Grave

Water - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Het waaide hard in de nacht van 31 januari op 1 februari 1953. Heel hard. Een gegeven waar je als inwoner van het zuidelijkste deel van de provincie Zeeland verder niets mee kon. Televisie was er nog niet in de huiskamer. Telefoon bij een paar notabelen. Radio had weliswaar nieuwsuitzendingen, maar erg actueel waren die niet. En zo kon het gebeuren dat pas op zondagochtend, op weg naar de kerk, berichten begonnen binnen te druppelen, dat de nachtelijke storm wat schade had aan gericht.

Pas in de loop van maandag 2 februari begon het er wat zorgelijker uit te zien. Er scheen hier en daar een dijkje te zijn doorgebroken. Wat later bleken er ook slachtoffers te zijn gevallen. Toen de eerste extra editie van de krant in de bus viel bleek pas hoe erg het was. Uiteindelijk werden bijna 1900 doden geteld in de provincie Zeeland, het zuidelijke deel van Zuid-Holland en het westen van Noord-Brabant. Plus 200.000 dieren, die het niet hadden overleefd. Hartverscheurende verhalen van mensen, die boven op het dak van hun huis gezeten, hun kinderen letterlijk uit hun handen zagen glippen. Het kolkende water in. Iets om als kleine jongen van bijna negen die ik toen was nooit meer te vergeten.

Afgelopen dagen werden we van minuut tot minuut bijgehouden over de kracht van het water. In ieder plaatsje langs een overvolle rivier was een verslaggever permanent aanwezig. De beelden van de verwoestingen scheurden weer oude herinneringen open. Mensen konden zich ook hier niet tijdig uit de voeten maken en verdronken. Of lagen bedolven onder het puin van ingestorte huizen. In Zuid-Limburg, België en plaatsen in Duitsland.

De kracht van water kun je je niet voorstellen, als je die niet zelf hebt meegemaakt. In 1992 zaten vrouwlief Ria en ik in het souterrain van ons huis een spelletje te kaarten toen het begon te regenen. “Gezellig”, zei Ria nog. Maar de regen werd harder en dikker. De straat werd een kolkende rivier. De voordeur onder in het gangetje van het souterrain op slot en op de dubbele knip gedaan. Zo, veilig. Dachten we.

Met wild gekraak duwde het water de deur open alsof die van karton was. Het water vulde de ruimte. Snel. De tafel begon te drijven, net als de koelkast. De kastjes van de keuken waren geen partij voor de ongeorganiseerde krachten van het binnenstromende water. Wat overbleef was een totaal verwoeste keuken. En de schrik zat er voorgoed in.

De beelden van afgelopen week worden in de afdeling “rampen” van ons geheugen bijgeschreven. Gelukkig kunnen we niet in dat geheugenkastje kijken, want dan zouden we zien dat er nog plaats over is.

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties