Grave

Ben en Bets Bongaards-Jans 60 jaar getrouwd

'We zouden het zó overdoen'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Na een leven van hard werken in het bakkerijwezen zijn Ben en Bets Bongaards twee gelukkige mensen, die genieten van elke dag. Samen, want ook in hun werkzame leven waren ze dicht bij elkaar. In hun mooie huis in de Graafse Stoof vertellen ze met veel plezier en enthousiasme over hun zestigjarig huwelijk. Over hun kinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen. Over vier generaties Bongaards, voor wie het begrip “familie” in een diamanten kader is ingelijst.

Brood en banket zit blijkbaar in de genen van de familie Bongaards. Al in 1910 had de opa van Ben een bakkerij in Overlangel. Het was keihard werken. Op tijden dat andere mensen nog op één oor lagen draaide het leven in de bakkerij al op volle toeren. Gelukkig trouwden ze met vrouwen die ook de handen uit de mouwen staken, zodat ze nog steeds hun bekende kwaliteit kunnen leveren.

Ben Bongaards
“Ik ben in 1937 geboren in Velp. In de Tolschestraat nummer 3. Mijn ouders hadden een broodbakkerij en een kruidenierszaak. Na de lagere school in Velp en de dr. Poelsschool in Nijmegen, afdeling brood en banket, kwam ik op mijn 15e jaar bij mijn vader in de bakkerij te werken. Op de bakfiets met de grote mand voorop moest ik brood rondbrengen. Mijn vader had het bakkersvak van mijn grootvader geleerd. Die grootvader was, naast bakker, ook koster en organist in Overlangel. Toen ik mijn rijbewijs had mocht ik het brood met de auto bezorgen. Er waren toen hier in de buurt acht bakkers. Wij zijn zowat de enige die is overgebleven. Het was toen ook al een drukke tijd. Ik was jong en wilde graag sporten. Ik voetbalde en speelde volleybal. Maar moest ook ’s avonds naar Nijmegen en Arnhem om allerlei vervolgopleidingen te volgen. Naast alle mogelijke (banket)bakkersdiploma’s heb ik toen ook mijn middenstandsdiploma behaald. Uitgaan deed ik in de Nachtegaal en op de kermissen. Toen kwam die avond in de Nachtegaal”. Ben lacht.

Bets Jans
“Ik ben een boerendochter. Geboren in Velp, op Mariëndaal. Ook in de Tolschestraat. Ik had er veel plezier, maar ik had niet echt een boerengevoel. Gelukkig mocht ik de opleiding bij de PTT gaan doen en ben daarna op het postkantoor in Grave gaan werken. Het was 1948. Telefoondienst bestond uit het doorverbinden van mensen die iemand anders wilden spreken. Ook bureaudienst met financiën en administratie hoorde daar bij. Loketdienst vond ik heel gezellig. Je had contact met heel veel mensen. Veel dingen liepen toen nog via het postkantoor. Omdat er ook telefooncentrales waren op het blindeninstituut en de Generaal de Bonskazerne konden we, op stille tijden, met onze collega’s daar vele gesprekken voeren. Ook al heel leuk. In 1958 werd er geautomatiseerd en werd ik naar Nijmegen gestuurd”, vertelt een enthousiaste Bets, voor wie de medemens een bron van gezelligheid is. “Er was ook tijd om uit te gaan. In de Nachtegaal was er in het weekend live-muziek. Op een avond in 1957 danste ik met Ben Bongaards. We kenden elkaar al lang. Maar op die avond sloeg de vlam in de pan”.

Trouwen en bouwen
Ben: “In 1959 zijn we getrouwd. We hebben vijf jaar in de Mars gewoond. Met bouwgrond in de buurt. Mijn handen jeukten als ik die grond zag. In die vijf jaar zijn onze twee dochters geboren. Toen we die bouwgrond konden kopen zijn daar de woning, bakkerij en winkel gekomen. En tot onze trots zijn die daar nog steeds”.
Bets: “In 1964 zijn we daar met ons eigen bedrijf begonnen. Ben in de bakkerij en ik in de winkel. Daar zijn onze twee zonen geboren. De bakkerij in Velp van opa heeft Ben ook overgenomen. In 1995 zijn wij gestopt en heeft zoon Bas de broodafdeling in Velp en zoon Mathieu de banketafdeling in Grave overgenomen”.

Rust en genieten
“Nou”, zegt Ben, “genieten hebben we ook gedaan tijdens ons werkzame leven. Om wat af te bouwen zijn we nog een paar jaar op de achtergrond blijven helpen”. Bets: “Totdat de eerste kleinkinderen kwamen. Toen zijn we op de kleintjes gaan passen. Inmiddels zijn dat er acht en van kleintjes kunnen we niet meer spreken. We hebben zelfs al twee achterkleinkinderen”.

Terugkijkend op hun leven, komen er twee gelukkige gezichten tevoorschijn. Bets: “We hebben een fantastisch leven gehad. Met heel veel contacten met mensen”. Ben: “Ik zou het zó weer overdoen. Ik hield van mijn vak. Ik denk dat het ook leuk was om bij ons te werken. Onze medewerkers bleven tietallen jaren bij ons”. Nu is er tijd voor hobby’s. “Visite krijgen en er op uitgaan vind ik geweldig. Ik houd van mensen”, zegt Bets. Ben: “Ik kook graag en ook onze tuin is voor mij een prachtige plek om in te werken”.

“Vergeet je liefde voor wijnen niet”, zegt Bets. “Hij weet daar alles vanaf. Elke avond vóór het eten heffen we een glaasje wijn, kijken elkaar in de ogen en wensen we elkaar een smakelijke maaltijd”.

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties