachtig verhaal ingestuurd.
Daar kunnen zeker ook andere mensen profijt van hebben.

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties