Grave

Vrijheid - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Na jaren van schier ongebreidelde vrijheid wordt er op de deur geklopt. De voordeur, achterdeur, ja zelfs het deurtje van de schuur moet het ontgelden. Sinds enkele jaren worden de door de babyboomers zo zwaar bevochten vrijheden hevig bedreigd.

Laat ik het zo formuleren: vanaf het moment dat ik enigszins besefte hoe het leven eruit zag, de eerste klas, misschien wel de door nonnen geleide kleuterschool, merkte ik dat je eigenlijk helemaal niks anders mocht dan binnen de door anderen getrokken lijntjes leven. Nadat je ouders alle mogelijke moeite hadden gedaan om je te leren praten, kreeg je op de kleuterschool, als je dat geleerde in de praktijk bracht, een ferme draai om de oren. Daar keek ik in het begin van op. Ik wist wat een kleurpotlood was en kende zelfs al de kleuren. Dan vraag je aan je buurjongetje in de klas of je zijn rode kleurpotlood mag gebruiken en “pats”, daar ging het nonnetje weer los met een directe op je linkeroor.

Op de lagere school waren gedrag, orde, netheid en vlijt belangrijke ijkpunten voor het later wel of niet in de Hemel komen. De hoeken van de klas dienden als strafplaats. Staan bij een licht vergrijp, op de knieën bij een zware misstap. Een kort gesprek betekende “staan”, een moment van lachen was goed voor een tijdje op je knieën. De meester was aanklager en rechter tegelijk. Ook de functie van cipier was in zijn handen.

Daarna volgde de HBS. Alleen al de naam Hogere Burger School boezemde ontzag in. De regels daar, in het dorp op zo’n vijftien km van je ouderlijk huis, waren niet mals. Er was zelfs een boekje over hoe je je moest gedragen. “Savoir Vivre”. Ik meen er in een eerdere column al eens over geschreven te hebben. Kun je nagaan wat een indruk dat op de tere jongensziel moet hebben gemaakt. Wie zich niet volgens die regels gedroeg, mocht, ter lering, één of meer hoofdstukken overschrijven. Na zes jaar (vijf leerjaren, waarvan één twee keer gedaan omdat het zo “gezellig” was) kende ik het boekje uit mijn hoofd.
Dan ben je plotseling achttien jaar. Naar de Rijkskweekschool. Nog verder van huis. Sterker nog, ergens in een kosthuis leven, als je niet op school zat. Weer mocht er niks. Ook hier weer regels. Je leeftijd en de ervaring om regels te ontduiken waren gunstige aspecten om het leven nog enigszins draaglijk te houden.

Elders in de wereld werd het protest tegen alle regels steeds sterker. Het woord “protest” bleek plotseling inhoud te hebben. Studenten verlegden hun grenzen. Vrouwen werden baas in eigen buik. Ik moest op school een zaterdagochtend terugkomen omdat ik de schriften van mijn stageschool niet op tijd had teruggebracht.

Het is 2020. Zwart is een radiostation, wit is blank. Oude helden zijn moordenaars geworden. Standbeelden en straatnamen zijn besmet. Het leven was bezig een enorme omslag te maken. En toen kwam daar corona. De omslag werd gemixt met regels. Veel regels. De meesters om die regels te handhaven zijn dood. Dus dan maar hopen dat de mensen zelf zich aan die wirwar van regels houden. Voorlopig een ijdele hoop.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties