Grave

Warm - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Maandag 1 augustus 1955. De eerste dag van de grote vakantie. Precies een maand lang vrij van school. De zon straalde met de kinderen mee. Alles kunnen doen waar je zin in had. In mijn geval was dat voetballen en vissen. Verzamelplaats was steevast het voetbalveld, dat net buiten het stadje lag. Als je met een jongen of vier, vijf was, werd er gevoetbald. Waren er minder dan werd er gevist. De bamboestok met draad, dobber, haakje en kleine loden balletjes gingen mee.

De eerste vakantiedag was het druk op het voetbalveld. Geen wonder. De zon stond strak aan de blauwe hemel. Twee ploegen waren snel gekozen. Nieuwkomers kregen meteen te horen bij welk team ze konden instromen. We speelden op het grote veld van “het eerste”, onze idolen. Weinig boerenjongens waren er. Die moesten thuis werken. In een kort hemdje op het land helpen oogsten. Uren voetbalden we. De stand kon rustig tot in de tientallen oplopen. De koppen werden steeds roder. Rust bestond niet. Als de kerkklokken begonnen luiden haastte eenieder zich naar huis, waar het warme eten wachtte. Grote glazen water werden erbij naar binnen geklokt. Na het eten voetbalde ik nog even op de achterplaats met mijn vader. Ook dat waren fikse partijtjes. Mijn moeder kwam waarschuwen dat mijn vader weer snel naar zijn werk moest en dan stond ik daar. Alleen, maar met een grote vrijheid. Vissen maar. Op naar de Stierskreek, ook buiten het stadje. Wat oud brood mee, dat met wat spuug tot een bolletje werd gedraaid als aas. Aan de waterkant, in het brandend zonnetje. Wachten tot de dobber bewoog. En dan het spel met de vis aangaan. De vangst was meestal matig en verder dan een enkele brasem of baars kwam ik niet. Het was wel oppassen voor het schrikdraad, dat om het weiland stond, vlak bij het water. Als je wat al te heftig met je hoofd naar achter bewoog kreeg je een schok.

Het was een warme zomer. Naar weerberichten luisterde je niet. Het was mooi weer of niet. Bij regen bleef je binnen en las je maar een boek. Soms was dat voor de tiende keer hetzelfde boek, maar dat was niet erg. Op school las je het leesboek ook een aantal keer, voordat er een nieuwe boek werd uitgedeeld.
Ik moest er ook deze vakantie weer aan denken, toen er alweer codes over ons heen kwamen. Oppassen in de zon. Verbranden lag achter iedere duinrand op de loer. Huidkanker zweefde als een spook met je mee. Denk goed na voordat je naar de kust rijdt. Er zijn meer mensen met datzelfde idee. Dus files. Drinken meenemen. Natuurlijk geen zoetigheid, want dat is slecht. Dus water. Ook geen melk meer. Dat is de nieuwste drank die de klos wordt. Van de koe, en dat is slecht. De koe is de grote vervuiler van onze aarde. Gelukkig hebben we weer iemand gevonden om de schuld van ons onverbeterlijk gedrag te geven. De koe. Boe.

Op 1 september ‘55 was het mooie leven voorbij en begon een nieuw leerjaar. Met veel bruine kinderen. Dat mocht toen gewoon gezegd worden.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties