Grave

Toerisme - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Mijn eerste toerisme-ervaring kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. Het zal 1949 geweest zijn. Het was prachtig weer. Mijn ouders pakten hun fietsen uit het schuurtje en spraken de magische woorden: “We gaan naar de zee”. Ik was vijf, mijn zusje vier. Verbaasd keken we naar onze ouders. De zee?

Ik kreeg een zitplaats op de bagagedrager van mijn vader, mijn zusje zat achter onze moeder. Op weg naar onbekende avonturen, 20 kilometer verderop. Cadzand. Op enkele kilometers van de eindbestemming snoof ik een vreemde geur op. “De zee”, riep mijn vader naar achteren. Even later zag ik in de verte een soort bergen liggen. “De duinen”, meldde mijn gids vooraan.

In het café-restaurant was de baas een vriend van mijn ouders. Al snel zaten we achter een soort zilveren schaaltje. Met ijs, vruchten en slagroom. Ook die aanblik en smaak vergeet ik nooit meer. Net als mijn eerste oogcontact met de zee. Bovenop het duin. Het was er nog rustig. Het toerisme was nog in de fase van wakker worden.

Een jaar of vijftien later was ditzelfde café-restaurant omgetoverd in de bekendste dancing van de West-Zeeuws-Vlaamse kust. De jeugd kwam er in weekends en vakantie samen. Verliefdheden bloeiden op als zandkorrels op het strand. Ik ontmoette er voor het eerst vrouwlief. En anderen. De vaste club van uitgaanders.
Inmiddels was Cadzand voor de tweede keer in bezit genomen door Duitsers. Dit keer met vreedzame bedoelingen. Inwoners van het dorp verhuurden hun huisje en sliepen zelf in het schuurtje.

Ruim een halve eeuw later ken je Cadzand niet meer terug. Voortgestuwd in de vaart der toeristen en vooral ook door het nabijgelegen Vlaamse Knokke, is het een drukke toeristenplaats geworden. Met alle gevolgen van dien. Kleine knusse hotels hebben plaatsgemaakt voor appartementsgebouwen, waar de prijs van een appartement op ongeveer één miljoen euro ligt. Voor een penthouse dient vijf miljoen uit de portemonnee gediept te worden. Elk beschikbaar huisje in het dorp wordt aan Duitsers verkocht. De voertaal begint Duits te worden. De drukte in het kleine badplaatsje van “achterop de fiets naar zee”, is voor de allochtonen een ramp geworden. De tol voor de hebzucht van de voorouders wordt nu betaald. Mopperen is te laat.

Ook in andere delen van Nederland is men bezig die tol te betalen. Amsterdam weet zich geen raad meer met toeristen. Wie een foto van een zomers tafereel op het strand van Zandvoort of Scheveningen ziet krijgt het Spaans benauwd.

Ook Grave wil graag op de toeristenboot stappen. Al een decennium of drie. Grootse plannen zijn in het verleden al op tafel gekomen. Tot nu toe is het nog steeds betrekkelijk stil gebleven. Met af en toe een incidentele uitschieter.

Laat het vooral zo blijven en houd de uitschieters in ere.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties