Grave

Graafse Anne Hirdes woonde een jaar in Australië

'Van bedeesd meisje naar volwassen vrouw'

Door Freddy Klooté

GRAVE - Anne Hirdes is pas een paar dagen weer thuis. Na een jaar als au pair in Australië zit ze nog volop in de “herinneringsstand”. “Ik was een heel bedeesd meisje toen ik het grote avontuur aanging. Bleef altijd wat op de achtergrond. Liet mijn vriendinnen steeds voorgaan. Met alles. Dat zat gewoon in me”, vertelt een nu wel enthousiaste Anne. “Ik besef nu pas dat “verlegen zijn” niet altijd een pretje is geweest. Maar na de belevenissen van het afgelopen jaar, met de noodzaak om zelfstandig te zijn, zelf beslissingen te nemen, verantwoordelijkheid te hebben en, ver weg van alles en iedereen waar ik van houd, kijk ik nu met verbazing en veel plezier naar mezelf”.

Anne en een quokka hebben plezier.

Anne is geboren in Nijmegen: “Maar ik was al snel weer terug in Grave. Na basisschool Hartenaas en het Merletcollege ben ik naar het ROC in Nijmegen gegaan. Na het afronden van de studie “Leisure and Hospitality”, wist ik het even niet meer. Ja, ik wilde graag in de kinderopvang werken, maar daar was op dat moment niet genoeg werk beschikbaar. Na lang aarzelen ben ik maar naar ander werk gaan zoeken. En ik had geluk. Het “Hart van Grave” was afgebouwd. Met de HEMA daarin. Daar ben ik aangenomen. Mee helpen opbouwen. Ik heb er twee jaar gewerkt. Vond het er leuk. Tussendoor heb ik nog een cursus nagelstyliste gedaan. Heel wat anders”, lacht Anne. Toen haar contract bij de HEMA afliep, in 2014, kon ze haar studie Leisure and Hospitality gebruiken: “Ik werd aangenomen bij Animatie Compagnie. Daarvoor heb ik op allerlei plaatsen en parken gewerkt. Van een stage in Dishoek tot een park in de Ardennen. Van Buitensport tot in Walibi. Seizoenswerk. Dus na het seizoen weer ander werk. Bij de ANWB in Uden. Ik was door mijn gevarieerd werk met groepen geestelijk al wat gegroeid. Van een verlegen meisje was ik inmiddels een vlinder geworden. Met zin in avontuur. Dat werd bij de ANWB nog aangewakkerd door het aantal backpackers dat om informatie kwam voor hun grote trektochten. Langzaam begon er in mijn hoofd iets te bubbelen. Toen mijn contract bij de ANWB afliep ben ik vertrokken. En hoe”. Weer die aanstekelijke lach.

Australië
“Ik wilde eerst gaan backpacken. In Thailand. Toen ik het mijn ouders vertelde, vlogen ze in de gordijnen. Net als de rest van de familie. Dat was nou echt helemaal niets voor mij. En daarna zou ik als au pair in Australië gaan werken. De consternatie in huize Hirdes werd met de dag groter. Maar, ik heb ontzettend lieve ouders, en alles kwam, na een aantal gesprekken, helemaal in orde. Mijn ouders wilden wel dat ik samen met een maatje op reis ging. Op een oproep van mij reageerde Yara. Uit Sommelsdijk. Vier weken zijn we door Thailand getrokken. Zo veel moois gezien. Daarna vijf dagen in Grave uitgerust en toen naar Australië”. Als Anne mijn verbaasde blik ziet, schiet ze weer in de lach.
“Op 20 maart 2017 kwam ik bij mijn nieuwe gezin aan. Vader. Moeder, een meisje van zes en een jongen van drie. Ze woonden in Glen Waverley, best ver weg van het centrum. Zes maanden heb ik er gewoond. Au pair, maar ook als lid van het gezin. Ik zorgde voor de kinderen, maakte het huis schoon en zorgde voor het eten. Soms deed ook de moeder dat. Dan deed ik de afwas, zodat vader met de kinderen kon spelen. Het meisje bracht ik naar school en de jongen ging twee dagen per week naar de kinderopvang. De vrije tijd besteedde ik aan contacten met andere au pairs uit de omgeving. Dan spraken we af om in het weekend samen iets gezelligs te doen. Leuk was ook dat ik “gewoon” met het gezin op vakantie naar Nieuw-Zeeland ging. Op het eind van mijn tijd in het gezin in Melbourne zijn mijn ouders op bezoek geweest. Dat was echt toppie. Voor ons allemaal”. Maar de tocht van Anne was nog niet voorbij. Vanuit Melbourne vertrok ze naar een gezin in Perth, aan de westkant van Australië: “Bij een gezin met een vader, een zwangere moeder en twee jongens. Van twee en vier. Ook daar hetzelfde soort werk. Een prachtige omgeving, niet ver van het strand. Daar was ik in de weekends vaak te vinden. Prachtige dieren ook. Omdat ik de vrouw des huizes, die toen al vaak thuis was, meer heb meegemaakt dan in het eerste gezin, was de band ook wat intensiever. Ach, wat was het daar mooi. Ook op vakantie geweest. Met Kerst en Oud en Nieuw waren we in Sydney, met het gezin. Ook al zo mooi”.

Anne is op stoom en vertelt nog lang door. Over die leuke quokka’s, ook wel het gelukkigste dier ter wereld genoemd. Door de Hollanders tijdens de ontdekkingsreizigers als grote ratten beschouwd, waarna ze het eiland Rottnest Island noemden.

Tijd om af te ronden: “Het heeft me heel veel gegeven. De taal, de mensen, de natuur, familie en vrienden. Ook de moed om na het vertrek uit Australië nog een paar weken te gaan backpacken in Vietnam. Met Yara natuurlijk. Het geeft de groei in mijn leven weer. Van een bedeesd meisje naar een volwassen vrouw”.

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties