Grave

Weemoed - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Vakantie in Grave. Maandagochtend. Alles ligt er doods en verlaten bij. Er wordt een bejaarde in een rolstoel voorbij geduwd. De begeleider vertelt aan één stuk door. De geduwde kijkt wezenloos voor zich uit. Luistert niet. Ziet niets. Zit in zijn cocon en wacht.

Zachtjes begint het te regenen. Als er al sprake was van enig vakantiegevoel, dan spoelt ook dit laatste restje richting riool. Mevrouw, hondje en paraplu. Een drie-eenheid zonder betekenis. Bootjesmensen komen terug van het boodschappen doen. Maar ook in de Graafse haven is het rustig. De zon neemt een dagje vrij en de wolken hebben vrij spel.

Als de bel gaat staan er twee oude bekenden uit een vorig leven op de stoep. De voertaal verandert in zingend Vlaams. Koffie staat in een mum op tafel. We kijken elkaar aan. 47 jaren zijn verstreken. Leken voorgoed voorbij. En langzaam maar zeker, verhaal na verhaal, anekdote na anekdote, herinnering aan wat ons ooit verbond, maken een hernieuwde start.
Weet je nog? Herinner je je die nog? Och is die ook al dood? De koffie smaakt. Even valt een stilte, alsof het verleden zijn plaats weer opzoekt. Namen en dingen worden plots weer springlevend. Het enthousiasme groeit. Bijna een halve eeuw vergetelheid blijkt diep in je hart nog springlevend te zijn. We lachen breeduit. Worden soms even stil bij een naam die weemoed oproept.

Een volledig tijdsbeeld passeert de revue. Een tijd waarin het leven er totaal anders uitzag. Soms voelt het aan alsof het niet echt is gebeurd. Alsof het niet kan. Dan vinden we elkaar weer in de gezamenlijkheid van de gebeurtenis. Het leven in een klein dorp. In zwart-wit verhalen. Met gebeurtenissen die in deze tijd niet meer zouden kunnen. Feesten herleven. Kermissen draaien weer op volle toeren. Het orgel speelt in het café op de hoek. De dansvloer is bezet. Het bier schuimt door de kelen. Er wordt met pijl en boog geschoten. Op pluimen, die op stalen pinnen zijn geschoven. Horizontaal of verticaal. De liggende of de staande wip. Op de bolbanen is het druk met deelnemers aan de krulbolwedstrijden. Er wordt gevloekt en gejuicht. De winnaars krijgen een geldprijs, waarmee de onkosten nauwelijks gedekt kunnen worden. Schieten en krulbollen zijn dorstigmakende sporten.
We zijn al lang vertrokken uit deze streek, maar onze bezoekers weten nog alles van 'na onze tijd'. Van de oude dokter die uiteindelijk zelf ook dood ging en er geen dokter meer was in het dorp. Het samenvoegen van het dorp met een heleboel andere dorpjes, zorgde voor het verdwijnen van voorzieningen. Het supermarktje sloot haar deuren. De kermis verdween. Het orgel was ineens weg.

Ach, het was mooi om meegemaakt te hebben. Te mooi om ooit te vergeten. Het maakt wel een beetje weemoedig.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Johan van den Ameele

2020-07-30 09:55:19

Mooi verhaal en als ik dit lees ga ik gewoon even mee terug in de tijd als ooggetuige en word ik ook een beetje overvallen door enige weemoed. En inderdaad het was mooi om het meegemaakt te hebben  en zal het zeker niet vergeten dat mijn wieg in dat dorpje bij het orgel heeft gestaan......

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties