Grave

Tegen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Lange tijd heb ik gedacht dat ik het toppunt van ergens tegen zijn in de “roerige” jaren ’60 heb meegemaakt. Stiekem was ik er wel een beetje trots op. Ik was er maar mooi bij, toen we als jeugd overal tegen protesteerden. Vooral tegen alles wat op dat moment onder het hoofdstuk “macht” kon worden gerubriceerd. En dat hoofdstuk kende vele zijpaden. Van oproer tegen de spelling, het ouderlijk gezag, kerkelijk gezag, enz. Je kunt zo ongeveer alle facetten van het leven erbij halen. Overal werd tegen geprotesteerd. Het was wel zo, dat de eersten die dat openlijk durfden, ook de meeste kans liepen om op hun protest- en woordgedrag afgerekend te worden. Door de dan heersende macht.

Grappig, nu herken ik veel van die toestanden in onze huidige maatschappij. Zestig jaar later. Alles wat naar macht riekt krijgt overal de schuld van. Van simpele zaken als een kapotte stoeptegel (de gemeente), hoog water in de Maas (Rijkswaterstaat), regen, terwijl zon beloofd was (buienradar). Om maar een paar kleinigheidjes te noemen.

Het covid-19-virus had geen slechter moment kunnen kiezen om onze aardbol met een bezoek te verrassen. Na het eerste gegrinnik over een marktje in China, kwam het steeds dichterbij. En op een avond, live op tv, mocht de minister, bijna euforisch aankondigen, dat ook Nederland werd bezocht. Het heette toen nog gewoon corona. “Het zal hier zo’n vaart niet lopen”, was de eerste reactie. “Wij hebben niet van die stinkende vismarktjes, zoals in China”. Toen in Italië er rouwauto’s tekort waren om coronaslachtoffers naar een begraafplaats te brengen, begon het hier ook wat in te dalen.

Dus tijd voor een tegengeluid. “Ach, allemaal flauwekul. Een griepje”. Toen het ook in het Kikkerlandje aan de Noordzee slachtoffers begon te regenen, groeide de angst. Toen de regering met maatregelen kwam om het virus te bestrijden, was de beer los. Mensen voelden de maatregelen als een aantasting van hun vrijheid. Het tegen-gevoel groeide als het aantal slachtoffers thuis en in ziekenhuizen. Mijn God, scholen gingen dicht, mensen moesten thuiswerken. Een blijkbaar zeer ongelukkige situatie. Want wat doe je in hemelsnaam overdag met een kind thuis? Voor wie dit schier onoverkomelijk probleem niet kende, omdat de kinderen al uit huis waren, brak een tijd van relatieve vrijheid aan. Even buiten wandelen in de baas zijn tijd, koffie drinken als het je uit kwam, tv aan voor het nieuws. En zo.

Maar ook dit ging vervelen. Kinderen voor wie een nieuwe grote vakantie leek aangebroken, verlangden plotseling naar school. De thuiswerkers vroegen zich hardop af wie de thuis gezette koffie, de extra warmte en elektriciteit nu zou gaan betalen.

De covid-ongelovigen roken hun kans. In een sfeer van ongenoegen groeit een opstandig plantje extra snel. Uit diverse hoge hoeden werden complottheorieën getoverd. Een nieuwe wereldorde leek een kwestie van tijd. Alle leiders van de wereld werkten nauwgezet, en in het diepste geheim samen om ons, het gepeupel, voor eens en altijd in de onderdrukkingsstand te zetten. Kinderen zouden van de staat worden. De grote filosoof L. Frans dacht zelfs aan pedofiele praktijken. Het drinken van onschuldig kinderbloed zou wonderen doen, voor de grote bazen. Bill Gates werd genoemd. Kamerlid Omtzigt werd door tegenstanders van “de onderdrukking” op niet mis te verstane wijze naar de Kamer begeleid.

Weer staat een minderheid op. Ditmaal over leven en dood.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties