Grave

Spanning - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Een tijd lang heb ik gedacht dat ik het kwijt was. Overwonnen had. Misschien wel door de leeftijd overgroeid. Jaren niets meer van gemerkt. Tot afgelopen zondag. Zomaar ineens was het er weer. Ik verzette me nog even, maar wist uit het verleden dat dit geen oplossing bood. Gewoon toegeven. Dat was de enige optie die ik had.

De dag begon als elke andere. Als gepensioneerden leven we buiten de tijd. Slapen doe je tot je wakker wordt, je kijkt even op de klok en neemt de eerste beslissing van de dag. Omdraaien en verder slapen, of wakker worden. De keuze is meestal niet moeilijk en er wordt omgedraaid. Afgelopen zondag moesten we er wat vroeger uit. Voetbal. Feyenoord. Laatste wedstrijd Dick. Met wat publiek erbij. Eruit dus.
12.15 uur aftrap, dus toch nog een snel ontbijt. En dan, net als Dick, op de bank. En op het laatst, ook net als Dick, een traantje wegpinken. Dat was het voorgerecht.
De Giro. Een wielerwedstrijd door Italië. Met prachtige landschappen, een groepje renners dat ontsnapt, kort voor de finish wordt ingehaald, waarna een massasprint de overwinnaar aanwijst. Een mooi tussendoortje.
En dan het hoofdgerecht. NEC. Bart van Rooij. Ik heb hem een paar keer mogen interviewen en vind het een schitterend mens. Nog niet aangevreten door maniertjes van de grote jongens, maar met beide benen op de grond. Iemand die voor de camera’s gewoon durft te zeggen dat hij niet zo sterk is in koppen. Een jongen die op zondagmiddag gewoon met zijn moeder de hond gaat uitlaten. Met zijn vrienden één keer in de week een spelletjesavond beleeft. Een jongen die, na het laatste interview bij ons thuis, in ons hoofd en hart is gebleven. Als vrouwlief Ria vraagt wat er die avond op tv is, is het antwoord kort en duidelijk: “Om acht uur speelt Bartje”. Dan is de hele dag daaromheen geprogrammeerd.
Afgelopen zondag dus. Bartje om 18.00 uur. Gezonde spanning. Eén wedstrijdje scheidde Bart en zijn club van de Eredivisie. Een lastige wedstrijd. Dat wel. Uit bij NAC. Met publiek. Ik voelde de eerste draaiing in mijn buik omstreeks 17.50 uur. Net na de feeststemming over de winst van Max in Monaco.
Ria en ik wensten elkaar een prettige wedstrijd. Ref Kuijpers floot en NAC viel aan. Bart en zijn mannen bleven rustig en de wedstrijd keerde. Toen Odenthal de 0-1 voor NEC maakte, gleed er ongeveer tien ton spanning uit mijn lijf. Ria en ik gaven elkaar een vuist.
Na de rust gebeurde wat ik zo gevreesd had. NAC begon te drukken. Heel mijn lichaam ging als een gek in de onruststand. “Zullen we die serie van gisteren afkijken?” piepte ik richting Ria. “Is het weer zover?” vroeg ze. Ik schakelde over naar Netflix en kon weer normaal ademhalen.
De tijd ging voorbij, de serie was spannend. Dankbaar keek ik naar Ria, die schuin achter me zat. Met de laptop op schoot. Met grote cijfers zag ik 1-1 op haar scherm. “Je bent toch zeker niet….?” Betrapt zei ze iets als “ik heb ook een leven hoor. Ik ben ook nieuwsgierig naar Bartje”.
Vroeger had ik het ook. Een bevriende wielrenner kwam nogal eens in beeld. Dan had ik het ook niet meer en ging op het toilet zitten. En 50 jaar later was het plotseling terug.

De geest is zwak. Het lichaam ook. Maar de winst was zoet.

Freddy Klooté

|Doorsturen

Uw reactie


Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties