Grave

Waardevolle verhalen - Column Kenneth Steijvers

Door Kenneth Steijvers

Sommige verhalen die verteld mochten worden, werden verteld. “Wat voor verhalen?”, zal je denken. Woensdagavond 14 augustus vond op het Torenplein een herdenking plaats voor slachtoffers, die tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië zijn gevallen, en nabestaanden van hen. Mooie dingen heb ik daar gehoord, zowel tijdens de herdenking als erna.

Sowieso raak ik geboeid als persoonlijke verhalen worden verteld over de moeilijke tijd in en na die oorlog, waar ze ook vandaan komen. Maar als het gaat om het verleden van Nederlands-Indië, zijn mijn oren extra gespitst. Als een klein kind dat stiekem tussen volwassenen staat te luistervinken op een familiefeest, volg ik de verhalen van weleer. Tijdens de dienst werden persoonlijke verhalen van Graafse slachtoffers verteld, die het tijdelijke voor het eeuwige hadden verruild in de oorlogsperiode in of nabij het huidige Indonesië. Personen die hun eigen verhaal nooit meer konden navertellen. Ook de Graafse burgervader Lex Roolvink gaf een dermate indrukwekkend betoog dat ik voorstel dit volledig uit te zenden op de nationale televisie, prime time. De NOS kan de bandjes ophalen bij de heer Linders. RTL mag ook, mits ze het aardig vragen natuurlijk.

Echter de mooiste woorden van de avond kwamen toch echt van mijn bloedeigen oma. Met haar stramme armen over elkaar, haar licht gerimpelde hoofd voorover gebogen, keken twee fonkelen oogjes langs haar zwart-grijze krullen mij aan. Haar Indische accent klinkt nog steeds alsof ze vorige week vanuit een eiland vol klapperbomen aanmeerde in een koude, winderige Nederlandse zeehaven. Haar stembanden zijn eigenlijk kleine tijdcapsules die ze op dagen als deze even mag openmaken. Bijzonder. Haar woorden wil ik niet zomaar in het publiek gooien door deze column, dan zou ik afbreuk doen aan haar verhaal. Een klein tipje van de sluier wil ik wel geven, want de woorden ‘kamp’, ‘kogels vlogen om de oren’ en ‘twee maanden vrachtschip’ gaven de rode draad. Ook al ken ik die rode draad inmiddels, de woorden voelen elke keer anders. Alsof je een historische voetbalwedstrijd vanuit een andere camerapositie mag bekijken. De uitkomst ken je, maar je wordt telkens verrast door nieuwe inzichten. Als het verhaal voorbij is, wordt de ballon uit het verleden doorgeprikt. Sta ik weer met mijn hoofd in het heden. Smartphones, tijdschema’s, Netflix, e-mails. Alsof een oceaan tijdelijk was drooggelegd zodat de fundamenten van een oude stad zichtbaar waren en plotsklaps weer veranderde in een woeste zee.

In de tussentijd wacht ik tussen de golven van de moderne tijd op de volgende verhalen. Dus Torenplein Grave, volgend jaar weer?

Kenneth Steijvers

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties