Grave

Voetbal - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Eén van de grootste levensbehoeften van de mens is het edele voetbalspel. Door het nare Covid-19 zijn de competities maandenlang stilgelegd. Logisch natuurlijk.

Oceanen van tijd kwamen vrij. Je zag plotseling dat je partner een andere kleur haar had aangenomen. Je kleinkinderen waren enorm gegroeid. Keesje zat niet meer op de basisschool, maar was geslaagd voor de Havo. Je partner nam de tv geruisloos over en de kookprogramma’s vervingen, ook in aantal, je geliefde spelletje. Maar het gemis van de sterren op de groene mat begon langzaam maar zeker op te spelen. De echte junks waren al uitgeweken naar één van de Russische satellietlanden, waar gewoon gevoetbald werd. Vorskla tegen Karpaty bleek een regelrechte topper. Waanzinnig publiek op de bomvolle tribunes. En wij moesten het hier doen met een herhaling van VVV tegen Sparta uit 1994.

Toen onze MP, bijgestaan door de onvergetelijke Irma, ons vertelde dat het Nederlandse voetbal tot zeker 1 september zou stil liggen, werd er in menig huiskamer een traantje weggepinkt. Alsof je je kleinzoon een drone voor zijn verjaardag had beloofd en hem vertelde dat hij die pas drie maanden later zou krijgen. Vrouwlief Ria keek me aan. Ik hield me stoer en lag onbewogen, in voetbalhouding, op de bank. Mensmoedig zei ik dat het me geen bal kon schelen. ’s Nachts in bed heb ik uren liggen huilen en viel pas bij het opkomen van die goudgele warmtebal in slaap. Ik droomde dat ik in het Nederlands elftal (voor mannen) mijn debuut maakte. Een belangrijke wedstrijd. In de laatste minuut kreeg ik een niet te missen kans, trapte naast de bal, die botste tegen mijn andere been en kwam voor mijn goede been te liggen. Met een punter besliste ik de wedstrijd. Een oranjeberg vlees stortte zich op me. Publiek in alle staten. En toch had ik nog steeds een rotgevoel. Immers, mijn allergrootste wens is altijd geweest om in een oranjerij het veld op te komen, met het volkslied mee te zingen, even naar het publiek te zwaaien en dan schijnbaar achteloos een balletje in te trappen. Mijn doelpuntdroom was echter begonnen met een horrormoment. In de catacomben, waar we al in twee rijen waren opgesteld, klaar om het veld te betreden, kreeg ik buikkrampen. Ik holde naar het toilet, deed een zeer grote boodschap en rende weer naar richting veld, waar net het Wilhelmus werd gespeeld. Mijn mooiste moment bezag ik in tranen.

Maar nu zijn de belangrijkste competities weer begonnen. Elke avond weer feest. Ria kruipt weer, met de koptelefoon op, achter haar laptop en Freddy kan weer genieten. Tenminste, dat dacht ik. Het stadion bleek met kartonnen poppen gevuld te zijn. Het gejuich, de oh’s en ah’s bleek van geluidsbanden te komen.

Het speelgoed van sjeiks, oliebaronnen en een enkele dierentuineigenaar bleek verworden tot een theater van de nep.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties