Grave

Stemmen - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté


Ergens ver weg in mijn geheugen ligt de herinnering aan de dag dat ik voor het eerst mocht gaan stemmen. Het was op 15 februari 1967. Ik zat op de Rijkskweekschool in Middelburg en we kregen bij de gedegen opleiding ook een inkijk in het maatschappelijk leven. Het vak heette Cuma (cultureel/maatschappelijk leven) en in verkiezingstijd werd uitgebreid op het politieke landschap ingegaan. Het viel bij veel leerlingen als graankorrels in woestijngrond. De belangstelling lag op andere fronten. Toch was die verkiezingsdag speciaal. Je hoorde er voortaan ook bij. “Wat dat “er” was is lang erg vaag gebleven.

Het kabinet Cals (KVP) was gevallen, dus Nederland moest naar de stembus. Jawel, “moest”. Er was nog steeds opkomstplicht. En de leeftijd waarop je dat moest was voor het eerst teruggedraaid van 23 naar 21 jaar. Wie niet ging kreeg een boete.

De opkomst was dus hoog: 94,95%. Naast gevestigde partijen als KVP, ARP, VVD en CHU, had je ook de Boerenpartij, het nieuwe D’66, de CPN, PSP, SGP en GPV. Voor elke godsdienst wat wils. Er deden ook partijen mee, die eenmalig wat belangstelling kregen en waarvan later niets meer vernomen werd: Lijst Voogd, Landsbelangen, Partij voor Ongehuwden, Liberale Volkspartij, Partij van het Recht en de Christelijke Volkspartij. En nog wat Naampartijen als de lijst Machiela, lijst Germeaux en Lijst Rodermond. Ook toen al keuze genoeg dus.
Dat werd dus na schooltijd eerst gaan stemmen en daarna het stamcafé in voor een uitgebreide “nabespreking”. Mijn kostjuffrouw was al gewaarschuwd, die hoefde niet voor warm eten te zorgen. Voldoende vocht was ook toen al in de mode.

D’66, toen nog met een kommaatje en bij jonge kiezers heel populair, haalde uit het niets maar liefst 7 zetels. Ook dat moest gevierd worden. Het werd een latertje. De leraar Cuma mocht tevreden zijn. Zijn lessen hadden toch nog rendement gehad.

54 jaar later is de wereld veranderd in een gebied waar de anderhalve meter en het mondkapje het ritme van de dag bepalen. Waar achter beschermend glas de gehandschoende medewerkers zitten, die je de benodigde lijsten overhandigen. Inclusief een schattig rood potloodje, dat je ook nog mag houden, want Covid-19 kan zich via jouw vingers ook op het schrijfmateriaal hebben gevestigd. Maar, alle hulde voor de inrichters van het stemlokaal. Er was overal aan gedacht. Dat mag ook wel eens gezegd worden. Net als dat het via de post stemmen niet een bijster gelukkige keuze was. Als je good old Jan Terlouw bezig zag met zijn formulieren en envelopje, wist je het al. Het vak “Nuttige Handwerken”, dat in 1967 nog met een rapportcijfer werd gehonoreerd, mocht best al weer ingevoerd zijn. De minister moest er aan te pas te komen om mee te delen dat ook pogingen tot verpakking van het stemmateriaal zouden worden meegerekend.

Vanavond is het weer de grote avond van de democratie. De uitslagen. Ondanks alle gemopper op iedereen die zijn hoofd maar even boven het maisveld uitsteekt, of wiens paspoort is verlopen bij de identificatie, mogen we nog steeds in alle vrijheid stemmen.

Freddy Klooté

 

|Doorsturen

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties