Grave

Weekend - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Het was in huize Klooté een weekend om van te smullen. De laatste rit van de Ronde van Spanje maakte drie maanden ononderbroken middagen vol wielrennen af. Elke middag kreeg je het Groundhog-gevoel. Een middag, hetzelfde als de middag daarvoor en daarvoor en daarvoor. Groepje renners weg, vlak voor de finish teruggepakt en een massasprint bepaalt de uitslag. Met voor de bergen het scenario dat de grote kanshebbers wachten tot de laatste kilometer, terwijl Ria en ik al 155 kilometer zitten te wachten. Met een diepe zucht van opluchting afscheid genomen van de heren op de fietsjes met gebogen stuur.

Zaterdag was het de dag dat ik al zappend op CNN breaking news zag. Biden had definitief, of eigenlijk bijna wel zeker definitief, de absolute meerderheid gehaald. Een journalist van CNN sprak huilend zijn commentaar uit. Daarna brak een tweede pandemie uit. De wereld juichte mee, alsof met deze overwinning alle problemen opgelost waren. De meest grappige cartoons en filmpjes van verliezer Trump passeerden op Facebook. Gelukkig is Trump geen moslim, want het aantal afgehakte hoofden zou niet meer te tellen zijn geweest. Daarna waren alle tv-kanalen gevuld met deze “historische” overwinning. Alleen Nick Jr. was met papa Big nog leuk om naar te kijken.

Oja, corona. Je zou het, door de historische gebeurtenis, bijna vergeten. Gelukkig dalen de cijfers weer. Op hetzelfde moment worden massale teststraten gefabriceerd, goed voor duizenden tests per dag. Is er een man gesignaleerd, waarbij je, als je positief bent getest, je toch een briefje met “negatief” meekrijgt. Uiteraard tegen betaling. Hoe slim ben je dan. Je hebt corona en door een vervalst papiertje doe je net alsof je het niet hebt. Ben benieuwd bij wie hij het eerst op bezoek is geweest. Moet welhaast bij zijn schoonmoeder zijn geweest. Het had immers nooit geboterd tussen die twee.

Het weekend, waarin we gedoemd zijn om voorzichtig te zijn met onze contacten, is ook de tijd waarin horden profvoetballers elkaar om de haverklap om de nek vallen. Al vóór de wedstrijd gaan ze, armen over elkaars schouder, bij elkaar staan. Waarom? Er zijn geen toeschouwers op de tribunes. Kijkers thuis kunnen nog snel even gaan plassen. En toch dicht bij elkaar staan om de aanvoerder te laten brullen dat iedereen zijn best moet doen. Na een doelpunt is men wel heel intiem met elkaar. Kijkers, die als ze buiten komen toch vooral die anderhalve meter in de gaten houden, zitten erbij en kijken ernaar.

Op het veld mag het wel met z’n elven, in een park zoiets doen kost je een eurootje of driehonderd. Per persoon. Bij een uitvaart van een geliefde is een schouder voor troost een brug te ver, op het voetbalveld is een doelpuntje al genoeg voor een knuffelfeest. En niet op alle voetbalvelden. Nee, om het nog wat ingewikkelder te maken: alleen op velden waar spelers op voetballen die met dit spelletje hun brood verdienen. Met beleg. De amateurvoetballer mag er alleen maar naar kijken. Aankomen is verboden. Het zal toch niet waar zijn, dat corona ook al gevoelig is voor geld?

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties