Velp

Gouden echtpaar van Boekel-Willems in Velp

'Hij wachtte me op bij de bushalte'

Door Freddy Klooté

VELP - Wim en Rikie van Boekel kijken elkaar liefdevol aan. Ze hebben het gehaald. 50 jaar getrouwd. “Het zag er even niet goed uit”, vertelt Wim. “Ik heb een maand in het ziekenhuis gelegen. Was ernstig ziek. Maar ik vertelde de artsen dat ik graag ons vijftigjarig huwelijk wilde vieren. Ze hebben me enorm geholpen”. Rikie lacht blij: “Het was best nog spannend. Maar Wim is een Bikkel. Tot zijn 65e heeft hij bij de Velpse Bikkels gekeept. Hij doet die naam alle eer aan”. Dochter Dorien: “Ze hebben dit dik verdiend. Ze waren ons voorbeeld voor een goed leven”.

Rikie Willems (75) komt uit een gezin van veertien kinderen. Vader had een eigen transportbedrijf in Reek, waar ze ook geboren is. “Na de lagere school, met een extra huishoudklas, ben ik meteen gaan werken. Bij Maertens in Grave. Toen dat bedrijf naar Nijmegen vertrok, ben ik meegegaan en daar blijven werken. Tot mijn zeventiende. Toen moest ik bij mijn grootouders gaan werken. Die waren bejaard en hadden hulp nodig. Op mijn twintigste ging ik “in betrekking”. Bij een aannemersbedrijf in Den Bosch deed ik zo’n beetje van alles. Ik verzorgde de contacten en hielp in de huishouding. Ik herinner me nog dat Adelheid Roosen daar over de vloer kwam. Met de bus van en naar Den Bosch was best te doen, vanuit Reek”.

Wim van Boekel (73) is geboren en getogen in Velp. Vader had een boerderijtje. Het gezin telde tien kinderen. Later ging hij bij Rijkswaterstaat werken. Wim ging naar de lagere school in Velp: “Daarna naar de ambachtschool en aan het werk. Als metselaar. Zes jaar heb ik in de bouw gewerkt en het goed naar mijn zin gehad. Door een zwakke enkel kwam ik in de transportwereld terecht. Als chauffeur bij van Sambeek ben ik begonnen. Ook dat was mooi werk. Later kwam ik bij Schimmel in Reek. Daar heb ik 37 jaar gewerkt. Met de vlam uit de pijp reed ik door het hele land”.

Verkering
Harde werkers waren het, Rikie en Wim. Maar ook zij hadden weekend. En wat deden jongens uit Velp en meisjes uit Reek in die tijd? “Dansen in de Nachtegaal. Bij Karel en Fien Euwens”, lacht Rikie. “Zeker weten”, zegt Wim. “Ik vond Rikie de leukste. Dus we dansten wat af op een avond. De petticoat zwierde in het rond, maar we maakten het nooit te bont”. Wim schiet keihard in de lach. Ondanks het harde werken maakte zo’n avond de hele week goed. Rikie: “Ik kwam samen met mijn oudere zusje op de fiets. Wim was ook op de fiets. Dus na verloop van tijd mocht hij me naar huis toe brengen”. “Afzetten, kusje en fluitend van geluk weer terug naar Velp”, zegt Wim. Rikie: “Als ik met de bus uit Den Bosch in Reek kwam, wachtte hij me op bij de bushalte. Zo lief”. “Ik mocht het eerst bij Rikie thuiskomen. Ze wilden graag weten wat voor vlees ze in de kuip hadden. Ik was chauffeur en meteen goedgekeurd. Mijn toekomstige schoonpa had me net nodig en niet lang daarna bracht ik voor hem vee naar de markten in Doetinchem en Den Bosch. Dus ik haalde goede cijfers bij schoonpa”, vertelt Wim met een knipoog. Rikie en Wim kunnen er nog om lachen.

Eigen huis en tuin
Na zes jaar verkering en wachten op een huis, mochten ze bij Wim thuis verbouwen en een plek voor twee creëren. “Wim was metselaar geweest, dus dat kwam goed van pas”, legt Rikie uit. Op 5 mei 1967 trouwden Wim en Rikie op het stadhuis in Schaijk en deden dat op 9 juni in de kerk van Reek. Rikie: “Met een prachtig feest in de feestzaal in Reek”. Het gezin van Boekel ging dus in Velp wonen. Daar werden dochter Dorien en zoon Wilfred geboren. “Ja, twee kinderen”, zegt Wim, meer soorten waren er niet”. Wim reed door het ganse land en als hij thuis was, was hij in de tuin te vinden: “We hadden een grote tuin. Dat was veel werk. Maar samen met “ons Riek” is dat allemaal goed gelukt. In de boomgaard, zorgen voor de groente en de aardappelen. We hadden ook geiten, kippen, een schaap en een hond”.

Rikie had het naar haar zin in Velp. Ze werd lid van de volksdansclub en studeerde, “voor de lol”, Engels en economie. “Natuurlijk was ze er, net als ons pap, altijd voor ons, de kinderen”, zegt Dorien. Wim is voetballiefhebber: “Altijd geweest. Ik ben 22 jaar keeper bij SCV’58 geweest. In bijna alle elftallen gekeept, behalve in het eerste. De moeilijke ballen hield ik, de rollertjes gleden wel eens voorbij. Na SCV’58 ben ik bij de oude glorie daarvan, de Bikkels, blijven keepen. Dat heb ik tot mijn 65e gedaan. Om gezondheidsredenen moest ik stoppen, anders had ik nu nog in het doel gestaan. Ik heb er een mooie onderscheiding aan overgehouden”.

Dorien: “De twee kleinkinderen en hun vriendjes zijn altijd van harte welkom. Mike (14) en Sven (12) gaan graag naar opa en oma. Schoonzus Karin en Wilfred doen ook van alles voor pap en mam. Wij zorgen nu voor hen, zoals zij dat op een geweldige manier voor ons gedaan hebben”.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties