Grave

Vertrouwen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Het was al een paar weken aan de gang. De leraar Staatsinrichting had een proefwerk opgegeven voor een zaterdagochtend waarop al een proefwerk van een ander vak gepland stond. Dat mocht niet, dus enkele meisjes uit klas 4a van de HBS Sint Eloy in Oostburg, hadden bij beide leraren al onze bezwaren kenbaar gemaakt. Tevergeefs.

De leraren kwamen met smoesjes dat de rapporten bijna geschreven moesten worden, dat ze nog niet genoeg cijfers hadden, en meer van die flauwekul. De jaren zestig waren nog maar pas een beetje op gang gekomen, dus fikse protesten waren niet aan de orde. Vandaar ook onze keuze voor de zachte, aardige diplomatie door enkele leuke meisjes er op af te sturen. De macht bleef echter onwrikbaar dus moest naar andere middelen worden uitgekeken. De vrijdagmiddag vóór het bewuste proefwerk kwamen we in het fietsenhok bij elkaar. Allemaal. Het begon wat onwennig. Misschien lag dat aan de plaats van de bijeenkomst, die ook gebruikt werd voor wat verlegen eerste afspraakjes. Maar het doel was duidelijk. Het tweede, in onze ogen onrechtvaardige proefwerk, moest hoe dan ook geboycot. Uiteindelijk werd met algemene stemmen besloten dat we het niet zouden leren en onze blaadjes blanco zouden inleveren. Nou ja, wel de naam erop.

Staatsinrichting werd gegeven door de plaatselijke advocaat. Een kleine man die altijd strak in het pak zat en wiens vlinderdasje onafscheidelijk was. Nooit een cursus didactiek gevolgd. Had hij ook niet nodig. De les was de afsluiting van de week. Zaterdag van 11.45 tot 12.30 uur. We kwamen nog stiller binnen dan normaal. We sleepten onze afspraak als een zwaar boek mee de klas in. Op de tafeltjes lag een wit vel proefwerkpapier en de opdrachten ondersteboven ernaast. “Veel succes”, klonk het.

Ik ging zitten, zette mijn naam op het blaadje en liep naar het bureau van de leraar, die me verbaasd aankeek. Staatsinrichting lag me wel. Het vorige proefwerk had ik foutloos gemaakt. Ik durfde hem niet aan te kijken, legde het blaadje neer en verliet de klas, want wie klaar was mocht naar huis. Weekend.
Maandagochtend merkte ik dat er iets aan de hand was, maar het duurde nog tot de pauze voordat de twee diplomatieke meisjes me vertelden dat iedereen het proefwerk toch maar had gemaakt. De zaterdag die volgde deelde de leraar de nagekeken blaadjes uit. Het gemiddelde van de klas lag op een acht. Lijkt hoog, maar werd nog naar beneden gehaald door de nul die ik had gekregen. Dat uur was het nog stiller in de klas dan anders.

Sinds die dagen is mijn vertrouwen in de mensheid gedaald tot het cijfer nul. Jullie weten nu waarom.

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties