Grave

Wil en Truus Evers-Schamp vieren gouden huwelijk

'Twee levens vol actie'

Door Freddy Klooté

GRAVE - “In 1974 moest er plotseling een nieuwe directeur op de Canisiusmavo in Nijmegen komen. Vrij kort na de fusie met de Stevensmavo. Door die fusie was ik ontslagen. Toch solliciteerde ik op die functie. Ik gaf alle namen van de vroegere collega’s en de Minister van Defensie als referenties op. Ik werd opgeroepen en ontmoette dezelfde mensen die me ontslagen hadden. Ze vonden dat ik geen grappen moest maken met mijn referenties. Ik vertelde hen dat de generaal, als uitvoerder namens het ministerie, het best over mij kon oordelen. Hij was iemand die kon managen, en kon dus over mijn kwaliteiten daarin een goed advies geven. Ik werd benoemd”. Wil Evers ten voeten uit. Hij vertelt het met een brede glimlach. Wil heeft ook een andere kant: “Die heb ik van mijn moeder, die Italiaanse genen bezat, gekregen. Emoties. Ook die heb ik. De mix van beiden hebben mijn leven verrijkt”.

Truus Schamp is geboren en getogen in Balgoy, in een agrarisch gezin met 7 zussen en twee broers. Dat betekende dat ze na de lagere school en de lhno meteen aan de slag moest. Bij een gegoede familie waar ze voor de begeleiding van de vier kinderen moest zorgen. Ook werkte ze in een internaat voor moeilijk opvoedbare kinderen, waarna ze toch weer terugkeerde bij een gezin met ook vier kinderen, waarvan één met het syndroom van Down, en de zorg daarvoor op zich nam.

Truus was een sportmeisje. Tijdens een volleybaltoernooi leerde ze Wil Evers kennen. Een tijdje later kwamen ze elkaar toevallig op het station in Nijmegen tegen. Truus met de bus uit Balgoy en Wil stapte uit de trein. Het eerste afspraakje werd daar gemaakt. Dat leidde tot verkering, gevolgd door het zoeken naar een huis. Ze kregen een flatje, en konden dus trouwen. In 1966 werden ze, na plechtigheden in Wijchen en Balgoy, meneer en mevrouw Evers. “We hadden het toen niet breed”, zegt Wil, “we gingen bij familie en vrienden eten om te overleven”.

Wil Evers, onderwijs
Wil is geboren in Wijchen. Zijn vader was chef expeditie bij Brinkers en vooral verenigingsman: “We hebben eens geteld dat hij bij 28 verenigingen actief was. Dat actieve heb ik van hem”. Wil ging naar de Kweekschool Peter Kanis in Nijmegen. Werkte op basisscholen en ging in militaire dienst. Hij praat er met enthousiasme over. Ook over de herhalingsoefeningen en zijn militaire loopbaan als reservist. Hij bracht het tot reserve Majoor GCK. Inmiddels was zijn grote passie begonnen. Werken in het onderwijs: “Na de hoofdakte lagere school haalde ik in de avonduren de akte Duits. Ik begon op de Onze Lieve Vrouwe van Lourdes lagere school in Nijmegen. Na vijf jaar ging ik op de Stevensmavo werken. In 1974 volgde het verhaal dat ik in de inleiding vertelde. Onderwijs was mijn alles. Ik besteedde enorm veel tijd aan wat er rondom de school gebeurde. In 1982 werd ik directeur van de Technische School Dr. Poels. Een school die door een fusie met drie andere scholen is ontstaan. Ik zette me in voor de motivatie van Turkse meisjes door een ambassadeurschap in te voeren. Die eerste ambassadeur is later als arts terug naar Turkije gegaan. Na een nog grotere fusie werd ik in 1996 plaatsvervangend Rector van het Canisius College. In 2002 ben ik met pensioen gegaan. Het onderwijs heeft me enorm geboeid. Alle facetten ervan. Ook de bestuurlijke kant heb ik opgezocht. Ik heb in de besturen van Lts Kronenburg en Stichting Katholiek Onderwijs Grave het onderwijs van de andere kant mogen bekijken”.

Leve het leven
Een actief en sociaal bewogen paar was het. Wil en Truus Evers. Ze waren lid van vele verenigingen. Truus speelde nog volleybal op hoog niveau, tenniste, en Wil, hoe kan het anders, gooide zijn tomeloze energie in diverse bestuursfuncties. Bestuur Dekenaat Cuijk, Bestuur THOS, Voorzitter GRIP, bestuur RGOG, later SGOG, interimbestuur Quadrant, bestuur Maaszicht, bestuur Erfgoed van Maastricht, Lions Club. Zoon Edwin: “Hij deed heel veel dingen, maar was er ook thuis altijd. Een man met veel passie voor alles wat hij deed. Met een zorgzame kant. Mijn moeder was de spil in het gezin. Zorgzaam, sportief en heel onbaatzuchtig. Stond altijd voor iedereen klaar. Een positieve, open en lieve vrouw”.

Het echtpaar kwam in 1972 op het Noordeinde in Grave wonen. Met zoon Werner. Zoon Edwin is er geboren. In 1978 verhuisde het gezin naar het Mr. Gerritspark. Wil: “Wat hebben we daar prachtig geleefd. Een aantal jaar geleden zochten we een kleinere woning, maar deze stap hebben we nooit kunnen invullen omdat Truus Alzheimer kreeg. Daarom zijn we naar Catharinahof vertrokken, om daar met z’n tweetjes een afronding te maken in de laatste fase van ons leven. Op een andere manier dan we voorheen gepland hebben. Alzheimer wijst ons de weg”.

Na twee jaar voor zijn Truus gezorgd te hebben is zij naar kleinschalig wonen in Catharinahof verhuisd. Wil bezoekt haar minstens drie keer per dag. Hij heeft in de afgelopen jaren veel contacten in Catharinahof opgedaan. Zoon Edwin, met een lach: “Natuurlijk is mijn vader daar heel actief aanwezig”.

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties