Grave

Militair ingrijpen in Gambia op ’t nippertje voorkomen

Ria en Ruud Ansems waren erbij

Door Freddy Klooté

GRAVE - De politieke situatie in het West-Afrikaanse Gambia stond op springen. Na de verkiezingen weigerde de verliezer, president Yahya Jemmeh zijn troon te verlaten. Na 22 jaar dictatorschap en op grove wijze zichzelf verrijken, had het volk middels hun stem te kennen gegeven dat het een nieuwe president wilde. Adama Barrow werd gekozen. Jemmeh weigerde de uitslag te erkennen, schakelde het Hooggerechtshof in, ving daar bot, maar bleef zitten. Gelukkig was daar ECOWAS, een samenwerkingsverband van 15 West-Afrikaanse staten. Dat wilde per se bloedvergieten voorkomen en adviseerde Jemmeh op te stappen. Deze bleef koppig. De legerleider voelde meer dan nattigheid en liep met het leger over naar Barrow. Deze was inmiddels op de Gambiaanse ambassade in buurland Senegal als president beëdigd. De verenigde troepen kwamen steeds dichterbij. Ultimatums verstreken. De toestand werd zeer grimmig. 45 duizend Gambianen vluchtten de grens over. 1600 Nederlandse toeristen kregen het advies van hun reisorganisaties om zo snel mogelijk het land te verlaten. Onder hen Ria en Ruud Ansems uit Grave. Zij doen voor Arena hun verslag.

Ruud en Ria Ansems zijn kenners van Gambia. Ze verleenden er al enkele jaren kleinschalige hulp. Ruud: “We kenden er veel mensen. Vrienden voor het leven. Een man die we met het opzetten van een eigen winkel hebben geholpen noemt ons liefdevol papa en mama. We zijn nu bezig om voor hem een eigen huisje te (laten) bouwen, zodat hij nog beter voor zijn zieke ouders kan zorgen. Deze keer waren we er voor een echte vakantie. Net als nog 1600 Nederlanders en zo’n 3000 andere toeristen uit de hele wereld”.

Ria: “Het is er ook prachtig. Mooie, brede stranden, 30 graden warm en heel betaalbaar. De hotels zijn netjes. Echt een plaats om even bij te komen”. Van bijkomen is er uiteindelijk niet veel gekomen. Het land gonsde van geruchten. Over het weggaan van Jemmeh. Maar ook over zijn blijven. Ruud: “We hoorden het al in de taxi vanaf de luchthaven tot in Kololi waar we zouden logeren. Het was het weekend van 14/15 januari. Een vriend die daar woont vertelde ons al meteen dat Jemmeh, volgens hem, niet weg zou gaan. Barrow was niet voor niets in Senegal”. Maar niemand wist hoe de situatie werkelijk was. De bevolking leefde op geruchten. Was onzeker en bang. Ria: “We hoorden, nog in datzelfde weekend, dat ECOWAS een akkoord had gesloten met de VN. De legers hebben zich aan de grens verzameld. Maar waren op verzoek van de nieuwe president Barrow het land nog niet binnengetrokken”.

Op het nippertje
“De eerste dagen hoorden we over het vertrek van ministers. De een na de ander legde zijn functie neer. Zou er dan toch snel een vreedzame oplossing komen? Ook de vice-premier vertrok. Totaal al zeven ministers hadden eieren voor hun geld gekozen. Maar Jemmeh? Die bleef ijskoud zitten. Toen we hoorden dat het leger zich in de hoofdstad Banjul verzamelde werd het wel heel spannend. Vanuit Banjul loopt er maar één fatsoenlijke weg naar het binnenland. Dus Banjul is heel makkelijk af te sluiten. Als dat zou gebeuren, zou het een vreselijk bloedbad worden”, vertelt Ria. In Nederland, maar ook andere landen waren reisorganisaties in actie gekomen. Ruud: “De toeristen moesten worden geëvacueerd. Vliegtuigen zouden ons op 18 januari komen ophalen. Ik kende het vliegveld van Banjul natuurlijk al lang. En wist dat er maar twee vliegtuigen tegelijk afgehandeld kunnen worden. Ria en ik wisten al dat het er een enorme chaos zou worden. Het bericht dat het zoontje van Barrow, dat samen met andere leden van het gezin in Gambia was achtergebleven, plotseling was overleden en dat Barrow zelfs niet naar de begrafenis van zijn kind kon komen, leidde tot een panieksituatie. Winkels en banken gingen dicht. Een hostess van Corendon kwam ons hotel binnen met de boodschap dat we de volgende ochtend geëvacueerd zouden worden. We mailden dochter Martine het nieuws”.

Martine plaatste een tweet: “Mijn ouders zijn in Gambia en worden geëvacueerd”. Het Algemeen Dagblad en de nieuwsdienst van de NOS doken er meteen op. Ruud Ansems werd de stem van Nederland in Gambia. De nieuwsdienst van de NOS kende het nummer van het hotel van Ruud en Ria uit het hoofd. Na een eerste test vond men de beschouwingen van Ruud zo goed dat er ook voor de volgende dag werd afgesproken. Ruud: “Die tweede dag van de NOS kon het nog op het nippertje. Ik stond aan de balie van het hotel mijn verhaal te doen en de bus naar het vliegveld stond al voor de deur. De chaos op dat moment was overigens compleet. Na het afsluitend zinnetje propte ik me in de bus. Op naar het vliegveld van de hoofdstad Banjul. Wat we daar zagen was precies wat Ria en ik al aan elkaar hadden verteld. Te veel vliegtuigen, te veel passagiers, die allemaal zo snel mogelijk wegwilden en vliegschema’s die veranderd waren en ook nog eens helemaal door elkaar stonden. 12 uur middernacht tussen 18 en 19 januari was het kritieke punt voor Gambia. Dan moest iedereen vertrokken zijn. Om 13.30 uur, na drie en een half uur wachten waren wij aan de beurt. Opgelucht gingen we de lucht in. Onder ons zagen we ons dierbare Gambia kleiner worden. Was dit ons definitieve afscheid? De volgende ochtend om 7 uur landden we, na diverse tussenstops, in Nederland”.

De volgende dag zagen Ria en Ruud Ansems dat de gehate tiran uit het paleis vertrok, nadat hij intussen nog wat miljoenen had weggesluisd. Ruud: “Ik snap nog steeds niet dat ze hem zomaar hebben laten gaan”. Hun vakantie in Gambia werd er één om nooit meer te vergeten. Ze waren deelgenoot van een historisch moment in de geschiedenis van hun geliefde land. Ik wed dat ze er nooit meer naar terug willen. Ruud en Ria in koor: “Het liefst morgen al”.

 

|Doorsturen

harry

2017-02-13 17:04:33

Wat een mooi en spannend verhaal

Ik geloof soms dat er weinig ontwikkelings werkrs zoveel mee maken .Laat staan misionarissen .Wij zijn dit jaar veertig terug en heb nog contact met die groep mensen waarmee ik samen werkte .Eens in hun vriende agenda dan ben je er vooraltijd in .Dat is het mooi ervan .Soms denk ik de gezondheis laten niet alles meer toe ,de wil is nog ,en dat zal straks met jullie zo zijn.

Groetjes  harry

Arenalokaal in beeld

Laatste nieuws

112-meldingen


Vacatures

Specials

Ondernemend nieuws

Faillissementen

Jouw Arena

Meest gelezen

Laatste reacties

Dagboek Diala en Enas