Grave

Mona en Michel Janssen blijven inwoners Hikkaduwa helpen

'We zorgen dat de hulp op de juiste plaatsen terechtkomt'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Twee jaar geleden ontmoette ik Mona en Michel Janssen. Mona geboren op Java en op 7-jarige leeftijd naar Nederland gekomen. Michel een geboren en getogen Nijmegenaar. Lieve mensen. Met het hart op de juiste plaats. Een hart dat van schrik bijna stil stond, toen in 2004 de wereld kennismaakte met het begrip “tsunami”. Deze zondvloed van dood en verderf bereikte die rampzalige Tweede kerstdag ook de kust van Sri Lanka. En aan die kust woonde hun zoon Melvin.

Mona Janssen.

Een klein kustplaatsje in het zuidwesten van Sri Lanka. Met toerisme. Melvin Janssen had daar een plaats gevonden om een heus vakantieresort te bouwen. De zon scheen overvloedig en de natuur was prachtig. Tot de 26ste december 2004. De grote tsunami. Het dorpje Hikkaduwa werd met de grond gelijk gemaakt. Veel doden en gewonden vielen er te betreuren. Mona en Michel hoorden ervan en vreesden voor het leven van hun zoon. Tot het bericht van Melvin binnenkwam. Zijn resort was als door een wonder gespaard. Hij verkeerde in goede gezondheid. Het gesprek was kort, want Melvin moest dringen hulp verlenen . Vanaf dat moment wisten Mona en Michel Janssen één ding heel zeker. “Wij gaan er alles aan doen binnen onze mogelijkheden om de overlevenden te helpen”.

Beetje bij beetje
Na eerst een actie voor kleding en matrassen te hebben opgezet onder de Graafse bevolking, kwamen daar infuusmateriaal van de huisartsenpost Grave en medicijnen van de Graafse apotheek bij. Het internationale Rode Kruis was snel ter plaatse en deed haar mooie maar moeilijke werk. Omroep Utrecht had een actie. Kortom, de hele wereld deed mee. Met grote en kleine acties. Mona: “Het medeleven van iedereen was groot. De luchtmacht zorgde dat de twee ton aan goederen uit Grave naar de Rotterdamse haven werd vervoerd en de Rabobank zorgde voor de verscheepkosten. We zijn daarna ook in Hikkaduwa geweest. Wat we zagen was een verschrikking. Kinderen die hun ouders kwijt waren. Voorgoed. Mannen, huilend om het verlies van hun hele gezin. Mensen met verschrikkelijke verwondingen. Bloed. Vernieling. Overal. Ik werkte in de zorg en kon meteen aan de slag”. Mona wordt er weer stil van. “Beetje bij beetje, jaar na jaar verbeterden de leefomstandigheden. Maar er bleef nog veel te doen”.

Veertien jaar later
Twee jaar geleden zijn Mona en Michel er voor het laatst geweest. Mona: “Alles is er beter geworden. De infrastructuur is verbeterd. De mensen in de dorpen zijn weer opgekrabbeld. Anders is het nog in de bergen rondom de dorpen. De mensen zijn daar arm. Ze wonen in kleine krotjes. Ik moet er van huilen als ik dat zie. Maar ze willen er niet weg. Hun roots liggen daar, zeggen ze. Ik wil ze ook zo graag helpen. Dus mijn focus ligt voorlopig daarop en van de opbrengst van de hapjes die ik maak gaat veel naar die mensen. Ik maak ook altijd een uitstapje met een groep kinderen. In 2017 was dat met een groep misbruikte jongens en meisjes. We zijn de hele dag op stap geweest. Hebben op het strand gegeten. Later hebben we samen nog chips en limonade gedeeld. Een geweldige dag. Die kinderen waren zo gelukkig”.

Inmiddels hebben Mona en Michel hulp gevonden bij de Stichting SEAK (Sri Lanka Education Autism Knowledge) van het Nijmeegs paar Corry en Peter Kluitenberg. Mona: “SEAK heeft er een school voor kinderen met autisme gebouwd. Verder hebben ze er speciale huizen voor mensen met het syndroom van Down neergezet. Daar stoppen Corry en Peter al hun vrije tijd in. En daar verzamelen ze ook geld voor. De mensen in Hikkaduwa en de dorpen eromheen zijn na veertien jaar aan een nieuw leven begonnen. Alles is weer opgebouwd. Met hulp van de Stichting SEAK en diverse hulporganisaties. En wat ons betreft, met hulp van de giften van Graafse mensen. En van de mensen die mijn hapjes kopen. Hapjes op de Pasar Malam die we op Catharinahof hebben gehouden en van de Wintermarkt die komende december wordt gehouden. Want extra hulp blijft nodig. Voor de kleuters. Voor de bejaarden”.

Jennoki
Natuurlijk wil ik het met Mona nog even hebben over Jennoki. Een meisje met het syndroom van Down en ernstige hartproblemen. Mona: “Gelukkig gaat het daar heel goed mee. Het is zo’n lief kind geworden. Haar hartoperatie is volledig geslaagd. Ook daaraan hebben Graafse mensen geholpen. Ik weet dat ik geen namen mag noemen, maar mevrouw Clarenbach en Edu van de Brand zijn wel grote voorbeelden. Samen met alle andere Gravenaren natuurlijk”.
Mona zou haar dankbaarheid aan de Gravenaren wel van de daken willen schreeuwen. Arena helpt haar daarbij een beetje.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties