Grave

Xennial - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Zomaar op een doordeweekse dag las ik nietsvermoedend een nieuwsartikel en prompt was er een nieuw puzzelstukje in de zoektocht naar mezelf gevonden. Deze puzzel des levens, waarvan het uiteindelijke aantal puzzelstukjes vooraf niet vaststaat, hoopt iedereen voltooid te hebben voordat ze het tijdelijke met het eeuwige hebben verruild. Een geluk dat maar weinigen zullen ervaren, volgens mij. Maar afijn, om een lang verhaal nog langer te maken, ik ben een Xennial.

Een wat? Ja, een Xennial. Dat is een micro-generatie tussen de Generatie-X en de Millenials. Een Xennial is geboren tussen 1977 en 1983. Zeg maar in de periode van de eerste Star Wars trilogie. Ikzelf ben bijvoorbeeld geboren 1 jaar vóór “Star Wars: The Empire Strikes Back”. De vraag is dan, waarom? Waarom een micro-generatie? Die kan je dan net zo goed voor elke periode van vijf jaar bedenken. Blijkbaar, en ik vertrouw de wetenschap natuurlijk blindelings, is deze generatie de brug tussen analoog en digitaal. De generatie die nog weet hoe een PTT-telefoon met draaischijf eruit ziet, maar niet als een idioot tegen een smartphone-schermpje zit aan te tikken. Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik een schooluitstapje heb gemist, omdat ik nog lag te slapen toen beneden de vaste telefoon (toen wel al met drukknoppen) rinkelde. Enerzijds was ik onbereikbaar, maar anderzijds lag ik wel lekker onbezorgd te slapen.

Het is ook een generatie die zich nostalgisch voelt bij de eerste tonen van het blokkerige Mario Bros op de NES, maar nog steeds kinderlijk enthousiast kan worden van de nieuwste spelcomputer. Het is de generatie die begint bij de cassettebandjes van André Hazes tot aan zijn zingende 3D-hologram in de Ziggodome. Van sneeuw op de televisie tot het wegvallen van de wifi. Van liggen in de kattenbak met de voeten tegen de achterruit, via het verplichte gordel dragen en de introductie van airbags tot aan Google’s zelfrijdende auto's. Van het bewust meemaken van het EK 1988 tot aan… eh … géén EK.

Als Xennial begrijp ik het cynisme van de generatie vóór mij. Ik kon in een deuk liggen om de professionele “op-de-hak-nemers” Van Kooten & De Bie of geboeid kijken naar satire van Ook dat nog! Maar ook kan ik vrolijk worden van het opportunisme van de generatie na mij. Honderd YouTube-filmpjes aanklikken om de grootste onzin langs te zien komen of eindeloos Netflix series bingewatchen. Soms voel ik mij ongemakkelijk tussen die twee generaties. Alsof ik dobber op een roeibootje tussen het zwaarmoedige eiland genaamd “alles gaat fout en niemand doet er iets aan” en het jolige eiland genaamd “mijn leven op Instagram is perfect en zo niet, dan toch”. Met de hippie-klanken van de Beatles in mijn ene oor en het populaire Bieber-geblaat in mijn andere oor.
Voor zover dit interessante puzzelstukje. Ik leg het netjes tegen de andere stukjes aan. Ik kijk naar de half afgemaakte puzzel. Nog heel wat stukjes heb ik te gaan om het hele plaatje te kunnen overzien. Tijd voor een pauze. Even lekker op YouTube zoeken naar jaren ‘80 reclames. Asjemenou!

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties