Grave

Sandra van Dijck over werken in de zorg

'Zorg moet in je hart zitten'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Op de redactie van Arenalokaal kwam een mailtje binnen van een mevrouw. Ze vertelde over het algemeen beeld dat er heerst over werken in de zorg. Mevrouw werkte na diverse andere plaatsen eerst in Maaszicht en daarna in Catharinahof. Ze vindt Catharinahof een warm bad, waar het samen met de collega’s leuk werken is. Samen. Dat woord komt regelmatig terug. Ondertekend met Sandra van Dijck. Nieuwsgierig geworden naar verdere details toog ik naar Catharinahof en ontmoette er Sandra.

Sandra van Dijck (midden).

Sandra: “Ik ben geboren in Vianen bij Cuijk. Als kind speelde ik natuurlijk met poppen. Ik hoorde later pas dat mijn spelen bestond uit het plakken van pleisters en het aanleggen van verbanden bij mijn poppen. Het verplegen zat er gewoon in. Geen wonder dat ik na de Mavo in Cuijk naar de opleiding ging die toen MDGO-VZ heette. Het stond voor Middelbaar Dienstverlenend Gezondheids Onderwijs – Verzorging. Dat werd in Boxmeer gegeven”. Collega Willy komt even langs stormen. Binnen de minuut liggen beide dames slap van het lachen. Sandra: “Wat hebben wij altijd een schik samen”. Willy: “We hebben het zo leuk dat we gewoon geen tijd hebben om moe te worden”. Nog nahikkend van de lach gaat Sandra verder: “Ik heb natuurlijk veel geleerd op die opleiding en op de verdere scholingen. Maar “zorg” dat moet in je hart zitten. Dat kun je niet leren. Op het MDGO kon ik uit vier richtingen kiezen: kraamzorg, gezinszorg, gehandicaptenzorg en ouderenzorg. Voor mij was het heel duidelijk.

Ouderenzorg. Na de opleiding ben ik bij de paters in de Ruyterstraat in Grave gaan werken. Ik dacht dat ik alles voor elkaar had. Dat ik alles wist. Maar het was niet mijn plekje. Er was te weinig uitdaging. De paters konden veel zelf. Ik wilde meer activiteit. Ik deed toen de opleiding Ziekenverzorging in het verpleeghuis Madeleine in Boxmeer. Daar ben ik twaalf en een half jaar “blijven hangen” op de afdeling psycho-geriatrie. Heerlijk gewerkt. De tijd van mijn leven gehad. Veel schik, humor op de werkvloer. Die moet je wel zelf maken. Met pijn in mijn hart ben ik er weg gegaan. Met een zoontje van twee en de volgende op komst, koos ik voor mijn gezin”. Gérant Jos Somers, alom aanwezig in Catharinahof, komt even buurten: “Sandra is een kanjer. Wat zijn we blij met haar. Zij is een ambassadrice voor Catharinahof”. En weg is Jos weer. Het gezellige restaurant zit vol. Hier en daar hoor je boven het geroezemoes een gulle lach. Biljartballen klotsen. Een groep fietsers komt binnen om de koffie. Catharinahof leeft.

Maaszicht/Catharinahof
Sandra kreeg een tijd later een aanbieding om in Maaszicht in de avonddienst te komen werken: “Dat was helemaal ideaal. Voor de kinderen, voor mijn man en voor mij. Wat was ik blij. Ik bleek niet echt de meest geschikte persoon om hele dagen thuis te zitten. Ik ben een doener. Van 2003 heb ik dat gedaan. Toen Catharinahof gebouwd was ben ik weer alle diensten gaan werken. Drie jaar geleden heb ik de opleiding CCP (Cliënt Contact Persoon) gedaan. De eerste verantwoordelijke voor een cliënt. Ik zorg voor de directe contacten tussen cliënt en de contactpersoon van de familie. Dat vraagt om dossierkennis, gesprekstechnieken en –vormen. We hebben ook een cliëntenportaal, waardoor de familie digitaal mee kan lezen hoe het hun geliefd familielid vergaat”. Sandra praat met een enthousiasme die zijn weerga niet kent. Ik informeer voorzichtig naar de leuke onderdelen. Sandra lacht. Hardop en aanstekelijk: “Kijk, we hebben het geregeld best druk. Maar, hoe druk we het ook hebben, we proberen met het hele team, dus samen, de schouders eronder te zetten en het samen leuk te hebben. Humor speelt daarbij een grote rol. We delen lief en leed met elkaar. We zijn daar toppers in. Ik zie mijn collega’s vaker dan mijn vriendinnen en mijn familie. Daardoor voelen collega’s niet meer aan als collega’s, maar als echte vrienden. Vanuit die insteek doen we, naast het werk, ook veel dingen met elkaar. We gaan vaak samen naar de film. Doen met de Graafse Zeskamp mee. Haha, we wonnen het eerste jaar de sportiviteitsprijs. We gaan regelmatig stappen in de Graaf. We organiseren spontane drankavondjes. Er is een groepje dat samen naar de sauna gaat. En nieuwe ideeën ontwikkelen zich zomaar vanzelf. Zo heeft zich een onderlinge band ontwikkeld die zorgt dat we de slogan van BrabantZorg zowel bij de collega’s als naar de cliënten, vanuit ons hart kunnen uitdragen: “Elke dag zo fijn mogelijk”.

We drinken nog een kopje koffie. Sandra zwaait naar een paar cliënten. Een vrolijk, blij mens, met veel plezier in haar werk. Samen met haar collega’s werken voor de medemens. Met een glimlach die goud waard is.

Catharinahof Grave.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen

Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties