Grave

Stipje - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Deze week zag ik een foto in de Volkskrant, met daarop de aarde, gezien vanuit de ruimtesonde Voyager. Een onooglijk kleine stip op een grote zwarte achtergrond. Een cirkel eromheen getekend, anders viel de aarde niet op.

Een foto die aan het denken zette. Zitten wij daar met 7,53 miljard mensen een beetje te hannesen. Druk doen. Naar school gaan. Klein beetje ruzie maken. Elkaar naar het leven staan. Oorlogje hier, oorlogje daar. Mensen in alle soorten en maten. Met al hun verschillende gedachten, ideeën, wensen, liefdes, gelukkige en moeilijke momenten. We dolen rond in gezinnetjes, alleen of met zestigduizend man in een stadion. We winden ons op, blijven onverschillig. Zijn sociaal bezig of hebben overal lak aan. De ene wat kleinere groep loopt achter zijn portemonnee aan in een poging die nog wat te voeden. De ander heeft geen portemonnee, omdat hij die niet nodig heeft.

Een stipje in dat immense, eindeloze heelal. Mijn eerste gevoel van verwarring. De pastoor of de meester van de klas vertelde ons dat er geen einde was aan dat heelal. Voor ons, kinderen die de weg naar het drie kilometer verderop gelegen dorpje al een heel eind lopen vonden, een niet te begrijpen begrip. Eindeloos. Ook nu, na al die jaren, waarin ik niet heb stilgezeten, kan ik het nog steeds niet bevatten. Toen ik ook nog hoorde dat er ook geen begin was geweest (ja, tijdens het scheppingsverhaal probeerde de pastoor wel iets te verduidelijken, maar dat leidde tot nog meer verwarring), werd het in mijn jeugdig hoofd nog meer erwtensoep.

Op YouTube kun je de hele dag vanaf het ruimtestation ISS beelden zien van onze aarde. En dan vind ik het best een grote bol. Met veel blauw. Fris ook. Niet iets waarover je je zorgen maakt. Het duurt best nog lang voordat ISS over bijvoorbeeld Afrika is gevlogen.

Ergens op dat stipje wonen wij, Nederlanders. Met op dit moment 17.419.149 inwoners. Niet te zien op het stipje. Gewoon niets eigenlijk. En ook in dat betrekkelijke niets zijn we in staat elkaar het leven zuur te maken. Elkaar te beledigen omdat de ander een andere kleur heeft dan “de onze”. Omdat de ander van iemand houdt, die buiten het patroon van mannetje-vrouwtje valt. We zijn in staat om de buurman te haten omdat die zijn tuinschutting een paar centimeter op ons eigendom heeft staan. En dan komt er een man met een hoed op aanrijden: de rijdende rechter. En daar zitten we dan naar te kijken.

De foto van het stipje in het heelal. Die zou elke Nederlander op een prominente plaats in huis moeten hangen. En bij het opstaan er even naar kijken. En dan blij aan de dag beginnen. Blij dat op zo’n stipje we de mogelijkheid hebben om te leven. Om lief te hebben.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties