Grave

'Dansen in Meppel'

Wim en Jenny Litjes vieren Diamanten Huwelijk

Door Freddy Klooté

GRAVE - Gezellig was het, vorige week in de St. Henricusweg in Grave. Wim en Jenny Litjes als stralend middelpunt, samen met hun naasten in het zonnetje. Burgemeester van Asseldonk stak speciaal voor het diamanten bruidspaar de weg over om zijn felicitaties over te brengen. Met een bos bloemen. En ja, ook een kopje koffie lustte hij wel. Net als een stuk taart, zelf gebakken door een lid van de familie. In een mum van tijd was hij opgenomen in de gesprekken over vroeger en nu. Herinneringen werden opgehaald, anekdotes brachten een glimlach teweeg. Af en toe ging de bel en werden bloemen bezorgd. In de kamer stonden de vele kaarten met gelukwensen. “Wil je in de krant schrijven dat we alle mensen die bloemen of kaarten hebben gestuurd van harte bedanken?” vroeg Jenny. Natuurlijk doe ik dat.

Wim (83): “Ik ben geboren in Gennep en op mijn derde jaar naar Grave gekomen. We hadden een gezin met 7 kinderen en kwamen in een huis Achter de Marsstal te wonen. Ik ben hier naar de lagere school gegaan en daarna was het werken, werken en werken. Dat begon in Nijmegen bij de centrale aan de Waal. Daarna bij een wegenbouwbedrijf in Grave en de steenfabriek, ook in Grave. Op die steenfabriek heb ik heel lang gewerkt. In december 1957 moest ik in militaire dienst. Ik heb op verschillende plaatsen gelegen. Ondanks het feit dat ik alle rijbewijzen al had(meestal haalde je in dienst je rijbewijs) kwam ik tenslotte als chauffeur in Steenwijkerwold terecht. Zo’n 30 kilometer van Meppel. Daar gingen we ’s avonds vaak dansen”.

Jenny (83) is geboren en getogen in Meppel: “Na de lagere school wilde ik graag kraamverzorgster worden. De ochtend dat ik met mijn koffertje aan de ontbijttafel zat, klaar voor de reis van huis weg naar Assen, begon ik te huilen. Mijn moeder ook. Ze zei dat als ik geen zin had om naar Assen te gaan, ik gewoon thuis kon blijven. En dat liet ik me geen twee keer zeggen. Met als resultaat dat ik overal waar mogelijk ging werken in de huishouding. Maar ’s avonds wel lekker thuis was. In ons gezin met 8 kinderen hadden we het niet breed. Mijn vader was metselaar, die na zijn gewone dagtaak thuiskwam, iets at, en weer ergens ging beunen. Ik heb gezien wat keihard werken was. Af en toe mocht ik ’s avonds in Meppel gaan dansen”.

Dansen, verkering, Meppel en Grave
Tijdens een dansavond kwamen Wim en Jenny elkaar tegen. Ze dansten, praatten en hadden plezier. “Het werd de liefde van mijn leven”, lacht Wim. Jenny knikt instemmend. De verkering mondde na drie jaar uit in een huwelijk. “In 1961 zijn we in Meppel getrouwd”, zegt Jenny. “Maar het vinden van een huis viel niet mee. Was eigenlijk onmogelijk. In Grave was helemaal niks te vinden. Dus heb ik twee jaar in Meppel gewoond en Wim bleef twee jaar in Grave thuis wonen. In de weekends kwam hij naar Meppel”. “Ja, als ik tenminste niet moest werken”, zegt Wim. “Ik werkte nog steeds in de steenfabriek. Die was op de plaats achter Catharinahof, waar ze nu aan het bouwen zijn. Ik had een aantal cursussen gevolgd en werd er productiechef. Een rare periode waarin de fabriek plotseling werd gesloten. Maar ik werkte er door. Alleen. Om de boel te slopen. Raar verhaal eigenlijk”. In 1963 kwam er in Grave een huis vrij in de Hamstraat. Wim en Jenny werden er herenigd. Daar is dochter Mariska geboren. Jenny: “Een tijdje later zijn we naar de Le Sage ten Broekstraat verhuisd, waar onze tweede dochter Wilma is geboren”. In 1991 was Wim klaar met werken. Letterlijk en figuurlijk. De huisarts vond het eigenlijk ook logisch: “Na 40 tropenjaren is het genoeg geweest voor je lichaam”. Het gezin verhuisde naar de St. Henricusweg, waar Wim en Jenny nog steeds wonen. De kinderen gingen de deur uit en er kwamen vier kleinkinderen: “De mooiste tijd van ons leven”, zegt een gelukkige Jenny. Wim: “Een hobby van ons was om met de caravan weg te gaan. Naar Frankrijk, Duitsland, maar ook in Nederland. Kleinkinderen wilden altijd blijven slapen, maar de caravan was niet zo groot, dus eentje kon er wel bij. Ja, dat was echt gezellig”. We zijn bij de hobby’s beland. Wim: “We zijn allebei koorzangers. We zijn samen begonnen bij het Hemelvaartkoor en toen de Hemelvaartkerk er niet meer was gingen we in de Elisabeth zingen. Ik was vanaf het begin ook lid van de Maessanghers. Dat heb ik 13 jaar gedaan. We zingen ook nog samen in het Vincentius Parochiekoor in Velp. Maar door corona is dat al een tijdje stil”.

Wim en Jenny Litjes, vitale mensen, met vele verhalen. Mooi om te horen. Een tijdsbeeld in woorden. Het reizen ligt stil. “Maar we zijn ook ontzettend graag thuis”, zegt Jenny.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties