Grave

Theo en Resie Hubers-Hofmans vieren Gouden Bruiloft

'Twee ruim gevulde levens'

Door Freddy Klooté

GRAVE - “Op zondagavond was het in die tijd altijd feest. Gaan dansen bij d’n Bens of in het Huukske. Tussen vijf en elf uur. Daar keek je de hele week naar uit. Met een hele groep meisjes op de fiets er naar toe. In de zaal zaten de meisjes aan tafels en de jongens, die ook met hele groepen kwamen, stonden achteraan bij de bar. Er was altijd live muziek. Het was de tijd van Theo Diepenbrock, de Vogeltjesdans en de muziek van Peter Koelewijn. Ook de Twist kwam opzetten. Als de muziek begon, was het een run van de jongens naar de meisjes. Een schitterende tijd”, vertelt een enthousiaste Resie Hubers. Ze ontmoette er Theo Hubers. En ze werden verliefd. Zo ging dat in die tijd. “Ja, en vooral op tijd thuis zijn”, lacht Resie. Twee weken geleden vierden ze hun 50-jarig huwelijk. “We hebben twee ruim gevulde levens gehad”, zegt Theo.

“Ik ben geboren in Langenboom, als de jongste van tien kinderen. Ik had zeven broers en twee zussen. Mijn oudste broer was twintig jaar ouder dan ik. Geboren en getogen in de kruidenierswinkel van mijn moeder. Die was bekend als “De winkel van Cato”. Mijn onderwijs heb ik gekregen van de nonnen. Eerst op de lagere school in Langenboom en later op de Ulo in Grave. Op mijn zestiende was ik klaar met leren en klaar om in de winkel te helpen. De jongens moesten een vak leren en de meisjes volgden elkaar op in de winkel. Mijn oudste zus was geëmigreerd naar Canada, dus ik kwam nog eerder aan het werk in onze winkel. Omdat er nogal wat familieleden uit Langenboom vertrokken, mocht ik, als jongste, altijd met mijn ouders mee op bezoek bij broers en andere familieleden. Zo zag ik al jong heel wat van Nederland. Verwend? Ja, eigenlijk best wel”, glimlacht Resie.
Na het dansen was het tijd voor serieuze zaken. Theo: “Voorjaar 1967 zijn Resie en ik verloofd en eind van dat jaar getrouwd”. De feestelijkheden vonden plaats op het stadhuis in Mill, in de kerk van Langenboom en in de tuin bij Resie thuis.

Theo Hubers (71)
Theo is geboren in Sint Agatha: “Ook in een groot gezin. Dat was mijn vader ook, dus we hadden een enorm grote familie. Mij viel de eer te beurt om de boerderij over te nemen. Ik had daar zo mijn twijfels over. Na de lagere school moest ik naar de Landbouwschool. Ik ben er één jaar geweest, maar het was echt niet mijn ding. Gelukkig mocht ik naar de lts in Wijchen. Na het halen van het diploma ben ik naar de bedrijfsschool van Philips gegaan. Ik volgde de opleiding fijn-bankwerker/instrumentmaker. Drie dagen praktijk, twee dagen naar school. In Nijmegen. Een goed systeem. Er werd een 7-jarenplan gemaakt. Twee avonden en één keer per twee weken op zaterdagochtend naar school op de MTS in Nijmegen. Ik kreeg in de werkplaats goede loopbaanbegeleiding. Daarna ben ik nog anderhalf jaar naar de proevewerkplaats gegaan. Daar werden nieuwe machines ontwikkeld. Ook heb ik er op de afdeling onderhoud gewerkt. Onderhoud van machines die chips maakten voor de fabriek die nu NXP heet. Zes jaar heb ik daar een enorme ervaring opgedaan. Zo ook tijdens het daaropvolgende werk op de afdeling tekenkamer. Met een groepje van acht man hebben we de eerste twee generaties machines die nu ASML maakt op de tekenkamer ontworpen. Na weer zes jaar werd ik de baas van het onderhoud van de chipmachines, waar 45 monteurs werkten. Dat heb ik tot 1991 gedaan. Ondertussen was ik met Resie getrouwd en hadden we twee kinderen gekregen: Bert-Jan en Maike. Zij zorgden later voor onze vijf kleinkinderen”.

Actief op alle fronten
Resie en Theo waren geen mensen die stil en rustig door het leven gingen. Resie: “Eind ‘712 zijn we verhuisd naar Escharen, waar Theo zelf ons huis had gebouwd. In 1974 was ik betrokken bij de oprichting van een peuterspeelzaal in Escharen. Van ’74 tot ’78 heb ik op de Duimelaartjes in ’t Dorpshuus in Escharen gewerkt. Als vrijwilliger. Ik heb de buurtschap de Beeklanders opgestart en ben lid geworden van de net opgerichte tennisclub. Ik stond ook op de politieke lijst van C.V.E. (Combinatie Velp-Escharen) en na het overlijden van Jo van der Hoogen werd ik gevraagd om in de gemeenteraad te komen. Ik schrok wel. Zeven jaar lang ben ik raadslid geweest. Ook daar heb ik veel geleerd. In 1990 zijn we naar onze huidige woonplaats aan de Kooikersweg verhuisd”.

Theo heeft ook de loods en dit nieuwe huis zelf gebouwd. Hij heeft in 1991 ontslag bij Philips genomen en is een eigen bedrijf begonnen. “Ik had in het verleden al als hobby campers helpen bouwen en ben daar toen voor mezelf mee begonnen. Hucabo. Eerst een aantal jaren om te verhuren, later op bestelling voor de verkoop. De mensen zeiden wat voor camper ze wilden hebben en ik maakte die. Tot die fatale dag in 1991. Ik was druk bezig en er schoot iets van zijn plaats af. Duim eraf en een aantal vingers bleven gevoelloos. Negen maanden gerevalideerd in de St. Maartenskliniek, maar ik moest stoppen met mijn werk. Ik was 55 jaar”.

Theo en Resie Hubers zijn geen mensen die bij de pakken neerzitten. Het ongeluk wijzigde hun levensplannen, maar die maakten plaats voor andere bezigheden. Theo doet aan modelbouw. Hij is in de afrondende fase van “De Snip”. Prachtig is het. Een schaalmodel van het vliegtuig van Jan Hondong. Theo heeft zich ook bekwaamd in het bouwen van een “passief huis”. Een huis dat voor licht en verwarming zorgt, simpel met twee peertjes van 100 Watt.
Resie is druk bezig met jeu de boules bij Grave Superieur, ze zingt bij Cantate Deo en is lid van bridgeclub FIT. Verder naait en schildert ze.

Mensen die het naar hun zin hebben. Vol met plannen zitten. Met beide benen in de 21ste eeuw. Leuke mensen ook.

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties

Dagboek Diala en Enas