Grave

Tour - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Ja hoor, toch nog. De Tour de France, voor ons, sportliefhebbers, “de tour”, is weer van start gegaan. Ondanks corona. Wel wat later op de kalender gepropt, maar de echte fan zit er weer voor klaar.

Ieder jaar weer moet ik dan aan mijn jeugdjaren denken. Aan mijn vader. Wielerliefhebber, officieel jurylid bij diverse wedstrijden. Maar vooral het bijhouden van alle uitslagen. In een speciaal schrift plakte hij alle complete uitslagen, van elke etappe. Uit de Belgische krant natuurlijk. Ik keek met bewondering naar de prachtige letters waarmee hij start- en aankomstplaats en meer relevante informatie opschreef. Ook knippen en plakken gebeurde met uiterste precisie. En hij vertelde daarbij. Over renners, aankomstplaatsen. Over ploegleiders en bergen. Over de karavaan met de reclames. Met rode oortjes van de spanning zat ik te luisteren en werd meegevoerd in die aparte wereld van het wielrennen.

In die tijd, begin jaren ’50 van de vorige eeuw, werd er nog met landenteams gereden. De radio was het medium voor de dagelijkse verslagen.
Zo’n 65 jaar later. Ik ben al veel ouder dan mijn lieve vader toen, is de wielerkoorts weer volop aanwezig. Het peloton is veranderd in een circuspiste waaromheen de media als muggen op een zomeravond rondzwermt. Reclame bedekt alle sportuitingen vóór en na de etappes. En als het even kan ook tijdens de wedstrijd. De renners zijn levende reclamepoppen geworden. Behangen met zonnebrillen, sokken, schoentjes, helmen, handschoentjes, enz. Vanaf het begin knalt men erin. Even met je merk in beeld komen is van levensbelang.

De tour van 2020 zal nooit vergeten worden, voorspel ik nu al. De mondkapjes verstoppen de renners na de wedstrijd nog meer. Diezelfde kapjes vormen ook (nog) steeds het decor. Supporters zijn er nog wel, maar verstopt achter die dingen. Allerlei veiligheidsmaatregelen nodigen uit tot leugentjes om bestwil. Welke ploeg gaat nu nog zeggen dat er twee verzorgers positief getest zijn op corona? Met als gevolg dat de hele ploeg naar huis moet?

Over voorspellen gesproken: menigeen waagt een klein gokje bij een sportclub, waarvan enkele vrijwilligers veel moeite hebben gedaan om de organisatie van een tourspel op zich te nemen. Natuurlijk drijft mijn sporthart mij ook naar zo’n tourspel. Mijn hoofdredacteur, redacteur Landerd, fotograaf Esteren, directeur van het bedrijf dat Arenalokaal in het gebouw in Schaijk deelt en ikzelf, vormen de ploeg “Arenalokaal”. Omdat ik een uitgebalanceerde ploeg heb opgesteld en de fotograaf van de Arena zich nogal op de sprinters heeft gefocust, staat hij na drie etappes(!) ver voor mij in de zeer voorlopige rangschikking. En dat heb ik geweten. Enkele citaten uit zijn sportieve uitbarsting naar mij: “Je had weer flink gescoord bij het tourspel”(cynisch), “Jammer voor ons ploegenklassement”. En “Ik zal met de hoofdredacteur overleggen wat we met jou zullen gaan doen de volgende tour. Want dit is natuurlijk onacceptabel”. De klap: “Door jouw ondoordacht lijstje zijn we al na één etappe kansloos voor een podiumplek, ondanks de deskundige inzendingen van de overige ploegmaten. Dit is bitter voor alle andere goedwillende kenners binnen ons team”. Enz.

Ja, beste lezers, ook dit is de tour. Persoonlijk leed door te weinig punten in het tourspel. Naast de vele valpartijen heeft ook mijn reputatie als kenner forse deuken opgelopen. Vanochtend maar de eindredacteur gebeld om mijn ontslag in te dienen. Dat werd geweigerd: Laat ons maar even de bergetappes afwachten. Misschien moeten we dan op zoek naar een nieuwe fotograaf”.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties