Grave

Voetbalgenoegen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Dan zit je rustig naar een voetbalwedstrijd te kijken. Vrouwlief Ria naast me met de laptop op schoot. Pais en vree bij de familie Klooté. “Buitenspel”, roept vrouwlief plotseling. Mijn hart staat even stil. Ik hap naar adem. Mijn hersenen zitten al aan de thee van de pauze. Ik moet even strak naar het scherm kijken. Zie net geen buitenspel in de herhaling. Maar dan komt het gebarenspel dat langzaam in deze sport is geslopen. De scheids wijst naar zijn oortje, houdt zich wat spelers van het lijf, en luistert naar de VAR. Vervolgens tekent hij een denkbeeldig rechthoekje uit met beide handen en loopt naar de zijkant van het veld. Oeps. Een spanning als bij een tribunaal over leven of dood breekt aan. De scheids tuurt. Tuurt nog eens. Maakt aanstalten om het veld op te gaan, maar tuurt voor de derde keer. “Duidelijk buitenspel”, merkt vrouwlief rustig op. Ik houd me in. De scheids loopt het veld op en maakt gebaren die er op wijzen dat het inderdaad buitenspel was. Vrouwlief kijkt op haar laptop. Om haar lippen een klein maar duidelijk lachje.

De wedstrijd gaat verder, maar in mijn hoofd is het oorlog. In de tweede helft weer een uitroep van vrouwlief: “Hands”. Eerlijk, ik zat gewoon de wedstrijd weer goed te volgen, maar zag die bal op de borst van de speler komen. “Echt niet”, zei ik. En daar volgde weer een herhaling van de pantomime van de scheidsrechter en de VAR. Dit alles bedacht om het spel lekker snel te maken. Toen de scheids weer van het scherm het veld op kwam en naar de penaltystip wees, dacht ik dat mijn laatste uur was geslagen. Mijn hart ging tekeer als ware het de WK-finale van 1974. Mijn mond was kurkdroog. “Nummer 9 moet hem nemen”. zei vrouwlief. Ik voelde me als een Nederlandse toeschouwer in de Hel van Deurne. De speler met nummer 26 (wie heeft al die stomme nummers uitgevonden? Je had nummer 1 t/m 11 en bij de reserves ging de nummering gewoon verder) liep naar de bal. “Jammer, die gaat er niet in”, voorspelde vrouwlief. “Tuurlijk wel”, hijgde ik.

De rest is geschiedenis. Nummer 26 miste en mijn ploegje verloor. Tijd voor een goed gesprek. Vrouwlief: "Nu zit ik al ruim 55 jaar naast je naar dat stomme spel te kijken. Ik zie het en hoor jouw commentaar. Luid en duidelijk, met de toon van een kenner. Ik heb in al die jaren ook het spel geleerd. En gezien wat een voetbalkenner jij bent. En, ik wil niet lullig doen, maar je zat er nogal eens naast met je opmerkingen over het spel , de scheidsrechter en die twijfelmomenten. Ik zeg gewoon wat ik zie en niet wat ik graag zou willen zien. Wat zullen we morgen eten?”

Of de duvel er mee speelde. Die week kreeg ik een mail of ik bij een club hier in de buurt, waar ik wel eens voor een interview geweest ben, de vraag of ik voor hun clubkrant wedstrijdverslagen wilde schrijven.

Ik heb die club het emailadres van vrouwlief gegeven.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties