Grave

Zangparade - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Deze week mogen we er aan geloven, de Eurovieze liedjesparade dendert in al haar extatische pracht onze gelockdownde huiskamers binnen. Na een jaar uitstel van nagenoeg alle evenementen, wordt dit de eerste grote show die we krijgen voorgeschoteld. Een extravagante vertoning waar alles, maar dan ook alles complete schijn is.

Het is een show met duidelijke voorstanders en tegenstanders. Waar de één zal smullen van de flitsende lichtshows en futuristische outfits, zal de ander onder de bank duiken uit angst voor een epileptische aanval. Bij welke je groep je ook hoort, het programma maakt altijd de tongen los. Zeker omdat Nederland / Rotterdam deze keer het middelpunt is. Rotterdam, of all places. Het was misschien geinig om een groep Feyenoordspelers “Ding-a-dong” te laten zingen op de melodie van “hand-in-hand kameraden”. Zomaar een ideetje. Of een dragqueen op het podium te zetten met een liedje van Lee Towers, die uiteindelijk Peter R. de Vries blijkt te zijn. Dan is die lange zit misschien beter vol te houden, want jongens wat een tijdrovend programma. Heel eerlijk weet ik niet hoe lang de uitzending duurt, omdat ik het einde nooit haal. Sorry daarvoor, maar mijn doorzitplekken worden simpelweg te pijnlijk. Of ik val in slaap. De vermoeidheid komt niet alleen van die optredens waarbij het voelt alsof je in een stroboscoop met brandalarm kijkt. Je moet ook de socials bijhouden. Ja, dat hoort er natuurlijk bij. De hele avond door Twitter scrollen om te kijken welke platvloerse opmerkingen er worden gemaakt over de make-up van Chantal of de ronde kop van Jan. Dan snel reageren op Whatsapp waar vrienden de uitslagen denken te voorspellen. Tjonge, het is eigenlijk net topsport. Bij nader inzien, misschien moeten we die Feyenoordspelers dan toch maar niet uitnodigen. Maar gelukkig mogen we ons in de finale verheugen op Neerlands trots, Macrooy met de broccoli-song. Mijn kinderen kunnen dat lied niet horen, zonder te denken aan gekookte aardappels met die vermaledijde groente ernaast. Eerlijk gezegd denk ik niet dat hij hoge ogen gaat gooien, maar misschien is dat juist de bedoeling. Misschien heeft een financieel directeur laten weten dat een tweede Songfestival in Nederland te duur is, en dat we zeker niet moesten winnen. Daarom ook de zin ‘Yu no man broko mi' wat in het Sranantongo betekent ‘jij kunt mij niet klein krijgen’.

Mooi uitgangspunt. Gewoon doorzetten. En proberen of we dit keer wel het einde van de show kunnen halen. Zonnebril op, oordopjes in en gaan met die karavaan!

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties