Grave

Vreemd - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Misschien ligt het aan mij. Oude man, die het wel makkelijk vond en vindt dat door de coronatoestand het leven in een paar versnellingen lager werd geleefd. Dat bankhangend een serietje van 30 delen er zonder moeite werd doorgedraaid. Dat dochter en kleindochters voor de boodschappen zorgden. Het ’s avonds binnen blijven bracht vrijwel geen verandering in ons levenspatroon teweeg.

Met belangstelling volgden vrouwlief Ria en ik het nieuws over de moeizame aanpassing van generaties die na ons zijn gekomen. Ja, natuurlijk mis je de knuffels en zoenen. Natuurlijk zie je je geliefden minder en in kleinere samenstelling. Maar daar stond tegenover de verbondenheid in een vreemde situatie, met een levensgevaarlijk randje. Het feit dat je je bij een bepaalde gebeurtenis wat moet aanpassen blijkt toch wel een dingetje. Los nog van het financieel drama dat voor mensen die van het bezoek van andere mensen moeten leven. Door al die aanpassingen van hoe we gewend waren te leven, groeide wrevel. Olie op het vuur van beroepsmopperaars. Burgerlijke ongehoorzaamheid, rellen, vernielingen van andermans eigendommen waren het resultaat. Wie moest handhaven was de pineut. Wie er over moest berichten werd bedreigd. Chaos in een beschaafd land.

En nu is de vrijheid nabij. We kunnen ’s avonds weer zo lang en zo ver als we willen buiten lopen. We hoeven niet meer thuis in alle ongezelligheid met man en/of vrouw bier of wijn te zitten drinken. We kunnen weer naar ons werk, waar het altijd zo keigezellig was. Geen last meer van thuiswerken, met dreinende kinderen en zeurende partner, ongezellige koffie, in een soort gevangenissituatie ons dagelijks brood verdienen. Onze kinderen, van basisschool tot universiteit zijn op het nippertje ontsnapt aan een onleefbare toekomst, ontstaan door sociale eenzaamheid, gebrek aan buitenlucht, het missen van samen feesten, brallen, snuiven en het wegvallen van enig zicht op de zin van het bestaan.

Nog een paar maandjes en de vrijheid is compleet. Met z’n allen naar een ver land op het strand liggen bakken. Landen met een kleurtje. Groen, geel, oranje, rood. Kleuren die als verkeerslichten kunnen wisselen. Maar, we zijn bijna allemaal ingeënt en voelen ons weer veilig. En de ander moet het maar uitzoeken. Dat hebben wij in onze coronatijd ook moeten doen.

Wonderschone tijden breken weer aan. We mogen straks iedereen weer knuffelen, zoenen. Een huis vol visite mag weer. Elke avond als je wilt. ’s Morgens vroeg weer heerlijk in de file naar je werk. Op de zaak weer koffie drinken bij de automaat. Beetje roddelen. Heerlijk. De kinderen weer elke dag op tijd naar school en vandaar naar de buitenschoolse opvang. Terug weer in ons eigen ritme.

Maar eerst nog de sportzomer. Onze oranje jongens en meisjes en voetbalmiljonairs zwermen weer de wereld rond. In naam van Oranje. Naar landen waar oranje een andere betekenis heeft. Ik heb mijn tv al precies recht gezet, zodat ik er goed voorzit. En voor wie niet van sport houdt, de terrassen zijn open. Net als de musea, theaters en bioscopen. Wat zeg je? Beetje warm in de zomer? Ojee, volgende probleem.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties