Grave

RIP - Column Freddy Klooté

Door Freddy Klooté

Af en toe zie je op tv, lees je in de krant, of hoor je 'ergens' over het overlijden van iemand die al een tijdje verdwaald in een hersenkrocht de weg naar vergetelheid bewandelt. “Oja, die was ik al helemaal vergeten”. “Och, ik dacht dat die al lang dood was”. “Jeetje, hoe oud was die al wel?” Enkele reacties in huize Klooté, bij binnenkomst van zo’n definitief bericht. Afhankelijk van ieders interesse begint het afscheid dan met het terughalen van herinneringen. Leuk, onaardig, slecht, vrolijk. Allerlei gevoelens komen weer even boven.

Deze week overleed Arthur Docters van Leeuwen. Die viel onder de uitroep: "Oja, die was ik al helemaal vergeten". Jarenlang vulde hij letterlijk en figuurlijk ons beeldscherm met zijn antwoorden op beslissingen van diverse zaken die het kabinet had genomen. Ruim veertig jaar geleden, hij was amper 35 en had al een hartinfarct achter de rug, was hij al topambtenaar. Bleef dat bij diverse ministeries of organisaties.

Vrouwlief Ria en ik zijn trouwe kijkers van 192tv. Een overblijfsel van het eens zo beruchte radio Veronica. Een soort verrassingsprogramma vol oude muziek. 'Uit onze tijd'. Het mooiste is dat je niet weet wat de volgende clip zal zijn. Ook als je daarnaar kijkt, vliegen de RIP’s je om de oren. Ria is een snelle opzoeker op google en zo zien we niet alleen artiesten die we eigenlijk al een beetje uit ons geheugen waren kwijtgeraakt, maar ook artiesten, m/v, die intussen, blijkbaar nogal stiekem, het tijdelijke met het eeuwige hebben gewisseld.
Naast de RIP-artiesten zien we zangers, zangeressen en bandleden die, als 'goden van onze muziek', hun jeugdig vuur uitstralen. Een bezoekje aan google, een foto van nu, en we belanden in een andere wereld, die nu ook de onze is. Bejaarde zangers en zangeressen, aan wie het leven niet ongemerkt voorbij is gegaan. Of, zoals Ria dan fijntjes opmerkt: “Zo, die ziet er nog heel mooi uit”. Ze hield haar laptop met een recente foto van Julien Clerc onder mijn neus. En had gelijk.

Naast het vroeg of laat komen van het onvermijdelijke RIP, is ook de daaraan voorafgaande veroudering een zeer persoonlijk fenomeen dus. Eerder genoemde Julien Clerc en Mick Jagger zijn ongeveer leeftijdgenoten. Leg foto’s van de huidige levensfase van beide muzikanten naast elkaar en zie het verschil. Kwestietje van keuzes maken.

Over keuzes maken gesproken. Terwijl ook de wereld flink op weg lijkt om haar eigen RIP te krijgen, zijn er, procentueel gezien, weinig bewoners van de planeet die hiervan een slechte nachtrust ondergaan. Terwijl ik dit schrijf, zijn piloten van vliegbasis Volkel volop bezig om hun vliegtuigen te testen. Komt een rits met oude brommers voorbij. Laat een blik op vliegtuigradar zien hoeveel vliegtuigen er momenteel in de lucht zijn. Laten mensen op het strand een puinhoop achter. Schepen lozen hun giftige gassen op de Waal. Kortom, het overgrote en steeds groter wordende deel van de mensheid leeft er op los, alsof het niet op kan.

Of ik een beetje depri ben?

Aan de overkant van de straat geeft een meisje in lang Islamitisch gewaad haar vriend een kus, zo intens, dat alle RIP-gedachten in liefde opgaan. Het hupje van vreugde dat ze maakt is de kers op de taart van het leven.

Freddy Klooté

|Doorsturen

guus langeraert

2020-08-20 17:35:00

Hallo Freddy , de laatste woorden van jouw column hierboven : " ....de kers op de taart van het leven. " Laat ik nu net een paar maanden geleden onze kerse(n)bomen gerooid hebben. Misschien is dat de verklaring voor het feit dat ik nog bewuster ben gaan zoeken naar " kersen ". Bijv. vanmiddag een pruimen geplukt samen met 94 jarige boer en daarna een heerlijk ijsje ( Cerise !!! ) op zon-overgoten terras van De Fontein in de Groe. Ik groet jullie.

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws



Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties