Grave

Geborduurde kunstwerken

Tentoonstelling nagelaten werk van Ria Gerrits in Catharinahof

Door Freddy Klooté

GRAVE - Sinds enige tijd ziet Catharinahof er nog een stukje mooier uit. Op de vierde verdieping is werk opgehangen van de in 2014 in Escharen overleden Ria Gerrits-van Poppelen. Niet getekend, geschilderd of gefotografeerd, maar geborduurd werk. Samen met zoon Matt, de bekende dorpsfotograaf van Escharen en fotograaf van Arenalokaal, en activiteitencoördinator Anke Liefrink bezocht ik de blijvende tentoonstelling. De kinderen Gerrits hebben besloten om het grootste deel van het werk van hun moeder aan Catharinahof te schenken.

Ria Gerrits. (foto: Matt Gerrits)

Eind september 2013 bezocht ik haar, nadat ze na een tentoonstelling van haar werk bij van Tilburg Modes in Ravenstein achter de rug had en nu thuis in de ruime hal van De Groote Mulder exposeerde. Mijn artikel begon zo: “Ze staat me al met een brede glimlach in de deuropening op te wachten. Ria Gerrits. Twee warme handen nemen mijn uitgestoken hand aan. Vóór ik zit, staat de koffie met een lekkere koek al op tafel. “Hedde gij ut guut kunne viende?” Er hoeft geen ijs gebroken te worden”.

Het werd een gezellige middag op de boerderij, waar se samen met haar zoon Matt woonde. Ze vertelde honderduit. Over haar jeugd, als nakomertje in een gezin in Reek. Over haar moeder die overleed toen Ria pas twaalf was en naar een kostschool in Veghel moest. Later kwam ze bij een andere broer te wonen en toen kwam het geluk weer terug: “Ons Jan zijn vrouw had een broer en daar kreeg ik verkering mee. Dat was Piet en daarmee ben ik getrouwd”. Ria kwam te wonen in Escharen, op de boerderij “De Groote Mulder”. Samen met haar Piet, en diens ouders en zijn broer. En hun vijf kinderen: “Ja, dat was toen heel gewoon”.

Het was een grote boerderij, De Groote Mulder. Piet en Ria woonden er op den duur samen met hun vijf kinderen. In 2004 overleed Piet en dat was meteen het einde van de werkzaamheden die op een boerderij plaatsvinden. De boerderij bestond uit een woonhuis, een stal en een hooischuur. Alles aan elkaar gebouwd. Een zoon woonde met vrouw en drie kleinkinderen naast Ria en Matt woonde bij Ria in. Voor Ria gaf het een veilig gevoel dat er altijd familie in en rond het huis was. Ze was trots op haar borduurkunst: “Dat is veertig jaar geleden begonnen”, vertelde ze. Zomaar. Een bestelling van een patroon bij postorderbedrijf Ter Meulen. Het Melkmeisje van Vermeer”. Wat was Ria enthousiast. De middag vloog voorbij. Met een hoofd vol borduurkennis vertrok ik die middag. Een levenslustige 82-jarige wuifde me na. Een half jaar later, op 29 maart 2014 overleed Ria. Totaal onverwacht.

Vierde etage Catharinahof
Anke Liefrink is blij met dit soort schenkingen: “Catharinahof is een huis voor iedereen. Fantastisch vind ik dat. We hebben de hele bovenste verdieping aangepakt. Overal strips opgehangen. Ik ben er voor de dagbesteding van de mensen. Het plezier in het wonen. Het verschil in de dag maken. Daar hoort ook een leuke woonomgeving bij. Deze borduurstukken zijn echt mooi. Want, geloof me, het is niet gemakkelijk. Je moet heel precies zijn bij het uittellen van de steken. Op een heel precieze plaats beginnen. Ook de kleuren is een heel gedoe. Elke kleur heeft een nummer. Als je dit werk wilt doen moet je een toppunt van geduld hebben. Alle steken moeten dezelfde kant uitgaan. Onderste stuk naar rechts, bovenste stuk naar links, want er zijn twee lagen. Het vraagt opperste concentratie”. Matt en ik kijken Anke vragend aan. Hoe weet ze dit allemaal? “Dit hoorde gewoon bij mijn opleiding hoor”.

Aan de muur de hoofden van beroemde mensen. Nefertiti komt voorbij. Toetanchamon. De eeuwwisseling. “Ach, hier, de vrouwencollectie”, zegt Matt. Diverse types vrouwen hangen gezusterlijk naast elkaar. Net als de bloemencollectie. “Ons moe hechtte veel waarde aan de lijsten”, vertelt Matt, “die liet ze door Mark van der Linden maken. Ze kon uren na elkaar met borduren bezig zijn. Zelf zei ze wel eens dat ze er verslaafd aan was. Maar dat was ze ook aan Rummikub, dat ze vaak met een vriendin speelde. Ze was altijd zo geconcentreerd bezig. “Eén missteek en je kunt weer opnieuw beginnen”, zei ze altijd.

Een lief mens was Ria. Ik herinner me nog het weggaan in 2013. Na weer twee warme handen, drie kopjes van de kleinkinderen van boven het raam: “Hoi, oma”. De lach van oma sprak boekdelen vol liefde.

Iedereen is welkom op de vierde verdieping van Catharinahof, om te genieten van het werk dat Ria Gerrits ons heeft nagelaten. 

Matt Gerrits en Anke Liefrink.

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties