Grave

Tour - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Dit weekend is het weer zover. De Ronde van Frankrijk gaat van start. De tour. Het reusachtig circus waarin financiën en sport elkaar net zo hard bevechten als de deelnemende “reclamezuilen op de fiets”: de renners. Het roept ontelbare en onwisbare herinneringen bij me op. Mijn vader heeft me de liefde voor de sport niet met een paplepel, maar met emmers tegelijk ingegoten.

Als klein manneke mocht ik mee naar allerlei wielerwedstrijden. Hij was officieel jurylid van de KNWU. Die jury werd steevast geplaatst op een boerenkar, met daarop een rij tafels voor de rugnummers noterende mannen. Aan de voorkant, waar de renners passeerden, veilig tegen de benen van mijn vader, had ik mijn vaste plaatsje. Met mijn neus vlak bij de renners. Een hemels gevoel. Ik ga nu niet sentimenteel doen, maar er zijn momenten in het leven die je kunt herbeleven met het gevoel van toen erbij.

Enkele jaren later kwam de tour, ultieme beleving, door ons stadje. Ik zat toen al op de HBS. Een dagje vrij voor deze historische gebeurtenis zat er niet in. Mijn vader schreef een ernstige brief naar de directeur dat hij me die dag thuis hield. Zo’n gebeurtenis is te groot om niet mee te kunnen maken. De directeur was not amused en het is ook nooit meer goed gekomen tussen hem en de familie Klooté.

Op de grote dag stonden we al vroeg langs de route. Op het Kaaiplein. De renners moesten daar een bocht maken, had mijn vader al gezien. De reclamekaravaan was overweldigend. De accordeon-spelende Yvette Horner kwam stralend, op een open auto, voorbij. Ik had werkelijk ogen tekort. En toen de auto met Jacques Goddet. De koersdirecteur. Een levende legende. Ach, ik wist er alles van. Ik verslond wekelijks het blad “Wielersport”. Het was mooi weer en ik zag meneer Goddet, die ook in het peloton een soort Goddelijke status had. En toen de renners. Mijn hart bonsde in mijn keel. In een lange zucht waren ze, met het onvergetelijk geluid van de zoevende bandjes, voorbij. Omringd door auto’s. Namen werden hardop geroepen door het enthousiaste publiek. Wim, Woutje, Jan of Hein. Ik zag André Darrigade, de Franse sprinter. Wat een dag. Het geluk in optima forma. Ruim zestig jaar geleden. Alsof het gisteren was.

Het kwam wellicht ook wel omdat er zo weinig was in die tijd. De aankomst konden we, met wat geluk, op de radio volgen. De befaamde Jan Cottaar was in staat onze verbeelding tot opperste activiteit te dwingen. Mijn vader hield nauwgezet een plakboek bij. Onze bijbel. De tv kon nog niets. Was ook niet erg. Met je oor vlak bij de radio was de ervaring van de finish levensecht. Dankzij Jan Cottaar. Ach wat was ik toen toch graag sportverslaggever geworden.
Vrouwlief Ria vindt me vaak een fantast. Van Jan Cottaar geleerd. Ze is gewaarschuwd. De tour is weer begonnen.

Freddy Klooté

|Doorsturen

guus langeraert

2019-07-05 11:50:03

Ja Freddey, zulke herinneringen worden steeds kostbaarder en we hebben nu de tijd om ze te koesteren en dat doen we met plezier.

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties