Grave

Verkiezingen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Er was altijd wel iets leuks aan een verkiezingsavond. Vonden wij. Vrouwlief Ria had lekkere hapjes gemaakt, en de koelkast maakte overuren met het fris houden van de drankjes. Er lekker voor gaan zitten. Gemeenten over het scherm langs zien komen. Met logische, vreemde of extreme uitslagen. En langzaam bouwde zich een nieuw politiek landschap voor je neus op, waarmee de komende vier jaar je leven zich in af zou spelen. Rond middernacht, als de laatste uitslag binnen was, de procenten, zetels, vorige standen geteld en de daarbij horende poppetjes geshowd waren, kon je weer gerustgesteld naar bed. Je was wezen stemmen, had een avondje genoten van je democratisch land en de volgende dag was weer aangebroken alsof er niets veranderd was.

Ik moest er aan denken toen ik beelden van de Amerikaanse verkiezingen zag. Veel politie op de been. Veel enveloppes met daarin het stembiljet. Een mevrouw, die uitleg gaf, vertelde dat zo’n enveloppe wel door 21 paar handen ging voordat de stem werd genoteerd. Door de heersende coronapandemie wordt ook in Nederland al gefluisterd om per post te stemmen. Nou, als ik dat zooitje ongeregeld zag, het al dan niet ware verhaal van postzakken met stembiljetten, drijvend in de Mississippi hoorde, was voor mij het stemmen per post geen optie meer.

Maar goed, de Verenigde Staten. Tijdsverschil, dus geen hapjes en drankjes, maar gewoon naar bed. ’s Morgens snel op je tablet kijken en lezen dat de uitslag nog bij lange na niet bekend was. Teleurstellend voor die “historische” verkiezingen. Hoezo historisch? Er zijn twee kandidaten. Of Trump óf Biden wordt het. Twee oude mannetjes. De één een roeper, de ander een saaie pier. Allebei onzeker of ze die vier jaar van extreme activiteit wel af kunnen maken. En dan nog een week moeten wachten op een uitslag die door de verliezer zal worden betwist. Waarna er voor- en tegenstanders elkaars vuisten opzoeken en de politie moet uitkijken wie ze een dreun geeft. Daartussenin zweeft het coronavirus, dat geen stem heeft uitgebracht, maar zijn voorkeuren voor besmetting op basis van willekeur kenbaar maakt.

De Verenigde Staten, het land van melk en honing. Waar miljoenen immigranten hun heil hebben gezocht. Soms met succes, soms tevergeefs. Waar wit en zwart al heel lang de ruimte moet delen. Het land dat een voorbeeld voor ons leek, maar dat nog steeds niet weet te zijn. Onze bevrijders, die nu zelf anderen nodig hebben om zich te bevrijden van onrust, onveiligheid, ongelijkheid, onverdraagzaamheid, onzin, ontevredenheid, en vul maar aan.

Nee, daar ga ik mijn tijd niet meer aan verdoen. Eerst koffie, nou ja, heel even kijken of er al een nieuwe tussenstand is.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties